اهلبیت (ع) برترین های جهان هستی

سخن پیرامون شناخت امامان«ع» بود. متن جامع در این زمینه «زیارت جامعه کبیره» است. در این سلسله مقالات به شرح فرازهائی از این زیارت ارزشمند پرداختیم و اینک شرح فرازی دیگر از این زیارت بلند:«مقر بعضکم» به برتری شما اعتراف می کنم

«اقرار» ضد جحد و انکار است «الجحد و الجحود نقیض الاقرار»[1] که به معنای پایبند بودن به چیزی است. حجد انکار عالمانه است. اقرار اعتراف عالمانه.

در این جمله زائر محضر امامان چنین می دارد که ارادتم به شما خوبان شعاری نیست، بلکه مبنایی است. از صمیم جان فضل شما را باور دارم که اقرار چیزی جز این نیست. این تنها شیعه نیست که به برتری امامان«ع» ایمان دارد، بلکه اهل سنت نیز این واقعیت را باور دارند.

اعتراف به فضل امامان از زبان اهل سنت

به عنوان نمونه بخشی از اعترافات عالمان اهل سنت را در برتری امامان تقدیم می کنم:

الف) حضرت امام حسن«ع»

مدائنی که خود از مورخانی است که تمایل اموی دارد می گوید روزی معاویه در مجلسی که عمروعاص و جماعتی از اشراف بودند پرسید «من اکرم الناس ابا و اماً و جداً وجده و خالاً و خاله و عماً و عمه» گرامی ترین کسان از جهت پدر و مادر و جد و جده و دایی و خاله و عمو و عمه کیست؟ نعمان بن عجلان زرقی دست امام حسن«ع» را بالا برد و گفت تمام این ویژگی ها در او جمع است. عمروعاص تعریض کرد که علاقه تو به بنی هاشم سبب شد چنین قضاوتی داشته باشی. او گفت بنی هاشم ریشه دارترین، سازگارترین و خردورزترین هستند.[2]

ابن شهر آشوب می گوید: «واحل بن عطاء» از بزرگان معتزله می گوید «ان الحسن بن علی «ع» سیماء الانبیاء و بهاء الملوک»؛ حضرت امام حسن «ع» سیمای انبیا و هیبت پادشاهان را داشت.[3]

ب) امام حسین«ع»

عبدالله بن عمر که هیچ گاه در اردوگاه امیرمؤمنان علی«ع» و امام حسن«ع» و امام حسین«ع» قرار نگرفت در سایه کعبه نشسته بود که دید امام حسین«ع» در حال ورود به کعبه است. گفت: «هذا احب اهل الارض الی اهل السماء الیوم»؛ امروز حسین محبوب ترین زمینی نزد آسمانیان است.[4]

ابوهریره که هیچ گاه در عمرش در کنار اهل بیت«ع» نایستاد با لباسش خاک از قدم های سیدالشهداء«ع» می زدود. امام حسین«ع» فرمود تو چرا چنین رفتاری با من داری؟ ابوهریره گفت: «دعنی فوالله لو علم الناس منک ما اعلم لحملوک علی رقابهم»؛ مرا واگذار، به خدا قسم اگر مردم می دانستند آنچه را که من از فضائل شما می دانستم تو را به دوش می کشیدند.

ج) امام سجاد«ع»

زهری «آخوند درباری هشام بن عبدالملک که امام سجاد«ع» نامه توبیخ آمیزی برای او نوشت، می گوید: «ما رأیت قریش افضل منه»؛ من در بین قریش کسی را برتر از امام سجاد ندیدم.[5]

نیز می گوید «ما رأیت افقه منه» من فقیه تر از او ندیدم.[6]

«ابن مسیب» از فقیهان اهل سنت می گوید: «ما رأیت اورع منه»: کسی را با ورع تر، باتقواتر و در عرصه شبهات پرهیزکننده تر از امام سجاد«ع» ندیدم.[7]

د) امام باقر«ع»

صلاح الدین صفدی از نویسندگان اهل سنت در باره حضرت امام باقر«ع» می گوید: «کان احد من جمع العلم و الفقه و الایمان و الثقه و السؤدد و کان یصلح للخلافه»؛: او یکی از کسانی بود که علم و فقاهت و دیانت و وثاقت و آقایی را در خود جمع کرده بود و برای خلافت لیاقت داشت.[8]

عطاء یکی از فقیهان اهل سنت می گوید: «فما رأیت العلماء عند احد اصغر علماً منهم عند ابی جعفر»: عالمان وقتی نزد امام باقر«ع» می آمدند، همگی در برابر حضرت احساس حقارت می کردند.[9]

هـ) امام صادق«ع»

مالک بن انس از امامان فقهی اهل سنت می گوید: «ما رأت عین و لا سمعت اذن و لا خطر علی قلب بشر افضل من جعفر بن محمد الصادق فضلا و علماً و عباده و ورعاً»[10]: چشمی ندیده، گوشی نشنیده، بر قلب انسانی خطور نکرده شخصیتی که برتر از امام صادق«ع» باشد. او در فضل و علم و عبادت و ورع برترین است.

«ابوحنیفه» از امامان فقهی اهل سنت می گوید: «ما رأیت افقه بن جعفر بن محمد»؛ من فقیه تر از امام صادق«ع» ندیده ام.[11] نیز می گوید: «لو لا جعفر بن محمد ما علم الناس مناسک حجهم»: اگر امام صادق«ع» نبود مردم مناسک حج خود را نمی دانستند.[12]

نیز می گوید: «لو لا السنتان لهلک النعمان»: اگر نبود دو سالی که نعمان از مکتب امام صادق«ع» بهره مند شده بود، نابود می شد (نعمان نام ابوحنیفه است).[13]

و) امام کاظم«ع»

مأمون می گوید روزی امام کاظم«ع» نزد پدرم هارون آمد. او بسیار امام را تکریم کرد. من پرسیدم کیست که چنین او را گرامی داشتی و به ما دستور دادی رکابش را بگیریم؟ هارون گفت: «هذا امام الناس و حجه الله علی خلقه و خلیفته علی عباده»: او امام مردم و حجت خداوند بر بندگان و جانشین خداوند بر بندگان است. گفتم این ویژگی ها از آن شما و در شما نیست؟ او گفت: من در ظاهر رهبر این جماعت هستم و این با زور و غلبه حاصل شده است «و موسی بن جعفر امام حق والله یا بنی انه لاحق بمقام رسول الله صلی الله علیه منی و من الخلق جمیعاً»؛ حضرت موسی بن جعفر«ع» امام حق است و به خدا قسم او شایسته به جانشینی رسول الله«ص» از من و تمام مردم است.

سپس گفت به خدا قسم اگر تو هم در حکومت با من درگیر شوی تو را می کشم چون حکومت نازاست.[14]

ز) امام رضا«ع»

«ابن عنبه» می گوید: «علی بن موسی الکاظم و یکنی اباالحسن و لم یکن فی الطالبیین فی عصره مثله…»: حضرت امام رضا«ع» که کنیه اش ابوالحسن است. هیچ کس از فرزندان ابوطالب در عصر او با وی همانند نبود.[15]

حافظ سمهودی از محدثان اهل سنت گوید: «کان اوحد زمانه جلیل القدر»؛ او یگانه زمانه اش بود و منزلت والا داشت».[16]

ابراهیم بن عباس از نزدیکان مأمون گوید: «ما رأیت الرضا سئل عن شی الاعلم و لا رأیت اعلم منه بهاء کان فی الزمان الی الوقت عصره»: ندیدم کسی از امام رضا«ع» سئوالی بپرسد مگر آنکه می دانست و ندیدیم در عصر و زمانه ما کسی از او اعلم باشد.[17]

ح) امام جواد«ع»

ابن جوزی می گوید «کان علی منهاج ابیه فی العلم و التقی و الزهد»؛ او در علم و تقوی و زهد همانند پدرش بود و همان راه را دنبال می کرد.[18]

ابن طلحه گوید: «و ان کان صغیرالسن فهو کبیر القدر رفیع الذکر»؛ گرچه حضرت سن کمی داشت، اما جایگاه بلندی داشت و پرآوازه بود.[19]

ط) امام هادی«ع»

ابن حجر گوید: «کان وارث ابیه علما و سخاوه»؛ او وارث پدر در علم و سخاوت بود.[20]

محمدخواجه پارسا بخاری گوید: «و کان ابوالحسن علی الهادی عابداً فقیها اماماً»؛ امام هادی عابد فقیه و رهبر بود.[21]

ی) امام عسکری«ع»

حضرمی شافعی گوید: «کان عظیم الشأن جلیل المقدار…»؛ او منزلت والا و جایگاه ستودنی داشت.[22]

«حسین بن محمد اشعری و محمدبن یحیی و غیر اینان می گویند روز در مجلس احمدبن عبیدالله خاقان که از دشمنان اهل بیت بود بودیم. او گفت در سامرا شخصیتی را همچون امام عسکری«ع» در منش، آرامش، عفاف، بزرگواری، کرامت و… ندیدم.[23]

آنگاه که دشمن در حق اهل بیت«ع» چنین داد سخن می،دهد پیداست که آنان در دل و جان محبان از چه جایگاه رفیعی برخوردارند.

پی نوشت ها:

[1] لسان العرب، ج ۳، ص ۱۰۶.

[2] ترجمه الامام حسن، تاریخ مدینه دمشق، ص ۲۳۸.

[3] مناقب ابن شهر آشوب، ج ۴، ص ۹.

[4] الاصابه، ج ۱، ۳۳۳.

[5] حیاه الحیوان دمیری، ج ۱، ص ۱۳۹.

[6] نور الابصار، ص ۱۶۲.

[7] اسعاف الراغبین در حاشیه نور الابصار، ص ۲۱۸.

[8] الوافی بالوفیات، ج ۴، ص ۱۰۲.

[9] تذکره الخواص، ص ۳۳۶.

[10] مناقب ابن شهر آشوب، ج ۴، ص ۲۴۰.