کلمۀ ابواب جمع باب، محلّ ورود و خروج مکان را گویند.(العین/ج۸/ص۴۱۵) وضع اوّلی باب مربوط به امور محسوس است ولی در امور غیر محسوس هم استعمال میشود که این فراز از زیارت جامعه یکی از آن موارد میباشد، زیرا ایمان از امور محسوس نیست بلکه امری معنوی است که به منزلۀ مکانی میباشد و تشبیه ائمه اطهار(علیهم السلام) به ابواب و دروازههای ایمان از این جهت است که چیزی وسیله و راه رسیدن به چیز دیگر شود باب آن چیز است.(مفردات راغب/ص۱۵۰) لذا برای رسیدن به تمام ایمان میبایست به وسیلۀ ائمه و از راه ایشان وارد شد.
خدای متعال در قرآن دستور میدهد که برای ورود به مکانی از در آن وارد شوند: {وَأْتُوا الْبُیُوتَ مِن أَبْوَابِهِا} (بقره/۱۸۹) که امام صادق(ع) در تفسیر این آیه میفرماید: منظور از ابواب، ائمه اطهار(علیهم السلام) میباشند که اگر آنها نبودند خدای متعال شناخته نمیشد و خداوند به وجود آنها در روز قیامت بر مردم احتجاج میکند.(کافی/ج۱/ص۱۹۳) در روایت دیگری امیرالمؤمنین علی(ع) معنای داخل شدن از باب ائمه را، بیعت کردن با ایشان و اقرار به ولایت ائمه اطهار(علیهم السلام) میدانند.(احتجاج/ ج۱/ ص۲۲۷)
مراد از ایمان چنانچه در روایات بیان شده عبارت است از توکل و واگذاری امور به خدای متعال و راضی بودن به قضاء و تسلیم امر خدا.(کافی/ج۲/ص۴۷) و یا در روایتی دیگر از امیرالمؤمنین علی(ع) وارد شده که ایمان «اقرار بالسان و معرفه بالقلب وعمل بالجوارح» است.(امالی طوسی/ص۳۶۹) حقیقت ایمان بسیار گستردهتر از آن است که در فهم انسانها بیاید و لکن خدای متعال خود راه شناخت ایمان را معرفی نموده است. لذا بر یکایک مسلمانان لازم است که برای درک حقایق و معارف بلند اسلام از راه ائمه(علیهم السلام) وارد شوند چرا که به فرمایش مرحوم علامه مجلسی حقیقت ایمان نه شناخته میشود بدون ائمه و نه از کسی قبول میشود؛ لذا اگر کسی در عقیده و یا فعلی حتی اگر کوچک باشد با امام مخالفت کند، این در حدّ شرک به خدای متعال است.(روضه المتقین/ج۵/ص۴۶۰)
امام عسکری(ع) میفرماید: اگر پیامبر اکرم(ص) و ائمه اطهار(علیهم السلام) نبودند، مردم مانند چهارپایان سرگردان بودند و هیچ واجبی را نمیشناختند. و به فرمایش امام سجاد(ع) بین خدای متعال و امامان معصوم(علیهم السلام) هیچ حجابی نمیباشد و آنها هستند که ابواب الله و صراط مستقیم و معدن علوم پروردگار میباشند.(معانی الاخبار/ص۳۵)
این معنا حتی برای امم سابقه نیز وجود دارد، لذا در ذیل آیه شریفه: {وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجّداً وَقُولُوا حِطّهٌ نَغْفِرْ لَکُمْ خَطَایَاکُمْ} (بقره/۵۸) وقتی بنی اسرائیل میخواستند وارد سرزمین مقدّس شوند به درِ بیتالمقدس که رسیدند خدای متعال امر نمود که باید بر این باب سجده کنید، امام عسکری(ع) میفرماید: خدای متعال تمثال پیامبر اکرم و امیرالمؤمنین(ع) را بر آن باب کشید و امر نمود برای تعظیم ایشان و موالات آنها سجده کنید.(مرآه العقول/ج۵/ص۷۷)
بنابراین اهلبیت(علیهم السلام) آن دری هستند که تمام مردم نسبت آن مورد امتحان قرار میگیرند. (والباب المبتلی به الناس)
و اگر تمام کمالات و خیر و خوبیها در یک مکان جمع شود، باب و دروازۀ آن، ائمه اطهار(علیهم السلام) میباشند، لذا در روایات بسیاری وارد شده که پیامبر اکرم(ص) شهر علم و علی(ع) درب آن میباشد و یا در روایات دیگری از امیرالمؤمنین(ع) به عنوان باب فقه، باب بهشت، باب آمرزش، باب خدا و باب علم یاد شده است. بنابراین برای رسیدن به این حقایق باید با ائمه اطهار(علیهم السلام) ارتباط برقرار کرد چرا که به فرمایش امام باقر(ع) نور امام بر قلب مؤمنین میتابد و بسیار تابندهتر از نور خورشید است.(کافی/ج۱/ص۱۹۴)
در انتها عرض میکنیم: چنانچه ذکر شد یکی از ارکان ایمان اقرار با زبان به ولایت ائمه(علیهم السلام) و در عمل به انجام دستورات ایشان است و یکی از مصادیق اقرار زبانی این است که به فرموده پیامبر اکرم(ص) پیام غدیر را همه مردم باید نسل به نسل به آیندگان برسانند به راستی ما چقدر از عهدۀ این تکلیف سنگین بر آمدهایم!؟ والسّلام
منبع : نشریه امام شناسی ، شماره ۳۴
هیچ نظری وجود ندارد