«ولىّ» به معناى ياور
گفتهاند با توجه به اينكه آيات پيش از آيه ولايت درباره تقويت دلهاى مؤمنان و از بين بردن ترس آنان از مرتدان است، بايد مقصود از «ولىّ» در اين آيه نيز ناصر باشد.
به اين شبهه توجه كنيد:
«انّا لا نسلّم انّ المراد بالولىّ المتولىّ للامور المتصرّف فيها تصرّفا عاما، بل المراد بها الناصر، لانّ الكلام فى تقوية قلوب المؤمنين و ازالة الخوف عنها عن المرتدّين.»
«ما نمىپذيريم كه مقصود از «ولىّ» در آيه متولى امور باشد، به گونهاى كه اختياراتى فراگير داشته باشد، بلكه مقصود از «ولايت» يارى كردن است؛ زيرا سخن در تقويت دلهاى مؤمنان و از ميان برد ترس آنان از مرتدان است».
اين شبهه نيز در منابع گوناگون آمده است.([1])
نقد
گويندگان اين سخن نيز خواستهاند بر شمار شبهات بيفزايند، با اين پندار كه كثرت شبهات دليل بر اعتبار علمى گوينده يا ضعف مكتب تشيع است وگرنه اين شبهه نيز ناقص طرح شده است؛ زيرا اين شبهه در صورتى وارد است كه مسائل زير از نظر تاريخى اثبات شود:
1- اين آيه و آيه، قبل با هم نازل شده باشند؛
2- ارتداد در آيه به معناى ارتداد اصطلاحى باشد؛
3- آيه قبل درباره ابوبكر نازل شده باشد؛
4- مقصود از مرتدان در آيه قبل، مخالفان ابوبكر باشند؛
5- مخالفان سياسى ابوبكر – كه به مشروعيت خلافت او اعتراض داشتند – به راستى مرتد شده باشند، در حالى كه هيچيك از اين مسائل از نظر تاريخى و علوم قرآنى قابل اثبات نيست.
([1]) نک: مواهب الرحمن فى دروس القرآن، ج 3، ص 167؛ روح المعانى، ج 6،ص 168؛ التفسير الكبير، ج 12، ص 28.
هیچ نظری وجود ندارد