از خواص یاران امام سجّاد (ع) و یکى از سه نفر یا پنج نفرى بود که چون پس از شهادت امام حسین (ع) تعداد زیادی از خاندان نبوت فاصله گرفتند اما آنها بودند که پابرجا ماندند. امام باقر (ع) درباره وى فرموده: یحیى بن امّ طویل در دفاع از حریم ولایت و امامت اهل بیت (ع) علنى و آشکارا رشادت و پای مردى داشت وهنگامى که در میان کوچه هاى کوفه راه مى رفت براى اینکه توجه کسى به وى جلب نشود مقدارى عطر به عنوان عطرفروشى بر سر مى نهاد و کُندُر مى جوید و دامن خود را (به شکل بازاریان) بلند مى کرد. عاقبت حجاج بن یوسف ملعون وى را خواست و به وى پیشنهاد تبرّى از امیرالمؤمنین حضرت امام على (ع) نمود و او امتناع کرد و حجاج دستور داد دست و پاى او را قطع کردند و بدین حال وى را به شهادت رساند. (جامع الرواه) یمان بن عبدالله گوید: یحیى بن ام طویل را دیدم که در کناسه کوفه (در عهد دولت بنى مروان) در جمع مردم ایستاده و به آواز بلند مى گفت: اى گروه دوستان خدا من از آنچه که شما مى شنوید (از سبّ على به دستور حکومت مروانیان) بیزارم، هر آنکس على را سبّ کند لعنت خدا بر او باد، ما از بنى امیه (ملعون) آنچه را که جز خدا پرستش مى کنند بی زاریم ـ در این حال با صداى آرام مى گفت ـ اى مردم با کسانى که نسبت به دوستان خدا ناسزا مى گویند مجالست مکنید و در محکمه قضاوت کسى که در مذهب ما شیعه شکى به دل داشته باشد حضور میابید و چون یکى از برادران شما به چیزى نیازمند گردد نیازش را برطرف سازید و اگر در این وظیفه اهمال ورزید تا آن که وى خود اظهار نیاز خویش نماید به وى خیانت کرده اید.
هیچ نظری وجود ندارد