اشتراک لفظى «ولىّ»
مقصود از اشتراک لفظى آن است که براى هر یک از معانى، لفظ جداگانهاى وضع شده است. بنابر این فرض در آیه مورد بحث، با توجه به شأن نزول آن – که درباره امام على × است – و با عنایت به حصر، معانى یاد شده مناسب این است که همان متولى امور مقصود باشد، و گرنه کدام انسان اندیشمندى تصور مىکند که خداوند با آن سرعت در پى صدقه دادن على × آیه نازل کند و این اقدام را با اوصافى یاد کند که جز براى بیان یک مسئله ضرورى به کار نمىبرند و آن گاه گفته شود مقصود این است که على × یاور مؤمنان است!
بر فرض که اصرار داشته باشند که مقصود از ولى همان ناصر است، با توجه به شأن نزول، کاربرد ادات حصر، منحصر کردن یاور مؤمنان در اللّه و رسول اللّه و امیرالمؤمنین × با دو فرض قابل تصور است:
۱- اینکه گفته شود نصرت خدا و رسول و وصى شامل سرپرستى امور آنان نیز مىشود که در این صورت، دیدگاه مورد نظر ثابت مىشود.
۲- اینکه گفته شود یارى و کمک دیگران به مؤمنان، هرگز قابل سنجش با یارى خدا و رسول و وصى نیست. در این صورت نیز مطلوب حاصل است؛ زیرا از لوازم امامت و رهبرى مؤمنان این است که از آنان به صورت کامل حمایت کند، به خصوص که این یارى با یارى خدا و رسول او قرین است.
بدین ترتیب، ولایت در آیه مورد بحث، به هر معنایى که تفسیر شود، بر انحصار ولایت نسبت به خدا و رسول و وصى و اینکه این سه ولایت از یک سنخ هستند،دلالت دارد. بنابر این امام على × نسبت به بقیه مردم امتیازى دارد که دیگران از آن محرومند و این جز با امامت بر آنان محقق نمیشود.([۱])
هیچ نظری وجود ندارد