قال الإمام الباقر علیهالسلام: خَطَبَ رَسولُ الله صلىاللهعلیهوآله النّاسَ فی آخِرِ جُمُعَهٍ مِن شَعبانَ، فَحَمِدَ اللهَ و أثنى عَلَیهِ، ثُمَّ قالَ :«أیُّهَا النّاسُ، قَد أظَلَّکُم شَهرٌ فیهِ لَیلَهٌ خَیرٌ مِن ألفِ شَهرٍ، و هُوَ شَهرُ رَمَضانَ؛ فَرَضَ اللّهُ عز و جل صِیامَهُ، و جَعَلَ قِیامَ لَیلِهِ نافِلَهً، فَمَن تَطَوَّعَ بِصَلاهِ لَیلَهٍ فیهِ کانَ کَمَن تَطَوَّعَ بِسَبعینَ لَیلَهً فیما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ، و جَعَلَ لِمَن تَطَوَّعَ فیهِ بِخَصلَهٍ مِن خِصالِ الخَیرِ وَالبِرِّ کَأَجرِ مَن أَدّى فَریضَهً مِن فَرائِضِ اللّهِ تَعالى، و مَن أدّى فیهِ فَریضَهً مِن فَرائِضِ اللهِ تَعالى کانَ کَمَن أدّى سَبعینَ فَریضَهً مِن فَرائِضِ اللهِ تَعالى فیما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ … . (۱)
امام باقر علیهالسلام روایت میکند: پیامبر خدا در آخرین جمعه شعبان، خطبه خواند. خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود:«اى مردم! ماهى بر شما سایه افکنده که در آن، شبى است بهتر از هزار ماه، و آن، ماه رمضان است . خداوند، روزهاش را واجب ساخته و نماز در شبش را مستحب قرار داده است . پس هر کس یک شب در آن، نماز مستحب بخواند، گویا هفتاد شب نماز مستحب در ماههاى دیگر خوانده است. و براى کسى که در آن، کار نیک مستحبّى از کارهاى نیک انجام دهد، پاداشى همچون پاداش کسى قرار داده که واجبى از واجبات الهى را انجام داده است، و هر کس در آن، واجبى از واجبات خداوند را ادا کند، همچون کسى خواهد بود که در ماههاى دیگر، هفتاد واجب از واجبات الهى را انجام داده است.
این ماه، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است. این ماه، ماه مواسات (همدردى با دیگران در نیازها) است و ماهى است که در آن، خداوند، روزىِ مؤمن را مىافزاید. هر کس مؤمن روزهدارى را در آن افطار دهد، نزد خداوند، پاداش آزاد کردن یک بنده و آمرزش گناهان گذشتهاش را دارد.»
گفتند: اى پیامبر خدا! همه ما توان افطار دادن به روزهدار را نداریم .فرمود: «خداوند، کریم است؛ این ثواب را به کسى نیز مىدهد که براى افطار دادن، جز بر جرعهاى شیر یا جرعهاى آب و یا چند خرما قدرت ندارد و بیش از این را نمىتواند .هر کس در این ماه بر برده خویش سبک بگیرد، خداوند هم حسابش را سبک مىگیرد .ماه رمضان، ماهى است که آغازش رحمت، میانش آمرزش، و پایانش اجابت و آزادى از آتش دوزخ است.
پیامبر اکرم فرمودند: شما از چهار خصلت، بىنیاز نیستید: دو خصلت که خدا را با آنها راضى مىکنید، و دو خصلت که از آن دو، بىنیاز نیستید. امّا آن دو خصلتى که خدا را با آنها راضى مىکنید، شهادت به این است که: معبودى جز خداوند نیست و من فرستاده خدایم. و اما دو خصلتى که از آن بىنیاز نیستید، از خداوند، نیازهایتان و بهشت را بطلبید و از خداوند، عافیت بخواهید و از آتش به خداوند پناه ببرید.»
——————————————–پی نوشت ها :۱- المقنعه: ۳۰۶، الکافی: ۴/۶۶/۴، تهذیب الأحکام: ۳/۵۷/۱۹۸ و ج ۴/۱۵۲/۴۲۳، من لا یحضره الفقیه: ۲/۹۴/۱۸۳۱، فضائل الأشهر الثلاثه: ۷۱/۵۱، بحار الأنوار: ۹۶/۳۵۹/۲۶ .
هیچ نظری وجود ندارد