الدعاء الخمسون

(وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي الرَّهْبَةِ)

اللَّهُمَّ إِنَّكَ خَلَقْتَنِي سَوِيّاً، وَ رَبَّيْتَنِي صَغِيراً، وَ رَزَقْتَنِي مَكْفِيّاً اللَّهُمَّ إِنِّي وَجَدْتُ فِيمَا أَنْزَلْتَ مِنْ كِتَابِكَ، وَ بَشَّرْتَ بِهِ عِبَادَكَ أَنْ قُلْتَ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً، وَ قَدْ تَقَدَّمَ مِنِّي مَا قَدْ عَلِمْتَ وَ مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي، فَيَا سَوْأَتَا مِمَّا أَحْصَاهُ عَلَيَّ كِتَابُكَ فَلَوْ لَا الْمَوَاقِفُ الَّتِي أُؤَمِّلُ مِنْ عَفْوِكَ الَّذِي شَمِلَ كُلَّ شَيْ ءٍ لَأَلْقَيْتُ بِيَدِي، وَ لَوْ أَنَّ أَحَداً اسْتَطَاعَ الْهَرَبَ مِنْ رَبِّهِ لَكُنْتُ أَنَا أَحَقَّ بِالْهَرَبِ مِنْكَ، وَ أَنْتَ لَا تَخْفَى عَلَيْكَ خَافِيَةٌ فِي الْأَرْضِ وَ لَا فِي السَّمَاءِ إِلَّا أَتَيْتَ بِهَا، وَ كَفَى بِكَ جَازِياً، وَ كَفَى بِكَ حَسِيباً.

اللَّهُمَّ إِنَّكَ طَالِبِي إِنْ أَنَا هَرَبْتُ، وَ مُدْرِكِي إِنْ أَنَا فَرَرْتُ، فَهَا أَنَا ذَا بَيْنَ يَدَيْكَ خَاضِعٌ ذَلِيلٌ رَاغِمٌ، إِنْ تُعَذِّبْنِي فَإِنِّي لِذَلِكَ أَهْلٌ، وَ هُوَ يَا رَبِّ مِنْكَ عَدْلٌ، وَ إِنْ تَعْفُ عَنِّي فَقَدِيماً شَمَلَنِي عَفْوُكَ، وَ أَلْبَسْتَنِي عَافِيَتَكَ.

فَأَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ بِالْمَخْزُونِ مِنْ أَسْمَائِكَ، وَ بِمَا وَارَتْهُ الْحُجُبُ مِنْ بَهَائِكَ، إِلَّا رَحِمْتَ هَذِهِ النَّفْسَ الْجَزُوعَةَ، وَ هَذِهِ الرِّمَّةَ الْهَلُوعَةَ، الَّتِي لَا تَسْتَطِيعُ حَرَّ شَمْسِكَ، فَكَيْفَ تَسْتَطِيعُ حَرَّ نَارِكَ، وَ الَّتِي لَا تَسْتَطِيعُ صَوْتَ رَعْدِكَ، فَكَيْفَ تَسْتَطِيعُ صَوْتَ غَضَبِكَ فَارْحَمْنِيَ اللَّهُمَّ فَإِنِّي امْرُؤٌ حَقِيرٌ، وَ خَطَرِي يَسِيرٌ، وَ لَيْسَ عَذَابِي مِمَّا يَزِيدُ فِي مُلْكِكَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ، وَ لَوْ أَنَّ عَذَابِي مِمَّا يَزِيدُ فِي مُلْكِكَ لَسَأَلْتُكَ الصَّبْرَ عَلَيْهِ، وَ أَحْبَبْتُ أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ لَكَ، وَ لَكِنْ سُلْطَانُكَ اللَّهُمَّ أَعْظَمُ، وَ مُلْكُكَ أَدْوَمُ مِنْ أَنْ تَزِيدَ فِيهِ طَاعَةُ الْمُطِيعِينَ، أَوْ تَنْقُصَ مِنْهُ مَعْصِيَةُ الْمُذْنِبِينَ.

فَارْحَمْنِي يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ، وَ تَجَاوَزْ عَنِّي يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ، وَ تُبْ عَلَيَّ، إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.

نيايش پنجاهم

دعاى آن حضرت است در خوف از خداى تعالى.

اى خداوند،مرا درست اندام و كامل آفريدى و در خردى بپروردى و به كفايت روزى ام دادى .

اى خداوند،در كتابى كه نازل كرده اى و بندگانت را به آن بشارت داده اى،يافته ام كه گفته اى :«بگو اى بندگان من كه بر زيان خويش اسراف كرده ايد،از رحمت خداوند مأيوس مشويد،زيرا خدا همه گناهان را مى آمرزد.

»(1) و تو خود دانى و بهتر از من دانى كه چه گناهانى ازمن سر زده است و از آن همه گناهان كه براى من در طومار تو ثبت شده،چه رسوايى عظيمى است مرا.

و اگر به عفو تو كه همه كس و همه چيز رادر بر مى گيرد اميدم نبود،از دست مى رفتم .

اگر كسى را ياراى آن بود كه از پروردگارش بگريزد،من از هر كس ديگر سزاوارتر مى بودم كه از توبگريزم.

بار خدايا،تويى كه در آسمان و زمين هيچ رازى بر تو پوشيده نيست و آن را در روز رستاخيز آشكار مى كنى و در آن روز نه به جزا دهنده اى نيازت هست و نه به حسابگرى .

بار خدايا،اگر بگريزم،مرا طلب كنى و مرا در خواهى يافت.

پس اينك در برابر تو خاضع و ذليل و سر افكنده ايستاده ام.

اگر عذابم كنى،شايسته آنم و اين اى پروردگار من از سوى تو عدل است.

و اگرعفو كنى،از دير باز مشمول عفو تو بوده ام و تو جامه عافيت خود برپيكر من پوشيدى .

بار خدايا،تو را سوگند مى دهم به نامهاى نهانيت،نامهايى كه جز توكس آنها را نداند،و به شكوه و جلالت كه در پس پرده هاى عزت پوشيده شده كه بر اين جان بى تاب و اين مشت استخوان ناتوان رحمت آورى:

كسى كه طاقت تاب آفتابت را ندارد.

پس چسان طاقت تاب آتش دوزخت را داشته باشد.

كسى كه تحمل بانگ رعد تواش نيست.

چگونه تحمل بانگ قهر تواش باشد.

اى خداوند،بر من رحم كن،كه من مردى حقيرم و كم ارج.

عذاب كردن من به قدر ذره اى هم به عظمت پادشاهيت نخواهد افزود و اگرمى دانستم كه عذاب من به عظمت پادشاهيت خواهد افزود،از تومى خواستم كه مرا به تحمل آن شكيبايى دهى و خود خواهان آن زيادت مى بودم.

ولى نه اى خداوند،قدرت بيشتر و پادشاهى تو گسترده تر از آن است كه فرمانبردارى فرمانبرداران بر آن بيفزايد يا نافرمانى نافرمانان از آن بكاهد.

بر من رحمت آور اى مهربان ترين مهربانان.

از گناه من در گذر اى صاحب جلالت و اكرام.

توبه من بپذير كه تو توبه پذيرنده و مهربانى.

پى نوشتها

1.سوره 39/آيه 53