
بسم الله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون
با غروب غمبار استوانه فقاهت و مرجعیت، حضرت آیت الله العظمی وحید خراسانی قدس سره، جهان تشیع یکی از رفیع ترین قله های دانش و معنویت خویش را از دست داد؛ فقیهی برجسته که عمر شریف خود را در ستیغ اجتهاد، تعمیق بنیان های اصولی و پاسداری عاشقانه از حریم ولایت به کمال رسانید.
شخصیت ممتاز او تلاقی شکوهمند سه حوزه علمپرور و معرفتزا بود: مشهد، نجف و قم. از این رو، طمانینه ولایی، انضباط اجتهادی و صلابت فقاهتی در سلوک، نگاه و نقدهای علمی وی تجسم مى يافت. این پیوند مبارک میان مشربهای گوناگون، از او چهرهای ساخته بود که در عین پایبندی به اصالتهای همیشه پایدار فقه، با وقاری ریشهدار به تماشا و تحلیل افقهای معرفتی و فقاهتی مینشست.
عیار بزرگی یک فقیه را پیش و بیش از هر چیز، باید در توانمندی او برای تربیت شاگردانی جست که خود بر کرسی اجتهاد تکیه می زنند. او استادی اجتهادپرور بود که در حوزه علمیه، درسی گرم، اصیل و پرتحرک پدید آورد؛ محفلی پرمهابت که شاگردان و فقیهان برجسته امروز، یاد کردن از نام او به عنوان استاد را برای خود فخری بزرگ، شاخصی از اعتبار و مایه تمایز و مباهات علمی می دانند. کرسی درس او به کارگاه واقعی پرورش مجتهدان بدل گشت و تلمذ در محضرش، عیار اصالت دانش اصولى گردید.
در روزگاری که رهروان وادی تحلیل درون نهفتههای فقه و فقاهت اندک شمارند، آن استاد فرزانه از ژرفایی کم مانند در بازشناسی میراث و رجال فقاهت بهره مند بود. بارقه این نگاه نقادانه در شیفتگی وی به ساحت شهید اول جلوه گر شد؛ حقیقتی که در تشرف جمعی عدهای به محضرش پیش از همایش شهیدین رخ نمود، آنجا که در بازگویی احوال و ابعاد علمی آن فقیه نامدار، اوصافی چنان نغز، عمیق و حیرت افزا بر زبان راند که وسعت افق اندیشه و اشراف تاریخی بی بدیلش را به کمال عیان ساخت.
از دیگر ویژگی های درخشان سیره او، بازگرداندن شکوه و اصالت به سنت منبر بود. او در عین صدرنشینی بر کرسی تدریس فقه، منبر را آستانه ای مبارک برای هدایت یافت و با تمرکزی شگفت بر متن وحی، الگوواره ای از “منبر قرآن بنیاد” را ترسیم کرد؛ منبری که در آ، تفسير آیات الهی با استنادی دقیق به میراث روایی، هندسه ای از معرفت می ساخت که هم عقل ها را قانع می کرد و هم دل ها را به تپش وامی داشت. چنان که خود سخنی به این مضمون می فرمود: من برای منبر بر مطالعه و تامل در قرآن تمرکز می کنم.
عالمان بزرگ با انقطاع تن از جهان رخت برنمی بندند، بلکه با رهایی از قید زمان، در ضمیر تاریخ و جان اندیشه ماندگارتر می شوند.
اینجانب این ضایعه جبران ناپذیر را به پیشگاه حضرت بقیه الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف، رهبر معظم انقلاب اسلامی، مراجع عظام تقلید، حوزه های علمیه و بیت مکرم ایشان تسلیت عرض نموده و از درگاه خداوند متعال، علو درجات و حشر با اولیای الهی را برای آن فقيه فقید و شکیبایی و پاداش جزیل برای بازماندگان و مقلدان و شاگردان مسئلت دارم.
احمد مبلغی


















