قيصر روم براي يكي از خلفاي بني عباس ، در ضمن نامه اي نوشت : ما در كتاب انجيل ديده ايم كه هر كس از روي حقيقت سوره اي بخواند كه خالي از هفت حرف باشد، خداوند جسدش را بر حرام مي كند، و آن هفت حرف عبارت است از: ث ، ج ، خ ، ز، ش ، ظ، ف ، ، ما هرچه بررسي كرديم چنين سوره اي را در كتابهاي : تورات و زبور و انجيل نيافتيم ، آيا شما در كتاب آسماني خود، چنين سواره اي را ديده ايد؟ خليفه عباسي ، دانشمندان را جمع كرد، و اين مساله را با آنها در ميان گذاشت ، آنها از جواب آن درماندند، سرانجام اين سوال را از امام هادي (ع) پرسيدند، آن حضرت در پاسخ فرمود: آن سوره ، سوره حمد است ، كه اين حروف هفتگانه در آن نيست . پرسيد: فلسفه نبودن اين هفت حرف ، در اين سوره ، چيست ؟ فرمود: حرف ث اشاره به ثبور(هلاكت) و حرف ج اشاره به جحيم (نام يكي از دركات دوزخ)، و حرف خ اشاره به خبيث(ناپاك)، و حرف ز اشاره به زقوم (غذاي بسيار تلخ دوزخ) و حرف ش اشاره به شقاوت (بدبختي) و حرف (ظ) اشاره به ظلمت (تاريكي)، و حرف ف اشاره به آفت است خليفه ، اين پاسخ را براي قيصر روم نوشت ، قيصر پس از دريافت نامه ، بسيار خوشحال شد، و به اسلام گرويد، و در حالي كه مسلمان بود از دنيا رفت.
