گریه بر امام حسین علیه السلام
مسئله انسان سازی، جامعه سازی و انتقال فرهنگ شیعی به نسل بعد، در مجالس امام حسین علیه السلام، قوی تر نیز می باشد؛ زیرا ماهیت قیام امام حسین علیه السلام و نیز آموزه های تربیتی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی عاشورا، در رشد و بالندگی انسان و جامعه چشم گیر بوده و عناصر رویداد کربلا، مؤلفه های اساسی و اصلی را در ترسیم فرهنگ شیعی رقم زده است که توسط مراسم سوگواری به نسل بعد منتقل می شود.
با توجّه به بیانات، سخنان و شعارهای عاشورا، می توان عناصر انسان ساز، جامعه ساز و فرهنگ ساز را ملاحظه کرد؛ مواردی چون عبادت، ایثار، شجاعت، توکل، صبر، امر به معروف و نهی از منکر، نابودی اسلام در شرایط سلطه یزیدیان، حرمت بیعت با کسی چون یزید، شرافت مرگ سرخ بر زندگی ذلّت بار، اندک بودن انسان های راستین در صحنه امتحان، لزوم شهادت طلبی در عصر حاکمیت باطل، زینت بودن شهادت برای انسان، تکلیف مبارزه با سلطه جور و طغیان، اوصاف پیشوای حق، تسلیم و رضا در برابر خواسته خدا، همراهی شهادت طلبان در مبارزات حق جویانه، حرمت ذلّت پذیری برای آزادگان و فرزانگان مؤمن، پل بودن مرگ برای عبور به بهشت برین، آزادگی و جوان مردی، یاری خواهی از همه و همیشه در راه احقاق حق.۱
درس آزادی به دنیا داد، رفتار حسین
بذر همت در جان افشاند، افکار حسین
گر نداری دین به عالم، لااقل آزاده باش
این کلام نغز می باشد زگفتار حسین
مرگ با عزّت، زعیش در مذلّت بهتر است
نغمه ای می باشد از لعل دربار حسین
در عین حال، موارد ذیل علاوه بر موارد پیش گفته، می توانند حکمت عزاداری برای امام حسین علیه السلام را تبیین کنند:
۱٫ نوعی اعتراض به ظالمان زمان و حمایت از مظلومان جهان.
۲٫ عامل تقویت حس عدالت خواهی و انتقام جویی از ستمگران.
۳٫ زمینه ساز اجتماع شیعیان جهت پیروی و دفاع از حق.
پی نوشت
۱٫ در این خصوص نگا: فرهنگ عاشورا، صص ۲۶۸ ـ ۲۷۱؛ حسین، عقل سرخ، صص ۷۷ ـ ۱۱۹؛ امام حسن و امام حسین علیه مالسلام ، صص ۱۱۶ ـ ۱۲۱٫
هیچ نظری وجود ندارد