إنَّ اللَّهَ تَعالى جَعَلَ قُرَّةَ عَيني فِي الصَّلاةِ، وحَبَّبَها إلَيَّ كَما حُبِّبَ إلَى الجائِعِ الطَّعامُ، وإلَى الظَّمآنِ الماءُ؛ خداوند متعال، روشنى چشم مرا در نماز نهاده و آن را محبوب من ساخته، همان گونه كه خوراك براى گرسنه و آب براى تشنه گوارا شده است. پيامبر خدا (ص) - الأمالي للطوسي: ص ۵۲۸
أرسَلَهُ بِالضِّياءِ ، وقَدَّمَهُ فِي الاصطِفاءِ ، فَرَتَقَ بِهِ المَفاتِقَ؛ او (پیامبر اکرم ص) را با نور و روشنايى فرستاد و در انتخاب و گزينش ، او را مقدّم داشت. به واسطه او، گسستگی‌ها را به هم برآورد. امام على (ع) - نهج البلاغة : خطبة ۲۱۳
لا يَزالُ الشَّيطانُ ذَعِرًا مِنَ المُؤمِنِ ما حافَظَ عَلَى الصَّلواتِ الخَمسِ، فَإِذا ضَيَّعَهُنَّ تَجَرَّأَ عَلَيهِ فَأَدخَلَهُ فِي العَظائِمِ همواره شيطان از انسانِ باايمان، هراسان است تا هنگامى كه بر نمازهاى پنجگانه مواظبت ورزد. پس هرگاه آنها را تباه كند، بر او جرئت می‌يابد و او را به گناهان بزرگ وارد می‌كند. پیامبر خدا (ص)- الكافي:ج ۳ص ۲۶۹ ح۸
يا عَلِيُّ، أنتَ وَصِيّي، وأبو وُلدي، وزَوجُ ابنَتي، وخَليفَتي عَلى اُمَّتي في حَياتي وبَعدَ مَماتي، أمرُكَ أمري، ونَهيُكَ نَهيي؛ اى على! تو وصىّ من، پدر فرزندان من، همسر دختر من و جانشين من بر امّت منى، در حياتم و پس از مرگم. فرمان تو فرمان من است و نهى تو نهى من. پیامبر خدا (ص) - امالي صدوق ص ۱۵۵ ح ۱۴۹
امام زين العابدين عليه السلام: إلهي كَسري لا يُجبِرُهُ إلاّ لُطفُكَ وحَنانُكَ... واُمنِيَّتي لا يُبَلِّغُنيها إلاّ فَضلُكَ؛ معبود من! پريشانى مرا جز لطف و مهر تو به سامان نمى آورد... و جز فضل تو، چيزى مرا به آرزويم نمى رساند. بحارالأنوار: ج۹۴ ص۱۴۹
قَصِّرِ الأَمَلَ فَإِنَّ العُمُرَ قَصيرٌ، وَافعَلِ الخَيرَ فَإِنَّ يَسيرَهُ كَثيرٌ؛ آرزو كوتاه دار؛ زيرا عمر كوتاه است، و كار نيك كن؛ زيرا اندكِ آن هم بسيار است. امام على عليه السلام - غرر الحكم: ح ۶۸۰۶
اِلزَموا السَّوادَ الأَعظَمَ ؛ فَإِنَّ يَدَ اللّهِ مَعَ الجَماعَةِ ، وإيّاكُم وَالفُرقَةَ ؛ فَإِنَّ الشّاذَّ مِنَ النّاسِ لِلشَّيطانِ ، كَما أنَّ الشّاذَّ مِنَ الغَنَمِ للِذِّئبِ؛ همراه جماعت مسلمانان باشيد ؛ زيرا دستِ خدا با جماعت است . از پراكندگى بپرهيزيد ؛ زيرا انسان جدامانده از مردم ، طعمه شيطان است ، چنان كه گوسفند جدامانده ، طعمه گرگ است . امام على عليه السلام - نهج البلاغة : خطبة ۱۲۷ ...
امام على عليه السلام: مَن عَرَفَ شَرَفَ مَعناهُ، صانَهُ عَن دَناءَةِ شَهوَتِهِ وزورِ مُناهُ؛ كسى كه شرافت مقام (مقصد) خويش را بشناسد، آن را از پستىِ هوس خود و دروغ بودن آرزوهايش نگه داشته است. غرر الحكم: ح ۹۰۶۹
امام علي علیه السلام: تَمامُ العِلمِ العَمَلُ بِمُوجَبِهِ كمال علم، عمل كردن به مقتضاى آن است. غرر الحكم: ح ۴۴۸۲
رَأسُ الفَضائِلِ مِلكُ الغَضَبِ وَ اِماتَةُ الشَّهوَةِ؛ سرآمدِ فضيلتها در دست داشتنِ زمام خشم و ميراندن خواهش نفس است. امام علي علیه السلام - غرر الحكم: ح ۵۲۳۷
