عدم اختصاص به شیعه
از جمله چیزهایی که موجب جاودانگی داستان غدیر گشته و مفاد آن را ثابت و محقق ساخته است، (عید) قرار گرفتن آن است. روز غدیر، عید به شمار آمده و روز و شب آن همراه با عبادت و خشوع و جشن و نیکی به ضعیفان و توسعه بر خود و خانواده قرار گرفته است و مردم در این جشن، لباسهای خوب و زینتهای خود را می پوشند.
هرگاه که مردم به اینگونه امور گرایش داشته باشند، در پی عوامل آن رفته، از راویان آن جستجو کرده و به سرودن و نقل کردن پیرامون آن می پردازند و اینگونه در هر دوره ای، همه ساله توجه نسلها به آن معطوف می شود و همواره سندهای واقعه و متون و اخبار مربوط به آن، خوانده می شود و ماندگار می گردد.
برای یک پژوهشگر در این مساله، دو چیز آشکار می گردد:
۱ – اینکه این عید، تنها به شیعه مربوط نیست ؛ هرچند که شیعه، دلبستگی خاصی نسبت به آن دارد. فرقه های دیگر مسلمین هم در عید گرفتن غدیر، با شیعه شریکند و بزرگانی از غیر شیعه در فضیلت این روز و عید بودنش به خاطر تعیین امیرالمؤمنین (ع) به مقام والای ولایت از سوی حضرت رسول (ص) سخنانی ابراز کرده اند، چرا که این موسم، موسم شادمانی هواداران علی (ع) است، چه او را به عنوان جانشین بلافصل پیامبر بدانند، چه چهارمین خلیفه.**از جمله: (الاثار الباقیه) بیرونی، ص ۳۳۴، (مطالب السئول) این طلحه شافعی، ص ۵۳٫***
کتب تاریخ، درسهایی از این عید بر ما می خواند و اینکه امت اسلامی در شرق و غرب، در عید بودن آن متفق اند و مصریان و مغربیان و عراقیان، به جایگاه آن اعتنا و اهتمام داشته اند و روز غدیر نزد آنان به عنوان روزی مشخص برای نماز، دعا، خطبه و مدیحه خوانی مشهوربوده است و نامگذاری این روز به عید، مورد اتفاق بوده است.**ر.ک: (وفیات) ابن خلکان، ج ۱ ص ۶۰، ج ۲ ص ۲۲۳٫***
ابن خلکان می نویسد: پیامبر اکرم (ص) هنگام بازگشت از مکه در حجه الوداع، وقتی به غدیر خم رسید، میان خود و علی (ع) عقد برادری بست و او را برای خود، همچون هارون برای حضرت موسی (ع) دانست و فرمود: (خدایا دوستدارانش را دوست بدار و دشمنانش را دشمن بدار، یارانش را یاور باشد و خوارکنندگانش را خوار کن) و شیعه را به این روز، دلبستگی خاصی است.**همان. ***
سخن ابن خلکان را مسعودی هم تایید کرده است، آن جا که می گوید: (فرزندان علی (ع) و شیعیان او این روز را بزرگ می دارند.**(التنبیه و الاشراف)، مسعودی، ص ۲۲۱٫***
ثعالبی نیز پس از آن که شب غدیر را از شبهای مشهور نزد امت شمرده است، می نویسد: و این، شبی است که فردایش پیامبر خدا (ص) در غدیر خم، بر فراز جهاز شتران خطبه خواند و فرمود: (من کنت مولاه فعلی مولاه…) و شیعیان، این شب را گرامی داشته، به احیاء و عبادت می پردازند.**(ثمار القلوب)، ثعالبی، ص ۵۱۱٫*** این، به خاطر عقیده شیعه بر این نکته است که نص صریح بر خلافت بلافصل امیرالمؤمنین (ع) وجود دارد و شهرت این شب به فضیلت و فرخندگی، بر اساس این باور است که در صبح این شب، حادثه ای مهم و فضیلتی آشکار روی داده و آن روز را مشخص کرده و عیدی فرخنده ساخته است، تا آن جا که در سروده ها نیز در باب نیکویی و مسرت و جلوه، به آن تشبیه می کنند. تهنیت و شادباش گفتن ابوبکر و عمر و همسران پیامبر و صحابه آن حضرت، به علی (ع) که به فرمان پیامبر بود، از نشانه های دیگر عید بودن این روز است، چرا که تبریک و تهنیت، از ویژگیهای عیدها و روزهای شادمانی است.
هیچ نظری وجود ندارد