منجی عالم بشریت حضرت بقیه الله الاعظم(ع)  

 
در شب جمعه، نیمه‌ی شعبان سال ۲۵۵هـ.ق ولادت با سعادت خاتم الاوصیا منتقم آل محمد، منجی عالم بشریت، حضرت بقیه الله الاعظم حجه بن الحسن العسکری(ع)  واقع شد. (الارشاد، ج ۲،ص ۳۳۹؛ اعلام الوری، ج ۲، ص ۲۱۴)
ماجرای شب ولادت
امام حسن عسکری(ع)  در شب ولادت، برای عمه‌ی بزرگوار خود جناب حکیمه خاتون(س)  پیغام فرستاده، فرمودند: «امشب نزد ما افطار کن که شب نیمه شعبان است و خداوند حجت خود را آشکار می‌سازد» (فیض العلام، ص ۳۴۶)
ولادت امام زمان(ع)  در شهر سامرا هنگام طلوع فجر نیمه شعبان ۲۵۵هـ. ق بوده است. بر شانه‌ی راست آن حضرت نوشته شده بود: «جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل کان زهوقا»
پس از تولد، آن بزرگوار را نزد پدر بردند و شروع به سخن گفتن کرد: «اشهد ان لا اله الله و اشهد ان محمداً رسول اله و ان علیاً امیرالمومنین ولی الله»؛ و ائمه معصومین(ع)  را یکی بعد از دیگری نام برد تا به وجود شریف خود رسید، و برای تعجیل ظهور خود دعا فرمود.
حکیمه خاتون می‌گوید: «چهل روز بعد از ولادت فرزند برادرم امام حسن عسکری(ع)  نزد آن حضرت رفتم و دیدم که راه می‌رود. امام عسکری(ع)  فرمود: «ای عمه! مولود عزیز نزد خدا این است.» گفتم: ای سید و مولای من! نشو و نمای او را در چهل روز زیادتر از دیگران می‌بینم. آن حضرت فرمودند: «ای عمه! ما اوصیا در یک روز نشو و نمای یک هفته‌ی دیگران را و در یک جمعه نشو و نمای یک سال دیگران را می‌نماییم.» برخاستم و سر آن طفل را بوسیده، به منزل مراجعه کردم» (کفایه الموحدین، ج ۳، ص ۳۴۰ – 341)
القاب امام زمان(ع)  
از القاب آن نور الاهی است: (کمال الدین، ج ۲، ص ۱۵۹) «حجه الله»، «حجه آل محمد»، «صاحب الزمان» یعنی فرمانروای عصر خود، «مالک رقاب خلایق» یعنی امر، امر او و نهی، نهی او و حکم، حکم او و فرمان، فرمان اوست. «مهدی» که خلق به وسیله‌ی «مهدی» هدایت می‌یابند و به وجود مقدس او از جاده‌ی ضلالت به شاهراه هدایت رسیده، رستگار می‌شوند. حضرت صادق(ع)  درباره‌ی «قائم» فرمودند: «چون که به حق قیام می‌نماید او را قائم می‌گویند» و به او «منتظر» می‌گویند، زیرا برای او غیبت طولانی است، و مخلصان او انتظار خروجش را می‌کشند و شکاکان، او را انکار می‌کنند.
اوصاف امام زمان(ع)  
در اوصاف ظاهری آن حضرت چنین نقل شده است که شباهت‌های زیادی به رسول گرامی اسلام(ص)  دارد. خطی از موی سبز رنگ مانند زمرد از گردن تا ناف مبارک او کشیده است. صورت مبارکش مانند ستاره‌ای درخشنده و نورانی است. امیرالمؤمنین(ع)  می‌فرمایند: «او جوانی است خوش‌رو و خوش موی و نور مبارکش بر سیاهی محاسن انوار او غالب است». امام باقر(ع)  می‌فرمایند: «رنگ مبارکش مایل به سرخی است مانند گل شکفته و چشمانش گشاده و میان ابروهایش مرتفع و بین شانه‌های او باز است. گشاده جبین است و… (کفایه الموحدین، ج ۳، ص ۳۴۱)
منبع : نشریه شیعه شناسی ، شماره۳