جوانان بايد با زبان حال و قال از پيشگاه خدا عاقبت به خيري را تمنا كنند، چنان كه حضرت يوسف به پيشگاه حضرت احديت عرض كرد: أنت وليّ في الدنيا والاخرة توفّني مسلماً و ألحقني بالصالحين؛ بار الها، تو صاحب اختيار من در دنيا و آخرتي. از تو مي خواهم كه مرا مسلمان بميراني و به صالحان ملحق سازي.
علاوه بر دعا و تضرع بايد اسباب عاقبت به خيري را فراهم نمايند و از عوامل سوء عاقبت اجتناب ورزند. مهم ترين عامل بد عاقبتي گناه است، چنان كه قرآن مجيد ميفرمايد: ثم كان عاقبة الّذين أساؤا السوأي أن كذّبوا بآيات الله و كانوا بها يستهزؤن؛ سرانجامِ كساني كه كارهاي زشت انجام دادند، آن بود كه آيات خدا را تكذيب كرده و آنها را استهزا نمودند. امام صادق(ع) ميفرمايد: چيزي بيش تر از گناه دل را تباه نمي كند، زيرا دل مرتكب گناهي ميشود و بر آن اصرار مي ورزد تا وقتي كه گناه بر دل چيره شود و وارونه اش سازد.
علامه مجلسي در شرح اين حديث ميگويد: يعني همان طور كه وقتي ظرفي وارونه شد، ديگر چيزي در آن قرار نگيرد، دل نيز در اثر گناه وارونه گردد و ديگر سخن حق در آن جا نمي گيرد و به تدريج به كفر و بي ديني منجر خواهد شد. بعضي از رذائل اخلاقي در سوء عاقبت نقش دارد، مانند حسادت، تكبر، خودبيني و فخر فروشي. امام صادق(ع) ميفرمايد: آفت دين: حسد و خودبيني و به خود باليدن است.
امام صادق(ع) يكي از اسباب عاقبت به خيري را تعظيم حق الهي و استفاده نكردن از نعمت در راه معصيت، احترام كردن به ذاكران و علاقه مندان به اهل بيت ميداند.
