عظمت مقام حضرت فاطمه زهرا ÷
درباره ى شأن حضرت زهرا ÷ نبايد به اين كتاب ها و امثال آن اكتفا كرد، و در شأن آن بانوى گرانقدر هر چه بيشتر در روايات و كتابهاى علماى پيشين، جستجو مى كنيم مطالب تازه ترى مى يابيم، كوتاه سخن آنكه ناگفته ها در شأن حضرت زهرا ÷ بسيار بيشتر از گفته ها است.
در اينجا نظر شما را به دو حديث جالب و جامع در شأن حضرت زهرا ÷ که نشانگر اوج عظمت مقام آن دخت گرانقدر پيامبر ’ است جلب مى كنيم:
1- به طور مسند، از جابر بن عبداللَّه انصارى نقل شده كه پيامبر (صلى اللَّه عليه و آله) فرمود: جبرئيل بر من نازل شد و فرمود: يا اَحْمَدُ لَوْلاكَ لَما خَلَقْتُ الاَفْلاكَ، وَ لَوْ لا عَلِىٌّ لَما خَلَقْتُكَ وَ لَوْ لا فاطِمَةُ لَما خَلَقْتُكُما:
اگر تو نبودى موجودات را نمى آفريدم، و اگر على × نبود، تو را نمى آفريدم، و اگر فاطمه ÷ نبود شما دو نفر (پيامبر و على) را نمى آفريدم.».[1]
2- پيامبر اكرم ’ فرمود: را ئحةُ الأَنْبِياءِ رائحَةُ السَّفَرْجَلِ، وَ رائحَةُ الْحُورِ الْعَيْنِ رائحةُ الآسِ، وَ رائحَةُ الْمَلائِكَةِ الْوَرْدُ، وَ رائحَةُ اِبْنَتِى فاطِمَةُ الزَّهراء، رائَحةُ السَّفَرجَلِ وَالآسِ وَالْوَرْدِ:«بوى پيامبران همچون بوى «به» است، و بوى بانوان بهشت (حور العين) همچون بوى درخت مُوردْ (شبيه درخت انار كه برگ و گل خوشبو دارد) مى باشد، و بوى فرشتگان همچون بوى گل سرخ است، و بوى دخترم زهرا ÷ همچون بوى به و مورد و گل سرخ مى باشد.».[2]
اين دو حديث پرمعنى بيانگر آن است كه وجود مقدّس فاطمه ÷ در جهان معنى، عصاره ى نيكيها و ارزشها است، و خوى و سرشت پيامبران و بانوان بهشت و فرشتگان در يكجا در وجود گرانقدر زهرا ÷ جمع است. چنانكه حضرت مهدى امام قائم # در سخنى فرمود: و َ فِى اِبْنَةِ رَسُولِ اللَّهِ لى اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ: «در زندگى دختر رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله الگوى شايسته اى براى من است.».[3]
[1] – عوالم العلوم، علّامه شيخ عبداللَّه بحرانى (شاگرد علّامه مجلسى) تحقيق سيد محمد باقر ابطحى، ج 11، ص 26- مرحوم علّامه نمازى (متوفى 1405 ه.ق) در كتاب مستدرك سفينةالبحار، جلد 3، صفحه 334، اين حديث را از كتاب «مجمع النّورين و ملتقى البحرين» تأليف مولى ابوالحسن فاضل مرندى (متوفى 1349 ه.ق) صفحه 187، نقل نموده است، و نيز از كتاب «ضياءالعالمين» تأليف شيخ ابوالحسن، جدّ مادرى صاحب جواهر، نقل كرده است. و نيز اين حديث را در كتاب الخصائص الفاطميّه، تأليف مولى باقر بن مولى اسماعيل (متوفّى 1313 ه.ق) نقل نموده است (مستدرك السفينه، ج 8، ص 239.).]
[2] – بحار، ج 62، ص 177
[3] – بحار، ج 53، ص 180



















هیچ نظری وجود ندارد