الف: همراهی امام زمانامام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در زیارت ناحیه میفرمایند: «فلَئن اَخَّرتْنی الدّهورُ و عاقنی عن نَصرک المقدور… فَلأ ندبنّک صباحاً و مساءً ولَأبکینَّ لَکَ بدل الدُّموعِ دماً»؛ «یا حسین! پس اگر روزگاران مرا به تأخیر انداختند، و تقدیر الهی مرا از یاری تو باز داشت، و نبودم تا با کسانی که با تو جنگیدند بجنگم، و با آنان که به دشمنی تو برخاستند، به دشمنی برخیزم، پس در عوض هر صبح و شام برای تو گریه و زاری میکنم و برای تو به جای اشک خون میریزم.»بنابراین حضرت صاحب الزمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) یاری حضرت ابا عبدالله الحسین(علیه السلام) و لبیک گفتن به ندای «هل من ناصر ینصرنی» ایشان را در زمان حاضر، عزاداری شبانه روز و با عمق وجود میدانند و خودشان اینگونه عمل میکنند و لذا سزاوار بلکه وظیفه تمامی شیعیان است که با امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) همراهی و همدردی نمایند و یاد امام حسین(علیه السلام) را زنده نگه دارند زیرا با عزاداری سیدالشهداء(علیه السلام) روحیه انتظار نیز در بین شیعه تقویت میگردد.
ب: یاری امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) آنچه از روایات متعدده به دست میآید اینکه، عزاداری سیدالشهداء(علیه السلام) نه تنها یاری آن حضرت است بلکه یاری سایر حضرات معصومین(علیهم السلام) نیز میباشد و لذا در زمان حاضر عزاداری حضرت سیدالشهداء، یاری وارث و منتقم ایشان، حضرت ولی عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) است.دعبل خزاعی شاعر و مداح اهل بیت(علیهم السلام) نقل میکند که امام رضا(علیه السلام) به من فرمودند: «ارث الحسین فانت ناصرنا و مادحنا، ما دمت حیاً فلاتقصر عن نصرنا ما استطعت» «برای امام حسین(علیه السلام) مرثیه بخوان، تو یاری کننده ما و مدح کننده مائی تا زمانی که زنده میباشی، پس تا میتوانی از یاری کردن ما کوتاهی نکن.» و حتی امام رضا(علیه السلام) اینگونه از دعبل استقبال میکنند: «مرحباً بک یا دعبل! مرحباً بناصرنا بیده و لسانه» «رحمت خدا باد بر تو ای دعبل! رحمت خدا باد بر کسی که با دست و زبانش ما را یاری میکند».(بحار، ج ۴۵، ص ۲۵۷)ابی هارون مکفوف نیز شاعر و مداح دیگر اهل بیت(علیهم السلام) به دستور امام صادق(علیه السلام) و در محضر مبارک ایشان این چنین میسراید: «یا مریم قومی و اندبی مولاک و علی الحسین فاسعدی ببکاک»؛ «ای مریم! به پا خیز و به صدای بلند برای مولای خود گریه کن و با گریستن بر حسین او را یاری کن».در این هنگام امام صادق(علیه السلام) چنان با صدای بلند گریستند که زنان نیز به هیجان آمدند و با صدای بلند شروع به گریه کردن نمودند و در پایان ابیهارون مورد تأیید و بشارت و تشویق بسیار زیاد امام صادق(علیه السلام) قرار گرفت. (کامل الزیارات، باب۳۳، ح۵)همچنین امام صادق(علیه السلام) این چنین میفرمایند: «و ما من باک یبکیه الا و قد وصل فاطمه(علیها السلام) و اسعدها علیه و وصل رسول الله(صلی الله علیه و آله) و أدی حقنا»؛ «هیچ گریهکنندهای که برای امام حسین(علیه السلام) بگرید نیست مگر آنکه اشک چشمش به فاطمه زهرا(علیهم السلام) میرسد و فاطمه زهرا(علیها السلام) را با گریه خود یاری کرده است و اشک چشمش به رسول خدا(صلی الله علیه و آله) میرسد و حق ما اهل بیت را ادا کرده است. (کامل الزیارات، باب۲۶، ح۸)هنگامی که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) از شهادت امام حسین(علیه السلام) در آینده خبر میدهد، حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) به شدت گریه میکنند آنگاه رسول خدا(صلی الله علیه و آله) دختر گرامی خود را اینگونه دلداری میدهند: «زنان و مردان امتم بر زنان و مردان اهل بیتم میگریند و عزای فرزندم حسین(علیه السلام) را هر ساله طایفهای بعد از طایفهای زنده میکنند» (بحار، ج ۴۴، ص ۲۹۲).و امیرالمؤمنین درباره شیعیان میفرمایند: «و اختارلنا شیعه ینصروننا و یفرحون لفرحنا و یحزنون لحزننا، و یبذلون اموالهم و انفسهم فینا» «خداوند متعال شیعیان را برای ما انتخاب نمود تا ما را یاری کنند و آنها با شادی ما شاد میشوند و با غم و اندوه ما غمگین میگردند و مال و جانشان را در راه ما بذل میکنند» (خصال شیخ صدوق، ج ۲، ص ۶۳۵)بنابراین عزاداری و اشک و گریه و حزن و اندوه در مصیبت سیدالشهداء(علیه السلام) نمونه بارز نصرت و یاری اهل بیت(علیهم السلام) و همچنین مایه خشنودی ایشان میباشد لذا بر تمامی شیعیان واجب است با عزاداری بر مصائب سیدالشهداء به ندای «یا لثاراث الحسین» منتقم کربلا، حضرت ولی عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) لبیک گویند و از یاری آن حضرت کوتاهی نکنند و با عزاداری و خشنود نمودن قلب مبارک و داغدار فاطمه زهرا(علیها السلام) مرهمی بر داغهای دل حضرت صاحب الزمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بنهند، که فرمودند: «کسی که در عزای امام حسین(علیه السلام) گریه نکند بر ایشان جفا نموده است.» (وسائل الشیعه، ج ۱۴، ص ۴۴۴
مجله ماهنامه امام شناسی شماره ۲۷
هیچ نظری وجود ندارد