ای تنهای پارهپارهای که در آغوش غربت، آغشته به خون، دفن شدید بیآنکه چشمی بر شما بگرید جز نگاهِ آسمانی زینب و آهِ شکستهبالِ سجاد…
اینک لحظاتِ دفنِ غربت است…
لحظاتِ خاکسپاری صدای حق، صدای حُرّیت، صدای تشنهی نینوا…
و زینب، ای صبر مجسم!
تو در کنار این پیکرهایِ قطعهقطعه ایستادهای،
اما انگار کوه کمر خم کرده است و تو هنوز ایستادهای!
ای بانوی صبر و استقامت ،
ای ایستاده چون کوه در برابر طوفان کربلا .
امروز، ما جاماندگان قرون، در سایهی غم و اشک، به تماشای مظلومیتِ تو و پیکرهایی نشستهایم که خروششان هنوز در گوشِ هستی جاری است.
و آه، ای امام زمان!
تسلیت بر تو ای وارث کربلا…
که چشمان نازنینت هنوز از آتش خیمهها خیس است و دل مبارکت از رنجِ عمهات زینب مجروح…
چه بیپناه بودند کودکان عطشان، چه ستمدیده بودند بانوان اسیر، چه غریب بود سجاد در غل و زنجیر، و چه حیوانصفت بودند دژخیمان آن دشت! لعنت خدا بر یزید و یزیدیانِ دیروز و امروز…
آری، امروز داغ کربلا را در غزه به تماشا نشستهایم، در صنعا، در دمشق، در بیروت، در جای جای ایران و قندهار و بغداد و منامه…
آه از مادرانِ فلسطین که بر پیکرِ تکهتکهی فرزندانشان ضجه میزنند…
آه از شیعیانِ مظلومِ افغانستان که در محراب و حسینیه، هدف بمبهای بغض و کینهاند…
آه از مادران یمن که نانِ گرسنگی میخورند و خاکِ جنازهی کودکانشان را میبلعند…
ای خدا!
آیا این جهانِ پر زخم، هنوز لایق ظهور قائم تو نیست؟
آیا ندای «هل من ناصر» حسین، در گوشِ ما کافی نبود تا برخیزیم و جهان را از زنجیر طاغوت رها کنیم؟
لعنت خدا و ملائکه و آزادگان عالم بر سردمدارانِ ظلم و نسلکشی؛
بر حاکمانِ پلیدِ کاخ سفید و صهیون،
بر انگلیسِ حیلهگر و فرانسهی خونخوار،
بر آلمانِ سازندهی سلاحهای مرگ و
بر همهی آنان که سکوت را بر فریاد ترجیح دادند،
و بر منافقان داخلی و خائنان به ایران آزاده و پاک ،
که میانِ خون و نان،
خونِ مظلومان را فروختند… برای نان .
به قیمت خیانت و خباثت.
و ما امروز از ژرفنای این داغ مقدس، دعای آزادی سر میدهیم:
اللهم خلّص المظلومین فی غزه و الیمن و سوریا و العراق و لبنان و ایران و افغانستان و بحرین و بلاد الحجاز و کل أرضٍ یُقتلُ فیها الأبریاء…
و عجّل لولیک الفرج و اجعلنا من أنصاره و أعوانه…
ای دنیا! بشنو این فریاد را:
کربلا هنوز زنده است،
و ما فرزندان زینبیم…
که هر اشکمان، خنجر است بر گلوی ظلم،
و هر نالهمان، سرودِ قیام…
هیچ نظری وجود ندارد