مفهومشناسی بیعت در فرهنگ اسلامی
حقیقت بیعت یک رابطه اخلاقی، حقوقی و سیاسی خاص بین مردم و رهبر سیاسی آنهاست و مفاد آن را تعهد بر اطاعت و پیروی مردم از رهبرشان تشکیل میدهد.
حقیقت بیعت یک رابطه اخلاقی، حقوقی و سیاسی خاص بین مردم و رهبر سیاسی آنهاست و مفاد آن را تعهد بر اطاعت و پیروی مردم از رهبرشان تشکیل میدهد.
در متون اهل سنت تحت عنوان دوازده خلیفه و دوزاده امیر و به تعداد دوازده نقیب حضرت موسی به امامان دوازده گانه اشاره شده است.
با رجوع به سیره مسلمانان روشن می شود که آنان، وجوب امامت را امری مسلم می دانستند. از این رو، پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) بی درنگ، به این مسئله پرداختند.
امام حسین (ع) در دامان مادرى رشد و نمو کرد که تا پاى جان از امام خویش و مقام امامت دفاع نمود. آن گاه که مهاجمان به سمت خانه على (ع) هجوم آوردند.
اعتقاد شیعه بر آن است که تمام مقامات پیامبر (صلی الله علیه و آله) غیر از مقام نبوت و رسالت برای دوازده امام معصوم (علیهم السلام) نیز ثابت است.
ابراهیم خلیل، مدت ها پس از آن که به پیامبرى رسید و پس از پیروزى در امتحان هاى متعدد، به مقام امامت نایل آمد.
یکی از اصول اساسی اندیشه سیاسی شیعه، اعتقاد به امامت، به معنای شیعی آن است، یعنی اعتقاد به تداوم رسالت و نبوت رسول اکرم (ص) بعد از او توسط امامان.
اسلام دینى است که به نص کتاب و سنت بر اساس فطرت استوار است و آیینى است اجتماعى که هر آشنا و بیگانه این نشانى را از سیماى آن مشاهده مى کند.
شیعه معتقد است که با رفتن پیامبر (ص) دین جدید نمی آید؛ اما مسأله حجت و انسان کامل هرگز در میان افراد بشر تمام نشده است.
خداوندا درود فرست بر دوستان امامان که معترف به مقام والاى آنهایند و راه آنها را میپیمایند و در پى آثار آنها مىرورند و در طاعت آنها میکوشند.
