از آياتى كه شيعه براى اثبات امامت امام على × به آن استدلال كردهاند؛ آيه اکمال است:
{اليَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِـيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِيناً}([1])
«امروز كافران از اين كه به دين شما آسيب برسانند، مأيوس شدند؛ پس از آنان نترسيد و از من بترسيد، امروز دين شما را به حد كمال رساندم و بر شما نعمت را تمام كردم و اسلام را به عنوان آئين برايتان برگزيدم».
تقرير استدلال شيعه
در تقرير استدلال به اين آيه گفتهاند:
«فقد روى العامة انّ النبىّ لما اخذ بضبعى على يوم الغدير لم يتفرّق الناس حتى نزلت هذه الآية فقال: الله اكبر على اكمال الدين و اتمام النعمة و رضاء الرب برسالتى و بالولاية لعلى من بعدى ثم قال: من كنت مولاه فعلىّ مولاه، اللهم وال من والاه وعاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله.»([2])
«اهل سنت روايت كردهاند در روز غدير هنگامى كه بازوى على×در دست نبى | بود هنوز مردم پراكنده نشده بودند كه اين آيه نازل شد. به دنبال نزول آيه رسولخدا| فرمود: الله اكبر بر كامل شدن دين و اتمام نعمت و رضايت خداوند به رسالت من و به ولايت على × بعد از من، سپس فرمود: هر كه من مولاى اويم اين على مولاى اوست، خدايا با دوستان او دوست و با دشمنان او دشمن باش، هر كه او را يارى كند، يار باش و هر كه او را تحقير كند، تحقير كن».
محتوای آیه
1- اين آيه پايان بيان احكام اسلامى را اعلام مىكند؛
2- در حجةالوداع نازل شده است؛
3- در غدير، رسول خدا | مراسم معارفه را برگزار كرده است؛
4- در غدير، رسول خدا | ولايت على × را اعلام كرده است.
([2]) عقايد الامامية الاثنى عشرية، ص 83؛ نهج الحق و كشف الصدق، ص 192؛ منهاجالكرامة فى معرفة الامامة، ص 119.
هیچ نظری وجود ندارد