پانزدهم رجب سال ۶۲هـ ق. وفات مظلومانه و غریبانه عقلیه بنی هاشم، امّالمصایب، حضرت زینب(س) به وقوع پیوست (معالی السبطین، ج ۲، ص ۲۲۵؛ زینب الکبری(س) ص ۱۱۴) آن حضرت در مدت یک سال که پس از واقعه جانسوز کربلا زنده بودند، همواره با اشک و سوز در یادآوری وقایع روز عاشورا و نیز خاطرات غمانگیز اسارت به سر بردند. گذشته از مصایب کربلا، ایشان در مصیبتها و مظلومیتهای پدر و مادر گرامیشان، و نیز برادر بزرگوارشان حضرت امام حسن مجتبی(ع) سالهایی سراسر از غم و اندوه پشت سر گذاشته بودند. در روایتی چنین آمده است: هنگامی که حضرت زینب(س) متولد شد این مولود مبارک را به دست جد گرامیشان پیامبر گرامی اسلام(ص) دادند و آن حضرت صورت بر صورت ایشان نهادند و گریستند حضرت فاطمه(س) فرمودند: «یا ابتاه! این گریه برای چیست؟ خداوند دیدگان شما را نگریاند» پیامبر(ص) فرمودند: «ای فاطمه! بعد از من و تو، این دختر دچار بلاها و مصایبی میشود». حضرت فاطمه(س) فرمودند: «چه ثوابی دارد آن کسی که بر دخترم زینب(س) گریه کند؟» آن حضرت فرمودند: «ای پاره تنم و ای نور چشمم، ثواب کسی که به او مصایبش گریه کند، مانند ثواب کسی است که بر برادرش حسین(ع) گریه کند».
هیچ نظری وجود ندارد