14 ژوئن 2026

  • English
  • العربیه
  • اردو
  • English
  • العربیه
  • اردو

مجمع جهانی شیعه شناسی

  • خانه
  • شیعه شناسی
    • شیعه شناسی
    • ائمه شیعه
    • عقاید شیعه
    • علوم شیعه
    • تاریخ شیعه
    • جغرافیای شیعه
  • دو بال شیعه
    • نهضت حسینی
    • انقلاب مهدوی
  • غدیر خم
  • اربعین
  • نظام ولایت فقیه
  • خاطرات
  • بیراهه انحراف
  • مجمع جهانی شیعه شناسی
    • دبیر کل
    • معاونت پژوهش
    • معاونت آموزش
    • معاونت قرآن و عترت
    • معاونت احیاء و تصحیح متون حدیثی
    • معاونت بین الملل
    • معاونت فضای مجازی
    • پشتیبانی و امور اجرایی
    • بیانیه ها
    • اخبار مجمع
  • محور مقاومت
  • درباره ما
    • معرفی مجمع
    • تاریخچه مجمع
    • فعالیت های مجمع
    • چشم انداز مجمع
    • گزارش تصویری
  • خانه
  • شیعه شناسی
    • شیعه شناسی
    • ائمه شیعه
    • عقاید شیعه
    • علوم شیعه
    • تاریخ شیعه
    • جغرافیای شیعه
  • دو بال شیعه
    • نهضت حسینی
    • انقلاب مهدوی
  • غدیر خم
  • اربعین
  • نظام ولایت فقیه
  • خاطرات
  • بیراهه انحراف
  • مجمع جهانی شیعه شناسی
    • دبیر کل
    • معاونت پژوهش
    • معاونت آموزش
    • معاونت قرآن و عترت
    • معاونت احیاء و تصحیح متون حدیثی
    • معاونت بین الملل
    • معاونت فضای مجازی
    • پشتیبانی و امور اجرایی
    • بیانیه ها
    • اخبار مجمع
  • محور مقاومت
  • درباره ما
    • معرفی مجمع
    • تاریخچه مجمع
    • فعالیت های مجمع
    • چشم انداز مجمع
    • گزارش تصویری

امام جواد(ع)

0
SHARES
1
VIEWS
Share on FacebookShare on Twitter

* ابویحیی صنعانی می گوید: روزی در محضر امام رضا (ع) بودم. فرزند خردسال را آوردند. امام فرمودند: این مولودی است که برای شیعیان ما با برکت تر از او زاده نشده است.»* امام جواد(ع) شش سال و چند ماهه بود که پدرش را شهید کردند. میان شیعیان به خاطر کمی سن امام، اختلاف افتاد. در موسم حج، هشتاد نفر از علما و فقهای بغداد و شهرهای دیگر رهسپار حج شدند و به قصد دیدار امام جواد(ع) به مدینه رفتند. وارد خانه امام صادق(ع) که خالی بود، شدند. عبدالله بن موسی، عموی امام جواد(ع) وارد شد و در بالای مجلس نشست. یک نفر بر پا خاست و گفت: این پسر رسول خداست؛ هر کس سؤالی دارد، از او بپرسد. چند نفر از حاضران سؤالاتی کردند که او پاسخ های نادرستی داد.گفتند: اگر ابوجعفر[امام جواد] می توانست جواب مسایل ما را بدهد، عبدالله نزد ما نمی آمد و جواب های نادرست نمی داد.در این هنگام امام وارد شد و نشست. آنها سؤالات خود را از امام پرسیدند و پاسخ های کاملی شنیدند. گفتند: عموی شما جواب های دیگری به سؤالات ما داد.امام فرمود: ای عمو! در پیشگاه خدا بسیار سخت و بزرگ است که فردا در پیشگاه او بایستی و به تو بگوید: با آن که در میان امت، داناتر از تو وجود داشت، چرا برای بندگانم به آنچه نمی دانی، فتوا صادر کردی؟* دایه اش به او گفت: تو را در اندیشه و تفکر می بینم، گویا بزرگ شده ای؟پاسخ داد: دایه جان! عیسی بن مریم بیمار می شد، در حالی که خردسال بود، پس داروی درد خود را برای ماردش توصیف می کرد و هنگامی که آن را میل می کرد، می گریست.مادرش می گفت: پسرکم تو را به آنچه خودت به من آموختی، درمان کردم!حضرت عیسی به مادرش می گفت: حکم، حکم پیامبرانه و خلق و خو، خلق و خوی کودکانه است.* بزرگان عباسی از توجه مأمون به امام جواد(ع) در هراس بودند. پس برای این که به مأمون ثابت کنند که این نوجوان از فهم و درک درست و دانش بالایی برخوردار نیست، یحیی بن اکثم قاضی القضات وقت که در دانش سرآمد همه بود را برای مناظره با امام برگزیدند. یحیی در مجلس مأمون از امام سؤال کرد: ایا اجازه دارم سؤالی بکنم؟حضرت فرمود: اگر می خواهی بپرس.یحیی گفت: درباره ی شخصی که مُحرِم بوده و در آن حال حیوانی را شکار کرده است، چه می گویید؟ امام فرمودند: ایا این شخص، شکار را در بیرون حرم امن الهی کشته یا در حرم؟ عالم به حکم حرمت شکار در حال احرام بوده یا جاهل؟ عمداً کشته یا به خطا؟ آزاد بوده یا برده؟ صغیر بوده یا کبیر؟ برای اولین بار چنین کاری کرده یا قبلاً صید کرده بود؟ صید کشته شده از پرندگان بوده یا از غیر پرندگان؟ از صیدهای کوچک بوده یا بزرگ؟ محرم بر کشتن صید اصرار دارد یا پیشمان است؟ کشتن در شب بوده یا روز؟ در حال کشتن صید، محرم به احرام عمره بوده یا حج؟یحیی بن اکثم، مات و متحیر گشت و آثار ناتوانی و شکست در چهره اش پیدا شد. او به گونه ای به لکنت افتاد که همه اهل مجلس، متوجه حیرت و سرگردانی اش گردیدند.* شخصی به سرقت اعتراف کرد و از معتصم خواست که حکم خدا را در مورد او اجرا کند. معتصم از فقها پرسید: دست دزد از کجا باید قطع شود؟ابن ابی دؤاد قاضی القضات دستگاه عباسی گفت: از مچ دست. معتصم گفت به چه دلیل؟ ابن ابی دؤاد گفت: چون در ایه پنج سوره مائده ایه تیمم منظور از دست، تا مچ دست است.گروهی دیگر گفتند: دست دزد باید از آرنج قطع شود چون در ایه شش سوره ی مائده ایه وضو منظور از دست تا آرنج است.معتصم از امام جواد پرسید: نظر شما در این مسأله چیست؟امام فرمود: این ها نظر دادند، مرا معاف بدار.معتصم امام را قسم داد که نظرش را بگوید.امام فرمود: چون قسم دادی، نظرم را می گویم. اینها در اشتباهند، زیرا فقط انگشتان دزد باید قطع شود و بقیه ی دست باید باقی بماند.معتصم گفت: به چه دلیل؟امام فرمود: زیرا رسول خد(ص) فرمودند: سجده بر هفت عضو بدن تحقق می پذیرد: صورت (پیشانی)، دو کف دست، دو سر زانو و دو پا (دو انگشت بزرگ پا) بنابراین اگر دست دزد از مچ یا آرنج قطع شود، دستی برای او نمی ماند تا سجده نماز را به جا آورد. و نیز خدای متعال می فرماید: و اِنّ المساجدَ لله فلاتَدعُوا مَعَ اللهِ احَداً: سجده گاه ها (هفت عضوی که سجده بر آنها انجام می گیرد) از آن خداست، پس هیچ کس را همراه و همسنگ با خدا مخوانید (و عبادت نکنید) و آنچه برای خداست قطع نمی شود.» معتصم جواب امام را پسندید و دستور داد انگشتان دزد را قطع کردند.ابن ابی دؤاد که نزد حاضران شرمنده شده بود، چند روز بعد نزد معتصم رفت و گفت: از باب خیرخواهی، به شما تذکر می دهم که جریان چند روز قبل به صلاح حکومت شما نبود، زیرا در حضور دانشمندان و مقامات عالی مملکتی فتوای ابوجعفر، یعنی فتوای کسی را که نیمی از مسلمانان او را خلیفه و شما را غاصب حق او می دانند، بر فتوای دیگران ترجیح دادی و این خبر میان مردم منتشر و خود دلیل قاطعی بر حقانیت او نزد شیعیان شد.معتصم که خود در پی از میان برداشتن امام بود با سخنان ابن ابی دؤاد بیش تر تحریک شد و درصدد قتل امام برآمد.منابعفرهنگ جامع سخنان امام جواد(ع) ، تألیف گروه حدیث پژوهشکده باقرالعلوم، ترجمه: مسلم صاحبی.سیره پیشوایان (نگرشی بر زندگانی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی امامان معصوم‰ ) مهدی پیشوایی.ماهنامه دیدار آشنا شماره 109
 
 

نوشته قبلی

دست خدا(معجزات و کرامات جوادالائمه(ع) )

نوشته‌ی بعدی

حیات برزخی شهدا

مرتبط نوشته ها

احیای دین در عصر ظهور
انقلاب مهدوی

احیای دین در عصر ظهور

ایران از فروپاشی آتش‌بس هراسی ندارد.
محور مقاومت

ایران از فروپاشی آتش‌بس هراسی ندارد.

مروری بر واقعه تاریخى مباهله
تاریخ شیعه

مروری بر واقعه تاریخى مباهله

امام حسن عسكرى (ع) و تصوّف
امام عسکری (ع)

امام حسن عسكرى (ع) و تصوّف

بصیرت و مواطن آن در نهج البلاغه
امام علی (ع)

بصیرت و مواطن آن در نهج البلاغه

الو سلام حاج آقا / ۵۰
الو سلام حاج آقا

الو سلام حاج آقا / ۵۰

نوشته‌ی بعدی

حیات برزخی شهدا

هیچ نظری وجود ندارد

0
  • بهترین ها
  • قدیمی ترین
  • جدیدترین
  • سلام، مهمان
  • خروج
  • ورود
  • پربازدید
  • دیدگاه‌ها
  • آخرین
کیفیت و نحوه شهادت یا وفات حضرت زینب و ام البنین

کیفیت و نحوه شهادت یا وفات حضرت زینب و ام البنین

می خواهم به مکتب شیعه کمک کنم

آثار توسل به معصومین(علیهم السلام)

سه آیه از آیات توسل در قرآن کریم

چهل حدیث درباره شیطان

چهل حدیث درباره شیطان

شیعیانی که سنی شده اند

شیعیانی که سنی شده اند

آثار توسل به معصومین(علیهم السلام)

سه آیه از آیات توسل در قرآن کریم

دوره تخصصی تربیت مبلغ بین الملل

دوره تخصصی تربیت مبلغ بین الملل

صدور جمله هل من ناصر ینصرنی از ناحیه امام حسین (ع)

صدور جمله هل من ناصر ینصرنی از ناحیه امام حسین (ع)

احیای دین در عصر ظهور

احیای دین در عصر ظهور

ایران از فروپاشی آتش‌بس هراسی ندارد.

ایران از فروپاشی آتش‌بس هراسی ندارد.

مروری بر واقعه تاریخى مباهله

مروری بر واقعه تاریخى مباهله

امام حسن عسكرى (ع) و تصوّف

امام حسن عسكرى (ع) و تصوّف

مجمع جهانی شیعه شناسی

مجمع جهانی شیعه شناسی در سال 1382 توسط جمعی از فضلای حوزه و دانشگاه تاسیس شد. هدف از تاسیس این نهاد علمی و مستقل، معرفی مکتب تشییع و دفاع از حقانیت آن بود که در قالب آموزش، پژوهش، ترجمه و نشر، ارتباطات و تبلیغات اسلامی انجام گرفت و به سهم خود گامی در جهت این راه مبارک برداشت. این مرکز همچنان با قوت و قدرت به راه خود ادامه داده و چشم انداز روشنی برای آینده دارد.

درباره ما

معرفی مجمع

تاریخچه مجمع

فعالیت مجمع

چشم انداز مجمع

گزارش تصویری

راه های ارتباطی

آدرس : قم ، بلوار ۴۵ متری عماریاسر ، بین کوچه ۴ و ۶ ، مجمع جهانی شیعه شناسی
تلفن : ۳۷۷۱۳۷۷۳ ـ ۰۲۵

سایر زبان ها

العربیه

اردو

English

نقشه

بازگشت به بالا