۲ اردیبهشت ۱۴۰۵

  • English
  • العربیه
  • اردو
  • English
  • العربیه
  • اردو

مجمع جهانی شیعه شناسی

  • خانه
  • شیعه شناسی
    • شیعه شناسی
    • ائمه شیعه
    • عقاید شیعه
    • علوم شیعه
    • تاریخ شیعه
    • جغرافیای شیعه
  • دو بال شیعه
    • نهضت حسینی
    • انقلاب مهدوی
  • غدیر خم
  • اربعین
  • نظام ولایت فقیه
  • خاطرات
  • بیراهه انحراف
  • مجمع جهانی شیعه شناسی
    • دبیر کل
    • معاونت پژوهش
    • معاونت آموزش
    • معاونت قرآن و عترت
    • معاونت احیاء و تصحیح متون حدیثی
    • معاونت بین الملل
    • معاونت فضای مجازی
    • پشتیبانی و امور اجرایی
    • بیانیه ها
    • اخبار مجمع
  • ویژه جنگ رمضان
  • درباره ما
    • معرفی مجمع
    • تاریخچه مجمع
    • فعالیت های مجمع
    • چشم انداز مجمع
    • گزارش تصویری
  • خانه
  • شیعه شناسی
    • شیعه شناسی
    • ائمه شیعه
    • عقاید شیعه
    • علوم شیعه
    • تاریخ شیعه
    • جغرافیای شیعه
  • دو بال شیعه
    • نهضت حسینی
    • انقلاب مهدوی
  • غدیر خم
  • اربعین
  • نظام ولایت فقیه
  • خاطرات
  • بیراهه انحراف
  • مجمع جهانی شیعه شناسی
    • دبیر کل
    • معاونت پژوهش
    • معاونت آموزش
    • معاونت قرآن و عترت
    • معاونت احیاء و تصحیح متون حدیثی
    • معاونت بین الملل
    • معاونت فضای مجازی
    • پشتیبانی و امور اجرایی
    • بیانیه ها
    • اخبار مجمع
  • ویژه جنگ رمضان
  • درباره ما
    • معرفی مجمع
    • تاریخچه مجمع
    • فعالیت های مجمع
    • چشم انداز مجمع
    • گزارش تصویری

اعترافی تلخ

0
SHARES
1
VIEWS
Share on FacebookShare on Twitter

اعترافی تلخ
تمامی سیاستمداران و قدرت‌طلبان هنگامی که ریاست خود را در آستانه زوال می‌بینند اعترافاتی بر زبانشان جاری می‌شود که همه‌ی حیات و ریاست‌شان تحت الشعاع آن اقرار و اعتراف قرار می‌گیرد.
ناقلان اعتراف
کارگردان و بازیگر نقش اول بازی از پیش طراحی شده‌ی سقیفه نیز از این قاعده‌ی کلی مستثناء نبوده و در لحظات آخر حیات خود اعترافی سهمگین دارد که تمام ارکان حکومتش را به لرزه در آورده است. جالب اینکه بسیاری از مورخان و محدثان اهل تسنّن نیز این اقرار و اعتراف را با ۱۵ سند مختلف ثبت کرده‌اند و از این میان ۵ سند آن صحیح و غیرقابل خدشه است.
مانند ابن‌عساکر (تاریخ دمشق/۳۰/۴۲۲،۴۲۰،۴۱۹،۴۱۷)، طبری (تاریخ الامم و الملوک /۲/۶۱۹و۶۲۰)، طبرانی (معجم الکبیر۱/۶۲)، ابن عبدربه قرطبی (العقد الفرید۲/۷۸)، حاکم نیشابوری (المستدرک علی الصحیحین/۴/۳۴۳)، جوهری (السقیفه و فدک/۷۵) ابو عبید بغدادی (الاموال/۱/۳۳۹)، بلاذری (فتوح البلدان/۱/۱۲۳)، ابن زنجویه (الاموال/۱/۳۸۷ و ۴۵۴)، ذهبی (تاریخ الاسلام/۳/۱۱۷)، ابن‌حجر عسقلانی (لسان المیزان/۴/۱۸۹)، ابن‌حجر هیثمی (مجمع الزوائد/۵/۲۰۲) و…
برخی علمای برجسته شیعه نیز، که این اعتراف را ثبت کرده‌اند، عبارتند از: مرحوم شیخ صدوق (خصال/۱۷۱)، فضل بن شاذان (الایضاح/۵۱۸)، علامه مجلسی (بحار/۳۰/۱۳۵)، خطیب تبریزی (الاکمال فی اسماء الرجال/۲۱)، علامه امینی (الغدیر/۷/۱۷۰) و… علامه امینی این اعتراف را از بزرگان اهل تسنّن نقل فرموده و می‌فرماید: «اسانید این اعتراف صحیح بوده، رجالش همگی ثقه و ۴ تن از راویان این حدیث از راویان صحاح سته هستند» سپس به بررسی و بیان مطالب مفیدی درباره‌ی این اعتراف پرداخته‌ است.
راوی اعتراف
شنونده اول و راوی این اعتراف عبدالرحمان بن عوف است. ذهبی درباره‌ی او می‌گوید: «او یکی از عشره‌ی مبشره، شورای شش نفره عمر، از بدریین و… است» (سیر اعلام النبلاء/۱/۶۸).
او علاوه بر حضور در شورای شش نفره عمر، حق رأی نهایی و تعیین کننده نیز داشت و سبب به خلافت رسیدن عثمان شد، بدعت «قرار دادن سنّت ابوبکر و عمر در کنار سنّت رسول خدا(ص)  و کتاب خدا» را او گذارد، از هموارکنندگان خلافت ابوبکر و عمر بود، از مشاوران خاص عمر، وزیر و امیر الحاج عمر در سال اول بود و در حکومت عمر و عثمان ثروت و اموال بسیار زیادی انباشته نمود.
لذا از نقل این اعتراف هیچ قصد، غرض و مخاصمه‌ای با ابوبکر نداشته است.
اعتراف و معترف
عبدالرحمان بن عوف می‌گوید: در بیماری و لحظات آخر حیات ابوبکر بر بسترش حاضر شده و او را مژده به خیر دادم ولی ابوبکر گفت:« آرزو دارم: ای کاش سه کار را انجام نمی‌دادم، سه کار را انجام می‌دادم و سه سؤال را از رسول خدا(ص)  می‌پرسیدم.»
سپس ابوبکر اولین عملی را که از انجامش پشیمان بود و آرزوی ترک آن را داشت این‌گونه بیان می‌کند: «فوددت أنّی لم أکشف بیت فاطمه عن شیء وإن کانوا أَغلقوه على الحرب»: ای کاش به خانه فاطمه زهرا(علیها السلام)  حمله نمی‌کردم و حرمت آن را نمی‌شکستم، گرچه از روی جنگ بسته شده بود.
این اعتراف نکات بسیار مهمی در برداشته و برای حقیقت جویان بسیار راهگشاست.
نکات اعتراف
1 ـ ابوبکر در حالی که خود را در آستانه مرگ می‌بیند، اعتراف کرده است که من به خانه‌ی حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام)  ـ خانه‌ای که رسول خدا(ص)  با احترام وارد می‌شد و آن را با فضیلت‌تر از بیوت انبیاء معرفی می‌کرد ـ حمله کردم و حرمت آن را شکستم.
2 ـ از اینکه گفته است: «بیت» فهمیده می‌شود خانه محور بوده است؛ بنابراین احراق و به آتش کشیدن خانه حضرت زهرا(علیها السلام) ، شکستن و سوزاندن درب خانه، هجوم و حمله به بیت آل الله صحت دارد و جنایت بسیار هولناک و عظیمی رخ داده است.
3 ـ از اینکه گفته است: «فاطمه» نه «علی» یا کسی دیگر، فهمیده می‌شود محور هجوم، اذیت و آزار حضرت صدیقه طاهره(علیها السلام)  بوده است. و سقط جنین، شکستن پهلو، زخم سینه، سیلی، تازیانه و… همگی صحت دارد.
4 ـ محور حمله ظلم‌ به فاطمه زهرا(علیها السلام)  بوده است؛ فاطمه‌ای که رسول خدا(ص)  همواره نسبت به او سفارش می‌کرد، او را بزرگ بانوی بهشتیان معرفی می‌کرد، اذیت و آزار او را اذیت و آزار خود و خداوند، سبب لعن الهی و خلود در آتش و عذاب جهنم اعلام کرده بود.
5 ـ از اینکه گفته است: «وإن کانوا أغلقوه» فهمیده می‌شود حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام)  و سایر اهالی آن خانه و متحصنان در آن از بیعت ابوبکر خودداری کرده، در خانه نشسته و خلافت ابوبکر را نپذیرفته‌اند.
6 ـ از اینکه گفته است: «علی الحرب» فهمیده می‌شود نزاع ابوبکر و فاطمه زهرا(علیها السلام) ، ریحانه‌ی رسول خدا(ص)  نزاع عادی نبوده بلکه جنگ بوده است و قصد قتل و کشتار فاطمه زهرا(علیها السلام)  و سایر اهالی و محتصنان آن خانه را داشته‌اند؛ چنانچه «ابن‌عبدربه» دستور ابوبکر به عمر را برای حمله به بیت فاطمه زهرا(علیها السلام)  این‌گونه ضبط کرده است: «إن ابوا فقاتلهم»: اگر از خروج از بیت و بیعت با من امتناع ورزیدند آنها را به قتل برسان (العقد الفرید/۵/۱۳ـ۱۴).
بنابراین هرگز رابطه‌ی ابوبکر با فاطمه زهرا(علیها السلام)  و امیرالمؤمنین خوب نبوده و ابوبکر ظلم بسیاری به حضرت زهرا(علیها السلام)  روا داشته است.
منبع : نشریه امام شناسی ، شماره ۳۸
 

نوشته قبلی

فضائل فاطمه الزهرا(علیها السلام)

نوشته‌ی بعدی

عصمت مطلقه حضرت فاطمه(علیها السلام)

مرتبط نوشته ها

زیارت در اندیشه و بینش شیعی
عقاید شیعه

زیارت در اندیشه و بینش شیعی

میـراث انبیاء در محضـر امام مهدى (ع)
انقلاب مهدوی

میـراث انبیاء در محضـر امام مهدى (ع)

یاران امام عسکرى (ع) در خطّه نیشابور
امام عسکری (ع)

یاران امام عسکرى (ع) در خطّه نیشابور

ارکان و اصول دین اسلام
شیعه شناسی

اوصاف شیعه در نگاه اهل‏بیت (ع)

واژه شناسی شیعه و تشیّع
ولایت و امامت

امام، حقیقت نازل شده از عالم غیب

حماسه حسینی و انقلاب اسلامی
نظام ولایت فقیه

حماسه حسینی و انقلاب اسلامی

نوشته‌ی بعدی

عصمت مطلقه حضرت فاطمه(علیها السلام)

هیچ نظری وجود ندارد

0
  • بهترین ها
  • قدیمی ترین
  • جدیدترین
  • سلام، مهمان
  • خروج
  • ورود
  • پربازدید
  • دیدگاه‌ها
  • آخرین
کیفیت و نحوه شهادت یا وفات حضرت زینب و ام البنین

کیفیت و نحوه شهادت یا وفات حضرت زینب و ام البنین

آثار توسل به معصومین(علیهم السلام)

سه آیه از آیات توسل در قرآن کریم

چهل حدیث درباره شیطان

چهل حدیث درباره شیطان

می خواهم به مکتب شیعه کمک کنم

شیعیانی که سنی شده اند

شیعیانی که سنی شده اند

آثار توسل به معصومین(علیهم السلام)

سه آیه از آیات توسل در قرآن کریم

دوره تخصصی تربیت مبلغ بین الملل

دوره تخصصی تربیت مبلغ بین الملل

صدور جمله هل من ناصر ینصرنی از ناحیه امام حسین (ع)

صدور جمله هل من ناصر ینصرنی از ناحیه امام حسین (ع)

زیارت در اندیشه و بینش شیعی

زیارت در اندیشه و بینش شیعی

میـراث انبیاء در محضـر امام مهدى (ع)

میـراث انبیاء در محضـر امام مهدى (ع)

یاران امام عسکرى (ع) در خطّه نیشابور

یاران امام عسکرى (ع) در خطّه نیشابور

ارکان و اصول دین اسلام

اوصاف شیعه در نگاه اهل‏بیت (ع)

مجمع جهانی شیعه شناسی

مجمع جهانی شیعه شناسی در سال 1382 توسط جمعی از فضلای حوزه و دانشگاه تاسیس شد. هدف از تاسیس این نهاد علمی و مستقل، معرفی مکتب تشییع و دفاع از حقانیت آن بود که در قالب آموزش، پژوهش، ترجمه و نشر، ارتباطات و تبلیغات اسلامی انجام گرفت و به سهم خود گامی در جهت این راه مبارک برداشت. این مرکز همچنان با قوت و قدرت به راه خود ادامه داده و چشم انداز روشنی برای آینده دارد.

درباره ما

معرفی مجمع

تاریخچه مجمع

فعالیت مجمع

چشم انداز مجمع

گزارش تصویری

راه های ارتباطی

آدرس : قم ، بلوار ۴۵ متری عماریاسر ، بین کوچه ۴ و ۶ ، مجمع جهانی شیعه شناسی
تلفن : ۳۷۷۱۳۷۷۳ ـ ۰۲۵

سایر زبان ها

العربیه

اردو

English

نقشه

بازگشت به بالا