خوشترین کلام در افتتاح محاورات، مقالات، مؤلفات و جواهر تمامی اجزای کائنات، که از رفعت کنگره ایوان عقل برآید، حمد و سپاس و ثناء بیحد وحصرِ ذاتِ اقدسِ حضرتِ احدیت است. سلام و درود فراوان خالق و خلایق نثار پاکیزه گوهران آسمان عصمت، بزرگ هادیان الاهی، پیامبر اعظم(ص) و اهل بیت اطهرش(ع).
قرآن معدن ایمان، اقیانوس بیکران علوم الاهی و سرچشمه ناب آب حیات و هدایت است.
درک اوج عظمت و ژرفای بینهایت معارف دین اسلام به ویژه چگونگی رابطه دنیا و آخرت، جز با فهم عمیق و دقیق آیات قرآن مقدور و میسر نخواهد شد.
دنیا و آخرت نامهای این جهان و آن جهانند. هر دو مکمل یکدیگر، امّا دنیا مظهر ظهور و بروز افعال و اعمال، سرایی ناپایدار، محل ابتلا و آزمایش و آخرت محل ظهور تجسم باطن، جزای افعال، اعمال و سرای ابدی و جاودان است. ارزش دنیا نسبی و آنچه قبیح می نماید دنیاگرایی است. توجه به دنیا بدون قصد آخرت مانع سعادت ابدی و آخرتگرایی بدون کوشش در دنیا نقص ایمان است.
دین (اعم از محتوای و تحقق خارجی) مرز مشترک دنیا و آخرت و زندگی دنیوی با انگیزه دینی و الاهی، برای رساندن آدمیان به مطلوب نهایی و رستگاری است. نگرش عمیق به مقوله پیوستگی دنیا و آخرت که دو چهره واقعیت انسان در گذر زمان است، رابطه دنیا و آخرت را همچون رابطه مقدمه و ذی المقدمه قرار داده و حاکی از ارتباط وثیق و رابطه ای منطقی و الاهی است. این ارتباط مطلوب در صورتی که از دین و قرآن اخذ گردد؛ اوج کمال و سعادت جاودان دنیا و آخرت را به ارمغان خواهد آورد.
اگر مکمل ارتباط دنیا و آخرت آیات الاهی شد، این رابطه مقدس، حقیقی و مایه رشد و کمال میگردد. امّا اگر با قرآن غریبه باشیم و از آن بهره نگیریم، در اندک زمانی گرفتار سخن بدون علم و عمل میشویم، دنیاطلبی، تحلیلهای غلط، غفلت زدگی، تفرقه و استبداد، بدعت و تحریف، التقاط و بی تقوایی، گریبان گیرمان می شود.
رشحات مواعظ بالغه قرآن، درمان و دوای درد زدای واماندگان از لذت بندگی، قربانیان ظلمت سرای غرور، هوازدگان هوس و عصیان، زندانیان دلبستگی و غفلت، نوحه گران ماتم دلمردگی و در حقیقت، علاج مزاج علیلان جمله امراض است.
چون قرآن قلیل اللفظ و کثیرالمعانی، موجز امّا در اوج کمال، شامل بر ناسخ و منسوخ، سابق و لاحق، محکم و متشابه، ظاهر و باطن، عام و خاص، مطلق و مقید، مجمل و مؤول و… است؛ کمیت زبان و مداد ما در مضمار بیان همه مهمات قرآن و کلام الاهی، لنگ و بسته لگام است.
اگرچه از روی اندیشه، مطالعه، وسعت آگاهی و دقت نظر سخن گفتن از منبع زلال وحی، حض و نصیبی را از خزانه کرم الاهی نصیب میگرداند، اما ادعای دستیابی هر عالم محقق، عارف مدقق و دانشمند نخبه ای، حتی با ذهن جوال و همت بلند، به همه دُرّهای غلطان نهفته در اعماق قرآن، درک حقیقت ناب و کمال بلندای آن، بدون بهرهگیری از کلام ائمه معصوم(ع) سطحیاندیش، جزئینگر بلکه حداکثر عمقینما خواهد بود.
با تکیه بر ازدحام دلایل، فحص غالب و ضرس قاطع میتوان گفت: استیلا بر حدود و صغور، رمز و رازهای سر به مهر، بطون متعدد باطنی، حقیقت واقعی اعجاز آن و عِلم به ضمیر واقعی وحی در انحصار فهم نبی و وصی است.
معتقدیم مشروعیت عمل و اعتقاد در فرهنگ اصیل اسلام و جهان شمولی آن، به واسطه رهنمودهای قرآن کریم است. پس ضرورت دارد تمامی امت اسلام و بلکه همه جهانیان شناخت کامل، جامع الاطراف، واقع بینانه و دقیق و عمیقی از قرآن داشته باشند، چرا که بهره گیری از این کلام الاهی محدود به مکان، زمان و زبان خاصی نیست.
مولای متقیان، علی(ع) اول شنوای پس از نزول وحی و نخست نویسای قرآن بوده است. حضرتش فرمودند: سؤال کنید از من از کتاب خدا، نیست آیه ای مگر آنکه من داناترم چگونه نازل گردیده، در دامنه کوه یا در زمین نرم. (شیخ سلیمان بلخی حنفی/ینابیع الموده/باب۱۴/ص۷۴؛ سیوطی/جلال الدین/تاریخ الخلفا/ص۱۲۴) به خدا قسم نازل نگردید آیه ای مگر اینکه به تحقیق من میدانم درباره چه کسی نازل گردید و بر چه چیز نازل گردید. خدای من افاضه فرمود به من قلبی و عقلی کامل و زبانی گویا و ناطق. (گنجی شافعی/کفایه الطالب/باب۵۲؛ ابونعیم اصفهانی/حلیه الاولیاء/ج۱/ص۶۷؛ محب الدین/ریاض النضره/ج۲/ص۱۹۸؛ سیوطی/تفسیر اتقان/ج۲/ص۳۱۹)
او قرآن ناطق است و چه کسی بهتر از قرآن ناطق، که کلام او دلنشین و زبان بیانش متصل به منبع و خزانه علم خداوندی است، میتواند سخنگو و زبان گویای قرآن صامت باشد؟
در شکرستان کلمات امیر بیان علی(ع) چاشنی شهد کلام به کام جان میریزیم و از رشحات مواعظ بالغه اش در مورد قرآن بهره میگیریم. چه زیبا، فصیح و بلیغ فرمودند:
بدانید که دانش آینده، سخن گذشته، درمان دردتان، راز نظم و نظام یافتن روابطتان، همه و همه به تمامی در قرآن فراهم آمده است. (نهج البلاغه/خطبه۱۵۸) پرتو جانبخش قرآن، شفای بزرگترین دردهای انسان (کفر، نفاق و گمراهی) و دارویی است که هیچ دردی بر جای نمی نهد. قرآن کتابی است برای بیان مرزهای خیر و شر، تنها هدایتگری است که همراش را هرگز به گمراهی نمی کشاند.
قرآن اقیانوسی است که ژرفایش را دسترسی نباشد، قرآن معدن ایمان و گوهر ناب آن، چشمه سار دانش است. دریاهای آن، باغستان داد و آبگیرهای آن، بنیاد اسلام است.
راستی که ظاهر این کتاب چه شگفت آور و زیبا و باطن آن چه ژرف و ناپیدا است.
راز فراز و فرود مسلمین در چگونگی رابطه با قرآن است. بازگشت به کتاب خدا و تمسک به آن، رمز اوج و عظمت مسلمین است. پس وای از آن زمان که بیگانگان در عمل به قرآن بر ما سبقت گیرند.
ای مردم؛ هر آنکه نصیحت خداوندی را پذیرا شود موفق است. با عشق به قرآن روی آورید، که بندگان خدا برای تقرب به ذات اقدس پروردگار، قرآن را نیکوترین وسیله یافتهاند. بدانید که قرآن تنها شفاعتگری است که شفاعتش به کمال پذیرفته شده و تنها گویندهای است که سخنش بیکموکاست تصدیق میشود. (برگرفته از خطبه۱۸ نهج البلاغه وخطبه همام)
دست مایه قرار دادن آیات قرآن در ارتباط دنیا و آخرت و استفاده صحیح و به موقع از دستورات این کتاب الاهی رمز موفقیت پیامبر اسلام(ص) و امامان معصوم(ع) بوده است. بهترین و اصلیترین خمیرمایه معلومات و معارف در رابطه دنیا و آخرت که باعث اطمینان خاطر، آسایش روح و روان، اعتماد و اعتقاد و تأمین کننده سعادت و رستگاری جاودان دنیا و آخرت میتواند باشد همین آیات قرآن کریم است.
قرآن کاملترین نسخه حیاتبخش است، رشحات مواعظ بالغه اش درمان و دوای درد زدای جامعه بشری به ویژه در دوران معاصر است. قرآن میتواند درمان کننده بحران هویت، عدول از ضوابط اخلاقی، عدم نظارت توسعه یافته و فراگیر، تضادها، کشمکش های ناشی از محرومیت، عدم عدالت و امنیت اجتماعی، تزلزل شخصیت در افراد، عادات ناپسند و ناهنجار، تجددگرایی نامعقول، ظاهرسازی های عوام فریبانه، دغلبازیهای حسابگرانه، مراودات سیاسی و گروهی غیرقانونمند، اضطراب حاصل از ضد ارزشها، تهاجم و شبیخون فرهنگی بیگانگان، فقر و جنون و جنایت، حاکم شدن زَر و زُور و تزویر، سستی مذهب و… بوده و میتواند هزاران عامل مخرب را اصلاح و ما را قادر سازد تا با استعانت از نور هدایت ائمه معصوم(ع) و بهره گیری صحیح از کلام الاهی نقش فزایندهای در تأمین سعادت دنیا و آخرت تمامی انسانها بخصوص امت اسلام داشته باشیم.
کلام خداوند متعال احسن الحدیث (انبیاء/۴۸)، حکمت و موعظه حسنه (فرقان/۱)، نور هدایت (مائده/۴۴) جدا کننده حق از باطل (آل عمران/۵)، صریح و قاطع، جامع و کامل، مفید و جاودان، سرچشمه آنها مکارم، گنجینه انوار حقایق، سوزنده خرمن ظلم و فساد و فروزنده چراغ عدل و داد است.
با گنج انعام بیشمار قرآن، نجات سفینه جان از گرداب تعلقات جهان مقدور و مسیر خواهد شد. به حق نشتر سخن مشکفتن قرآن، شور و شعله انبوه معانی در بیان آن، آبگیر سرشک گلبرگ نازک دلهای مؤمنان و عارفان است.
اولین و بزرگترین میراث ماندگار، عظیمترین گنج معنوی و اصلیترین حلقه وحدت امت اسلام وجود بی همتای قرآن است. ضروری است کانون توجه ما به این اقیانوس بیکران علوم و معارف، جامع الاطراف، واقعبینانه و آگاه به عظمت وجودی آن بوده و با تلاش گسترده و فراگیر دانشمندان و صاحبنظران به ویژه خطبا و سخنرانان به صورت اندیشمندانه، معرفت شناسانه، با پشتوانه قوی علمی و تخصصی، در ابعاد مختلف و موضوعات مستقل، مورد پژوهش، تحقیق و بیان قرار گرفته تا بتواند به صورت ماندگار در اذهان و افکار عقلگرایان عالم باقی بماند.
منبع : شیعه شناسی ربیع الثانی ۱۴۳۳ سال ۱۳۹۰
هیچ نظری وجود ندارد