شَرُّ النّاسِ مَن كانَ مُتَتَبِّعا لِعُيوبِ النّاسِ، عَمِيّا لِمَعايِبِهِ بدترينِ مردم كسى است كه پيجوى عيبهاى مردم باشد و نابيناى عيبهاى خويش. امام علي عليه السلام - غرر الحكم: ح ۵۷۳۹  

أكرِم ضَيفَكَ وَ إن كانَ حَقيرا وَ قُم عَن مَجلِسِكَ لأَبِيكَ وَ مُعَلِّمِكَ وَ إن كُنتَ أميرا مهمانت را گرامى بدار، اگرچه حقير باشد؛ و به احترام پدر و معلّمت از جايت برخيز، اگر چه فرمانروا باشى. امام علی عليه السلام - غرر الحكم: ح 2341  

دُعاءُ الوَلَدِ لِلوالِدِ كَالأَخذِ بِاليَدِ دعاى فرزند براى پدر و مادر، مانند يارى كردن آنان است. الفردوس: ج ۲ ص ۲۱۳ ح ۳۰۳۸

الإمام عليّ عليه السلام - في قَولِ اللَّهِ عزّ وجلّ : «وَ لاَ تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا» -: لا تَنسَ صِحَّتَكَ وقُوَّتَكَ وَفَراغَكَ وشَبابَكَ ونَشاطَكَ أن تَطلُبَ بِهَا الآخِرَةَ درباره آيه (و سهم خود را از دنيا فراموش مكن) ـ: سلامت، توانايى، فرصت، جوانى و شادابى ات را فراموش مكن، تا با آنها، آخرت را به دست آورى. امام على عليه السلام - الأمالي للصدوق: ص ۲۹۹ ح ۳۳۶  

لِلمُؤمِنِ ثَلاثُ ساعاتٍ: فَساعَةٌ يُناجي فيها رَبَّهُ، وساعَةٌ يَرُمُّ مَعاشَهُ، وساعَةٌ يُخَلّي بَينَ نَفسِهِ وبَينَ لَذَّتِها فيمايَحِلُّ ويَجمُلُ مؤمن سه زمان داشته باشد: زمانى كه در آن با پروردگارش راز و نياز كند؛ و زمانى كه هزينه هاى زندگى را تأمين كند؛ و زمانى را به خوشى هاى حلال و زيبا اختصاص دهد. امام على عليه السلام -  نهج البلاغة: الحكمة ۳۹۰