((حكيم كسائي مروزي – ولادت: 341- هـ.ق))
كسائي در سال 341 هـ .ق در مرو متولد شد ،ابتدا براي سامانيان و عباسيان و سپس براي
سلطان محمود غزنوي عود مجاملت مي سوخت . وي نخستين شاعر ايراني است كه مدح ائمه
دوازده گانه سرايندگي كرد. وي از استادان مسلم شعر عصر خويش بود و در ابداع مضامين
و بيان معاني و توضيحات ونيز ايراد تشبيهات مهارت و قدرت بسيار داشت ،مواعظ و حكمت
رادر شعر فارسي به كمال رساند . سال وفات كسائي بدرستي معلوم نيست آنچه مسلم مي باشد
وي تا سال 391 هـ. ق زنده بوده است و پنجاه سال داشته است .
كسائي در وصف درخشاني از حضرت علي مي گويد:
((…مدحت كن بستاي كسي را كه پيمبر ستود و ثنا كرد و بدو داد همه كار
آن كيست بدين حال كه بود ست و كه باشد جز شير خداوند جهان حيدر كرار
اين دين هدا را به مثل دايره اي دان پيغمبر ما مركزو حيدر خط پرگار
علم همه عالم به علي داد پيمبر چون ابربهاري كه دهد سيل به گلزار))1
__________________________________________________________
1- اشعار حكيم كسائي مروزي ،ص 44- 45
هیچ نظری وجود ندارد