هيچ كس مثل تو نيست

لقب هاي او
صاحب السيف شايد شما هم به گوشتان خورده باشد؛ وقتي مي خواهند مردم را از آمدن امام مهدي(ع) بترسانند، مي گويند: او كه بيايد، همه را گردن مي زند، همه را از دم تيغ مي گذراند؛ مگر نشنيده ايد كه به او مي گويند صاحب السيف؟!درست است؛ صاحب السيف يكي از لقب هاي حضرت است كه به معني صاحب شمشير است و در بعضي از روايت هاي معصومين(ع) به آن اشاره شده است. بعضي فكر مي كنند كه قرار است ايشان با شمشير ظهور كند و مي گويند در عصر بمب اتم و هزار جور سلاح مخرب هسته اي و غير هسته اي ديگر، حضرت چه طور مي خواهد با شمشير بجنگد؟«سيف» در اين جا به معني ابزار غلبه و قدرت است و مقصود از خروج با شمشير، مأموريت به جهاد و استفاده از اسلحه است؛ بنابراين قيام با شمشير، كنايه از قيام با اسلحه و جهاد است؛ مي توان گفت كه تعيين نوع مأموريت آن حضرت است و اين كه حضرت مأمور به صلح و آشتي با كفار و دشمنان خدا نيست.آن حضرت و اصحابش با هر اسلحه اي كه لازم باشد، با دشمنان جهاد مي كنند و از هر نوع اسلحه اي كه در زمان ظهور حضرت متداول باشد، و به استفاده اش احتياج داشته باشند، استفاده مي كنند.البته اين را هم بايد از قول امام باقر(ع) بگوييم كه فرمود«… همهي ما صالب شمشير و وارث شمشيريم(شمشير پيغمبر به ما به ارث رسيده و همراه ما است).» اين ارثي است كه از پيامبر(ص) به هر كدام از امامان ما رسيده است و حالا در دست امام زمان ما است؛ اما دليل آن نيست كه حضرت مهدي(ع) در زمان ظهور فقط با اين سلاح مي جنگد و سلاح هاي ديگر را به كار نمي برد. در ضمن همان طور كه گفتيم، قرار است كه امام(ع) رودر روي دشمنان خدا بايستد، نه دوستانش؛ پس سعي كنيد تحت تأثير اين سم پاشي هاي مغرضانه و بي اساس قرار نگيريد.
صاحب الغيبه در برخي از روايت ها از اين لقب، براي معرفي حضرت مهدي(ع) و اثبات غيبت براي ايشان استفاده شده است. امام رضا(ع) فرمود:«… و هو صاحب الغيبه قبل خروجه»؛ «و او است صاحب غيبت قبل از ظهورش…» هم چنين از امام حسين(ع) نقل شده است:«قائم هذه الام هو التاسع من ولدي و هو صاحب الغيبه…»؛ «قائم اين امت، نهمين فرزندان من است و او صاحب غيبت است…»البته احتمال دارد منظور از اين تركيب، لقب نباشد؛ بلكه منظور، ترجمه ي آن باشد؛ يعني، كسي كه داراي غيبت است. احتمال ديگر اين كه لقب هم مثل بعضي از لقب هاي ديگر كه براي امام به كار رفته، براي تقيه استفاده شده است. دليلش هم به خاطر جو خفقان آن زمان و ترس از دشمنان حضرت بوده است.
باب الله يكي از لقب هاي حضرت مهدي(ع) است. اگر زيارت آل ياسين را خوانده باشيد، حتماً به اين عبارت برخورده ايد:«السلام عليك يا باب الله و ديان دينه». در دعاي ندبه هم مي خوانيم:«اين باب الله الذي منه يؤتي»؛«كجاست آن باب اللهي كه از آن وارد شوند؟»امام صادق(ع) مي فرمايد:«جانشينان پيامبر، همان ابواب خدايند؛ درهايي كه از طريق آن ها مي توان به حق رسيد. اگر آن ها بودند، خداوند شناخته نمي شد.»امام باقر(ع) هم فرمود:«نحن حجه الله و باب الله»
حالا باب الله يعني چه؟ يعني همان گونه كه در،‌ وسيله ي ارتباط است و هر كسي بخواهد وارد خانه اي شود، بايد از در وارد گردد، امامان ما هم باب هستند و هر كس مي خواهد به خدا برسد، بايد از طريق اين خاندان قدم بر دارد.از آغاز عالم، همه ي پيامبران و اوصياي آن ها، باب الله بوده اند. در هر عصري و زماني، خدا دري گشوده و بابي براي هدايت بندگانش باز كرده است. امروز هم در عالم هستي، خدا يك باب دارد و آن هم امام زمان(ع) است؛ هركس مي خواهد به آن جا كه بايد برسد، بايد از اين در وارد شود. هرچند، عصر غيبت است؛ اما درهاي رسيدن به خدا باز است.
پي نوشت ها :

1-نگاه كنيد به:پاسخ به ده پرسش پيرامون امامت، خصائص و اوصاف حضرت مهدي ارواحنا فداه، آيت الله صافي گلپايگاني، مركز نشر و آفرينش هاي هنري مسجد مقدس جمكران، ص24.2-كافي، ج1، ص536، ج1، به نقل از فرهنگ نامه ي مهدويت، خدامراد سليميان.3-كمال الدين و تمام النعمه، ج2،ص42،ح5.4-همان، ج1،ص317.5-نگاه كنيد به:فرهنگ نامه ي مهدويت.6-تفسير برهان، ج 1 ص 84.7-همان.8-نشريه ي موعود، شماره ي 17،ص84. منبع: نشريه انتظار نوجوان، شماره 74.