حضرت استاد قاضی زاده
با عرض سلام و تعزیت .
✍🏻 *بررسی ها و تحلیل واقع نگر و حقیقی تر از آنچه در «میدل ایست آی» نگاشته اند* :
۱. *تحلیل و نقد وضعیت میدانی ایران*
مقاله سیاسی تحلیلی سید حسین موسویان اگر چه روی «شکست سیاسی ترامپ» تأکید می‌کند، اما تصویر حقیقی از جنگ و پیامدهای میدانی آن ارائه نمی‌دهد ، تصویرکامل‌تر این است که جنگ هزینه سنگین تر را بر دوش واشنگتن گذاشته و هژمونی ابر قدرتی جهان را شکسته است و ایشان اذعان نمیکند . وزارت دفاع آمریکا هزینه جنگ را تا اکتبر ۲۰۲۶ حدود ۴۷ میلیارد دلار برآورد کرده و جمهوری‌خواهان به‌دلیل اثر اقتصادی جنگ بر خانوارها کنترل کامل دولت را از دست داده‌اند. ایران در دو جنگ (۱۲ روزه و جنگ ۱۴۰۵) با وجود ضربات سنگین، ساختار حاکمیتی خود را حفظ کرد و اهرم تنگه هرمز را در دست نگه داشت. این نکته را باید «تاب‌آوری و بازدارندگی» نامید. ادعای «پیروزی قطعی» را ناظران بیرونی نمی‌پذیرند، چون جنگ هزینه انسانی و اقتصادی سنگینی هم بر ایران گذاشته است.
اما پیروزی میدانی ایران و شکست آمریکا تا این مرحله انکار ناپذیر است.
۲ *. تحلیل تجربه تفاهم‌نامه اسلام‌آباد.*
در این تفاهم‌نامه، پایان محاصره دریایی ظرف ۳۰ روز، مذاکره ۶۰ روزه برای توافق نهایی و حفظ وضع موجود (بدون تحریم یا استقرار نظامی جدید) را پیش‌بینی می‌کرد. اما با تشدید تنش در هرمز و فروپاشی تفاهم‌نامه، ترامپ در ۱۳ ژوئیه محاصره را دوباره برقرار کرد. درس مهم: این توافق پس از آن همه هزینه مذاکره ، چارچوبی بدون سازوکار راستی‌آزمایی و بدون تضمین، وشکننده بود.
۳. موقعیت کنونی مذاکره.** ایران اعلام کرده در صورت رفع محاصره حاضر به گفتگوست و بر هفت شرط خود پافشاری می‌کند. طبق گزارش وال‌استریت‌ژورنال، ونس به‌دنبال مذاکره مستقیم با یک مقام ارشد امنیتی ایران است. یعنی پس از انتخابات، فشار داخلی آمریکا به سمت خروج از جنگ می‌رود و ایران در موضع چانه‌زنی بهتری است. منابع درباره وضعیت آتش‌بس اختلاف دارند و برخی ردیاب‌ها وضعیت را «جنگ از سر گرفته» می‌دانند. بنابراین باید روی حداقل‌های قطعی تکیه کرد.
۴. نقد محدودیت‌های تحلیل آقای موسویان.
«اسلام‌آباد پلاس» ایده خوبی است، اما به عوامل ناسازگار کم‌توجه است: از نقش اسرائیل و نتانیاهو که مایل به ادامه فشار است، و اختلاف جناح‌ها در تهران بر سر سطح تعامل غفلت کرده است .
*راهکارهای پیشنهادی این جانب به نفع ایران*
۱. مذاکره از موضع قدرت، با شروط ثابت: رفع محاصره دریایی و توقف دائمی حملات اسرائیل و آمریکا چقدر کل جبهه مقاومت ، پیش‌شرط ورود به مذاکره باشد، *نه نتیجه* آن.
۲. توافق مرحله‌ای با تضمین حقوقی:
هر گام ایران در برابر گام قابل راستی‌آزمایی آمریکا، با تأیید قطعنامه الزام‌آور شورای امنیت (همان‌طور که در طرح اسلام‌آباد آمده بود) باید باشد .
۳. استفاده هوشمندانه از اهرم هرمز:
به‌جای بستن یک‌جانبه، تنگه را به‌عنوان اهرم قابل بازگشت در برابر امتیازات ملموس (تحریم نفتی، آزادسازی دارایی‌ها) به‌کار گیرند.
۴. تکیه بر میانجی‌ها: پاکستان، قطر، عمان و ترکیه را نگه دارند تا امکان خروج از بن‌بست باقی بماند.
۵. ائتلاف‌سازی منطقه‌ای ( روی بخش تفاهم نامه اسلام آباد «پلاس»): گفتگوی امنیتی با همسایگان خلیج فارس، با تأکید بر منافع مشترک اقتصادی، تا فشار نتانیاهو بر آمریکا را بی‌اثر و تفاهم نامه را اجرایی کند.
۶. انسجام داخلی و بازدارندگی هوشمند: جلوگیری از تفرقه جناحی، نگه داشتن گزینه‌های بازدارنده و پرهیز از لحن تحریک‌آمیز اشخاص و گروه های افراطی که فرصت توافق را از بین ببرد.
۷. ایجاد زمینه برای دیپلماسی عمومی و دینی:
مجامع علمی مانند شورای دین‌پژوهان کشور ، کارگروه بین الملل دفتر دولت در قم ، معاونت بین الملل حوزه و…. می‌توانند روایت حق‌طلبی و صلح پایدار را در افکار عمومی منطقه و جهان اسلام تقویت کنند.
دیدگاه مقابل: منتقدان معتقدند ادعای «برتری ایران» با واقعیت‌هایی مانند آسیب‌های زیرساختی، فشار اقتصادی و تحریم‌ها همخوان نیست و تأکید بر موضع قدرت ممکن است فرصت توافق را از بین ببرد. تحلیل بالا بر همین مبنا باید با واقع‌بینی خوانده شود.
