روز پنجم شعبان 38هـ. ق حضرت علی بن الحسین(ع) در مدینهی منوره چشم به جهان گشود. (اعیان الشیعه، ج 7، ص 430) پدر بزگوارشان، حضرت ابا عبدالله الحسین(ع) و مادر گرامیشان حضرت شهربانو، دختر یزدگرد سوم بود که هنگام وضع حمل چشم از جهان فرو بست؛ لذا دایهای عهدهدار کفالت آن حضرت شد.
در کتابهای تاریخ القاب زیادی به حضرت علی بن الحسین(ع) نسبت داده شده است. از آن جمله: زین العابدین، سید المتقین، امام المومنین، سجاد، زین الصالحین، ذوالثفنات الامین که در بین شیعیان لقبهای زین العابدین و سجاد شهرت بیشتری دارد. (زندگانی علی بن الحسین(ع) ، جعفر شهیدی، ص 8) امام سجاد(ع) دو سال از عمر پر برکتش در زمان امیرمومنان(ع) و بقیهی عمر شریفش در زمان امام مجتبی(ع) و پدر والا مقامش امام حسین(ع) سپری شد. در واقعه جانسوز کربلا شاهد شهادت پدر، برادران، عمو و بستگان و اصحاب(ع) بود و پس از روز عاشورا همراه کاروان اسرار به کوفه و شام رفتند و در دوران اسارت، رنج و مشقت بسیار کشیدند.
پس از حادثه عاشورا، عَلَم ولایت و امامت بر دوش امام سجاد(ع) قرار گرفت و آن حضرت مدت 25 سال به هدایت امت پرداخت. امام سجاد(ع) در اوضاع بسیار سخت اجتماعی، در حالی که حاکمان ستمگر بنیامیه بر مردم حکومت میکردند و افرادی همچون حجاج ثقفی فرماندار ممالک اسلامی بودند، به هدایت امت پرداخت و مهمترین کار خود را در زمینهی برقراری پیوند مردم با خدا (دعا) آغاز نمود.
«ابن شهاب زهری»، یکی از علمای دربار بنی امیه، هرگاه از امام سجاد(ع) یاد میکرد، میگریست و میگفت: «او زینت عبادت کنندگان است»؛ (کشف الغمة، ج 2، ص 86) نیز بارها میگفت: «هرگز کسی را داناتر از علی بن الحسین(ع) ندیدم». (سیر اعلام النبلاء، ج 4، ص 389)
جاحظ، از علمای معروف اهل تسنن، دربارهی ایشان چنین مینویسد: «در شخصیت علی بن الحسین(ع) ، شیعی، معتزلی، خارجی، عامه و خاصه همه یکسان میاندیشند و در برتری او بر دیگران هیچ کدام تردید به خود راه نمیدهند». (عمدة الطالب، ص 193)
هیچ نظری وجود ندارد