در ماهنامۀ شمارۀ قبلی پیرامون نعمت ولایت اهلبیت عصمت و طهارت(ع) سخن به میان آمد که به چهار آیه اشاره شد و ذکر شد که خداوند متعال در قرآن کریم در آیات متعددی از وجود مقدس و نورانی چهارده معصوم(ع) به عنوان نعمت یاد فرموده و مردم را به شناخت و شکرگزاری نسبت به آن فراخوانده است و نیز از کفر و تکذیب و انکار نسبت به این نعمت بیمنتها برحذر نموده و سرانجام به دلیل عظمت آن از سؤال و بازپرسی از آن در قیامت خبر داده است. اکنون به ادامۀ مبحث میپردازیم:
۵. منکر ولایت اهلبیت عصمت و طهارت(ع) کافر است
{یَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللّهِ ثُمّ یُنکِرُونَهَا وَأَکْثَرُهُمُ الْکَافِرُونَ} (نحل/۸۳) نعمت خدا را میشناسند و باز هم آن را منکر میشوند.
خداوند متعال در این آیه از وجود نازنین امیرالمؤمنین(ع) به «نعمه الله» تعبیر کرده است؛ آن نعمت مظلومی که غاصبان خلافت نسبت به آن کاملاً شناخت داشتند و به صورت آشکار در روز غدیر به آن اعتراف کردند؛ اما پس از شهادت نبی مکرم اسلام(ص) و در روز سقیفۀ ملعونه با غصب خلافت اقدام به عملی ناجوانمردانه کرده و منکر ولایت امیرالمؤمنین(ع) شدند؛ لذا آیۀ فوق در شأن آنان و پیروانشان نازل شد. از امام صادق(ع) از تفسیر این آیه سؤال شد، فرمودند: «النعمه ولایه امیرالمؤمنین(ع) یعرفونها یوم الغدیر وینکرونها یوم السقیفه ولقد انکروه اشد الانکار حتّى بلغ انکارهم بان شتموه ولعنوه وسبوه فی المجالس والمحافل والمنابر وبلغوا من ذلک بحث ان ابلیس لعنه الله مع شقاوته انکر علیهم وعیرهم» (شجره طوبى الحائرى/ج۲/ص۲۲۳) منظور از «نعمت» در این آیه ولایت امیرالمؤمنین(ع) است که در روز غدیر خم آن را شناختند، امّا در روز سقیفه آن را انکار کردند و منکر ولایت امیرالمؤمنین(ع) شدند… .
مولا امیرالمؤمنین(ع) نیز در ضمن روایتی در تفسیر آیۀ شریفه فرمودند: «یعرفون نعمه الله یعنی ولایه علی بن ابی طالب(ع) واکثرهم الکافرون بالولایه» (الکافی/ج۱/ص۴۲۷) یعنی ولایت علی بن ابی طالب(ع) را میشناسند ولی بیشترشان نسبت به ولایت حضرت کافرند.
در زیارات و ادعیۀ صادره از معصومان(ع) به این مطلب نیز تصریح شده و از وجود نورانی امیرالمؤمنین(ع) و اهلبیت عصمت و طهارت(ع) تعبیر به «نعمه الله» شده است. مثلاً در زیارت مولا امیرالمؤمنین(ع) است: «السّلام علیک یا نعمه الله على المخلصین الأخیار، السّلام على نعمه الله على الأبرار» (المزار ابن مشهدی/ص۲۱۷/وص۲۵۸) یا اینکه نسبت به منکران و مبدلان ولایت اهلبیت(ع) به منکر نعمت و مبدّل نعمت ولایت تعبیر شده و مورد لعن پروردگار قرار گرفتهاند؛ چنانچه در زیارت سیدالشهدا میخوانیم: «اللهمّ العن الذین بدّلوا نعمتک کفراً…» (کامل الزیارات/ص۴۱۷): یا در زیارت حضرت علی بن موسی الرضا(ع) است: «اللهمّ العن الذین بدّلوا نعمتک…» (کامل الزیارات/ص۵۱۹) و در دعای روایت شده از امام صادق(ع) میخوانیم: «اللهمّ وضاعف لعنتک وباسمک ونکالک وعذابک على الذین کفرا نعمتک». (بحارالأنوار/ج۳۰/ص۳۹۵)
۶. تکذیب رسالت و ولایت آل الله(ع) تکذیب بزرگترین نعمت پروردگار
{فَبِأَیّ آلاَءِ رَبّکُمَا تُکَذّبَانِ} (الرحمن/۱۳) کدامین از نعمتهای پروردگار را تکذیب میکنید؟!
ابا بصیر میگوید: از امام صادق(ع) دربارهی این آیه سؤال کردم، فرمودند: خداوند تبارک و تعالی میفرماید: به کدام یک از دو نعمت کفران میورزید و تکذیب میکنید؛ به نعمت حضرت محمد(ص) یا به نعمت امیرالمؤمنین علی(ع) ؟ >قال الله تبارک و تعالی و تقدّس: فبإیّ النعمتین تکفران بمحمّد(ص) أم بعلیّ(ع) <. (تفسیر قمی/ج۲/ص۳۴۴)
خداوند در این آیۀ شریفه صریحاً تکذیب کنندگان و کافران نعمت حضرت ختمی مرتبت(ص) و مولا امیرالمؤمنین(ع) و منکران رسالت و ولایت آنان را توبیخ نموده و مذمت میکند و بسیار واضح است که در رأس کسانی که منکر رسالت و ولایت آل الله هستند و آیه خطاب به آنان است، غاصبان ولایت میباشند و آنان بودند که باعث و بنیانگذار تکذیب نبوت رسول الله(ص) و ولایت امیرالمؤمنین علی(ع) و ائمۀ معصومان(ع) شدند؛ همانگونه که امام علی بن موسی الرضا(ص) در تفسیر آیۀ شریفه فرمودند: >فی الظاهر مخاطبه الجن والانس وفی الباطن فلان وفلان< آیۀ شریفه در ظاهر خطاب به جن و انس است، امّا در باطن در حقیقت خطاب به فلانی و فلانی میباشد. (همان)
اگر بعد از رسول الله(ص) و حتی در زمان ایشان تا به امروز کسی به آیین اسلام آغوش باز نمیکند، باعث و بانی این فتنه، آن غاصبان هستند؛ چنانچه امام موسی بن جعفر(ص) میفرماید: به خدا سوگند آن دو بودند که مردم را در نصرانیت و یهودیت و مجوسیت نگاه داشتند (و مانع گرایش مردم به اسلام شدند) «هما والله نصراً وهوداً ومجساً». (ثواب الاعمال شیخ صدوق/ص۲۱۵)
اگر ظلم و ستمی روی زمین اتفاق میافتد باعث و بانی، آنان میباشند، زیرا آن دو ریشه و پایۀ هر شرارت و ظلم و ستم هستند «عدوّنا اصل کمل شرّ». (الکافی/ج۸/ص۲۴۳)
دعای امام رضا(ع) در سجدۀ شکر: «اللّهمَّ العن اللذینَ بدّلا دینک وغیّر انعمتک» خدایا لعنت کن آنان را که دین تو را تبدیل کردند و نعمتت را تغییر دادند!. (المصباح الکفعمی/ص۵۵۳)
۷. بازپرسی از نعمت ولایت اهلبیت(ع) در قیامت
{ثُمّ لَتُسْأَلُنّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النّعِیمِ} (تکاثر/۸) سپس در آن روز از نعمتهایی که داشتید مورد سؤال قرار خواهید گرفت. خداوند متعال در این آیۀ شریفه نیز از وجود مقدس حضرات چهارده معصوم(ع) به عنوان «نعمت» یاد فرموده است، همان نعمت باعظمتی که روز قیامت از آن سؤال میشود و بندگان باید از عهدۀ پاسخ آن برآیند، وگرنه خداوند آنان را با صورت در آتش جهنّم خواهد انداخت.
رسول خدا(ص) در ضمن روایتی فرمودند: «ولو أن عبداً عبدالله بین الرکن والمقام ألف سنه ثمّ لقى الله بغیر ولایتنا اکبه الله على منحزیه فی النار» (بحارالأنوار/ج۲۷/ص۲۰۱) اگر بندهای هزار سال خدا را در بین رکن و مقام عبادت کند، سپس او را ملاقات کند در حالیکه ولایت ما را نداشته باشد خداوند او را با صورت در آتش جهنّم خواهد انداخت.
آری! آن نعمتی که آیۀ شریفه بدان اشاره و خداوند از آن در قیامت سؤال میکند نعمت ولایت اهلبیت عصمت و طهارت(ع) است. چنانکه امام صادق(ع) فرمودند: «نحن النعیم الذی تسائلون عنه» (تأویل الآیات/ج۲/ص۸۵۱) آن نعمتهایی که از آن سؤال میشود ما اهلبیت هستیم.
و نیز امام باقر(ع) در تفسیر آیه فرمودند: «والله ما هو الطعام والشراب ولکن هو ولایتنا» (ینابیع الموده قندوزى/ج۱/ص۳۳۴) به خدا سوگند! (منظور از «نعمت» در آیه) آب و غذا نیست بلکه آن، ولایت ما اهلبیت(ع) است.
در این زمینه مناظرهای میان آقا امام صادق(ع) و ابوحنیفه و همچنین آقا امام رضا(ع) با فقهای درباری ایراد گردیده است که علاقهمندان برای اطلاع میتوانند به تفسیر شریف صافی ذیل آیۀ شریفه مراجعه کنند.
منبع : نشریه امام شناسی ، شماره ۳۲
هیچ نظری وجود ندارد