اعترافی تلخ

اعترافی تلخ
تمامی سیاستمداران و قدرت‌طلبان هنگامی که ریاست خود را در آستانه زوال می‌بینند اعترافاتی بر زبانشان جاری می‌شود که همه‌ی حیات و ریاست‌شان تحت الشعاع آن اقرار و اعتراف قرار می‌گیرد.
ناقلان اعتراف
کارگردان و بازیگر نقش اول بازی از پیش طراحی شده‌ی سقیفه نیز از این قاعده‌ی کلی مستثناء نبوده و در لحظات آخر حیات خود اعترافی سهمگین دارد که تمام ارکان حکومتش را به لرزه در آورده است. جالب اینکه بسیاری از مورخان و محدثان اهل تسنّن نیز این اقرار و اعتراف را با 15 سند مختلف ثبت کرده‌اند و از این میان 5 سند آن صحیح و غیرقابل خدشه است.
مانند ابن‌عساکر (تاریخ دمشق/30/422،420،419،417)، طبری (تاریخ الامم و الملوک /2/619و620)، طبرانی (معجم الکبیر1/62)، ابن عبدربه قرطبی (العقد الفرید2/78)، حاکم نیشابوری (المستدرک علی الصحیحین/4/343)، جوهری (السقیفة و فدک/75) ابو عبید بغدادی (الاموال/1/339)، بلاذری (فتوح البلدان/1/123)، ابن زنجویه (الاموال/1/387 و 454)، ذهبی (تاریخ الاسلام/3/117)، ابن‌حجر عسقلانی (لسان المیزان/4/189)، ابن‌حجر هیثمی (مجمع الزوائد/5/202) و…
برخی علمای برجسته شیعه نیز، که این اعتراف را ثبت کرده‌اند، عبارتند از: مرحوم شیخ صدوق (خصال/171)، فضل بن شاذان (الایضاح/518)، علامه مجلسی (بحار/30/135)، خطیب تبریزی (الاکمال فی اسماء الرجال/21)، علامه امینی (الغدیر/7/170) و… علامه امینی این اعتراف را از بزرگان اهل تسنّن نقل فرموده و می‌فرماید: «اسانید این اعتراف صحیح بوده، رجالش همگی ثقه و 4 تن از راویان این حدیث از راویان صحاح سته هستند» سپس به بررسی و بیان مطالب مفیدی درباره‌ی این اعتراف پرداخته‌ است.
راوی اعتراف
شنونده اول و راوی این اعتراف عبدالرحمان بن عوف است. ذهبی درباره‌ی او می‌گوید: «او یکی از عشره‌ی مبشره، شورای شش نفره عمر، از بدریین و… است» (سیر اعلام النبلاء/1/68).
او علاوه بر حضور در شورای شش نفره عمر، حق رأی نهایی و تعیین کننده نیز داشت و سبب به خلافت رسیدن عثمان شد، بدعت «قرار دادن سنّت ابوبکر و عمر در کنار سنّت رسول خدا(ص)  و کتاب خدا» را او گذارد، از هموارکنندگان خلافت ابوبکر و عمر بود، از مشاوران خاص عمر، وزیر و امیر الحاج عمر در سال اول بود و در حکومت عمر و عثمان ثروت و اموال بسیار زیادی انباشته نمود.
لذا از نقل این اعتراف هیچ قصد، غرض و مخاصمه‌ای با ابوبکر نداشته است.
اعتراف و معترف
عبدالرحمان بن عوف می‌گوید: در بیماری و لحظات آخر حیات ابوبکر بر بسترش حاضر شده و او را مژده به خیر دادم ولی ابوبکر گفت:« آرزو دارم: ای کاش سه کار را انجام نمی‌دادم، سه کار را انجام می‌دادم و سه سؤال را از رسول خدا(ص)  می‌پرسیدم.»
سپس ابوبکر اولین عملی را که از انجامش پشیمان بود و آرزوی ترک آن را داشت این‌گونه بیان می‌کند: «فوددت أنّي لم أكشف بيت فاطمة عن شيء وإن كانوا أَغلقوه على الحرب»: ای کاش به خانه فاطمه زهرا(علیها السلام)  حمله نمی‌کردم و حرمت آن را نمی‌شکستم، گرچه از روی جنگ بسته شده بود.
این اعتراف نکات بسیار مهمی در برداشته و برای حقیقت جویان بسیار راهگشاست.
نکات اعتراف
1 ـ ابوبکر در حالی که خود را در آستانه مرگ می‌بیند، اعتراف کرده است که من به خانه‌ی حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام)  ـ خانه‌ای که رسول خدا(ص)  با احترام وارد می‌شد و آن را با فضیلت‌تر از بیوت انبیاء معرفی می‌کرد ـ حمله کردم و حرمت آن را شکستم.
2 ـ از اینکه گفته است: «بیت» فهمیده می‌شود خانه محور بوده است؛ بنابراین احراق و به آتش کشیدن خانه حضرت زهرا(علیها السلام) ، شکستن و سوزاندن درب خانه، هجوم و حمله به بیت آل الله صحت دارد و جنایت بسیار هولناک و عظیمی رخ داده است.
3 ـ از اینکه گفته است: «فاطمه» نه «علی» یا کسی دیگر، فهمیده می‌شود محور هجوم، اذیت و آزار حضرت صدیقه طاهره(علیها السلام)  بوده است. و سقط جنین، شکستن پهلو، زخم سینه، سیلی، تازیانه و… همگی صحت دارد.
4 ـ محور حمله ظلم‌ به فاطمه زهرا(علیها السلام)  بوده است؛ فاطمه‌ای که رسول خدا(ص)  همواره نسبت به او سفارش می‌کرد، او را بزرگ بانوی بهشتیان معرفی می‌کرد، اذیت و آزار او را اذیت و آزار خود و خداوند، سبب لعن الهی و خلود در آتش و عذاب جهنم اعلام کرده بود.
5 ـ از اینکه گفته است: «وإن كانوا أغلقوه» فهمیده می‌شود حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام)  و سایر اهالی آن خانه و متحصنان در آن از بیعت ابوبکر خودداری کرده، در خانه نشسته و خلافت ابوبکر را نپذیرفته‌اند.
6 ـ از اینکه گفته است: «علی الحرب» فهمیده می‌شود نزاع ابوبکر و فاطمه زهرا(علیها السلام) ، ریحانه‌ی رسول خدا(ص)  نزاع عادی نبوده بلکه جنگ بوده است و قصد قتل و کشتار فاطمه زهرا(علیها السلام)  و سایر اهالی و محتصنان آن خانه را داشته‌اند؛ چنانچه «ابن‌عبدربه» دستور ابوبکر به عمر را برای حمله به بیت فاطمه زهرا(علیها السلام)  این‌گونه ضبط کرده است: «إن ابوا فقاتلهم»: اگر از خروج از بیت و بیعت با من امتناع ورزیدند آنها را به قتل برسان (العقد الفرید/5/13ـ14).
بنابراین هرگز رابطه‌ی ابوبکر با فاطمه زهرا(علیها السلام)  و امیرالمؤمنین خوب نبوده و ابوبکر ظلم بسیاری به حضرت زهرا(علیها السلام)  روا داشته است.
منبع : نشريه امام شناسي ، شماره 38