خوشترين كلام در افتتاح محاورات، مقالات، مؤلفات و جواهر تمامی اجزای كائنات، كه از رفعت كنگره ايوان عقل برآيد، حمد و سپاس و ثناء بیحد وحصرِ ذاتِ اقدسِ حضرتِ احديت است. سلام و درود فراوان خالق و خلايق نثار پاكيزه گوهران آسمان عصمت، بزرگ هاديان الاهی، پيامبر اعظم(ص) و اهل بيت اطهرش(ع).
قرآن معدن ايمان، اقيانوس بیكران علوم الاهی و سرچشمه ناب آب حيات و هدايت است.
درك اوج عظمت و ژرفای بینهايت معارف دين اسلام به ويژه چگونگی رابطه دنيا و آخرت، جز با فهم عميق و دقيق آيات قرآن مقدور و ميسر نخواهد شد.
دنيا و آخرت نامهای اين جهان و آن جهانند. هر دو مكمل يكديگر، امّا دنيا مظهر ظهور و بروز افعال و اعمال، سرایی ناپايدار، محل ابتلا و آزمایش و آخرت محل ظهور تجسم باطن، جزای افعال، اعمال و سرای ابدی و جاودان است. ارزش دنيا نسبی و آنچه قبيح می نمايد دنياگرایی است. توجه به دنيا بدون قصد آخرت مانع سعادت ابدی و آخرتگرایی بدون كوشش در دنيا نقص ايمان است.
دين (اعم از محتوای و تحقق خارجی) مرز مشترک دنيا و آخرت و زندگی دنيوی با انگيزه دينی و الاهی، برای رساندن آدميان به مطلوب نهایی و رستگاری است. نگرش عميق به مقوله پيوستگی دنيا و آخرت كه دو چهره واقعيت انسان در گذر زمان است، رابطه دنيا و آخرت را همچون رابطه مقدمه و ذی المقدمه قرار داده و حاكی از ارتباط وثيق و رابطه ای منطقی و الاهی است. اين ارتباط مطلوب در صورتی که از دين و قرآن اخذ گردد؛ اوج كمال و سعادت جاودان دنيا و آخرت را به ارمغان خواهد آورد.
اگر مكمل ارتباط دنيا و آخرت آيات الاهی شد، اين رابطه مقدس، حقيقی و مايه رشد و كمال میگردد. امّا اگر با قرآن غريبه باشيم و از آن بهره نگيريم، در اندک زمانی گرفتار سخن بدون علم و عمل میشويم، دنياطلبی، تحليلهای غلط، غفلت زدگی، تفرقه و استبداد، بدعت و تحريف، التقاط و بی تقوايی، گريبان گيرمان می شود.
رشحات مواعظ بالغه قرآن، درمان و دوای درد زدای واماندگان از لذت بندگی، قربانيان ظلمت سرای غرور، هوازدگان هوس و عصيان، زندانيان دلبستگی و غفلت، نوحه گران ماتم دلمردگی و در حقيقت، علاج مزاج عليلان جمله امراض است.
چون قرآن قليل اللفظ و كثيرالمعانی، موجز امّا در اوج كمال، شامل بر ناسخ و منسوخ، سابق و لاحق، محكم و متشابه، ظاهر و باطن، عام و خاص، مطلق و مقيد، مجمل و مؤول و… است؛ كميت زبان و مداد ما در مضمار بيان همه مهمات قرآن و كلام الاهی، لنگ و بسته لگام است.
اگرچه از روی انديشه، مطالعه، وسعت آگاهی و دقت نظر سخن گفتن از منبع زلال وحی، حض و نصيبی را از خزانه كرم الاهی نصيب میگرداند، اما ادعای دستيابی هر عالم محقق، عارف مدقق و دانشمند نخبه ای، حتی با ذهن جوال و همت بلند، به همة دُرّهای غلطان نهفته در اعماق قرآن، درک حقيقت ناب و كمال بلندای آن، بدون بهرهگیری از كلام ائمه معصوم(ع) سطحیانديش، جزئینگر بلكه حداكثر عمقینما خواهد بود.
با تكيه بر ازدحام دلايل، فحص غالب و ضرس قاطع میتوان گفت: استيلا بر حدود و صغور، رمز و رازهای سر به مهر، بطون متعدد باطنی، حقيقت واقعی اعجاز آن و عِلم به ضمير واقعی وحی در انحصار فهم نبی و وصی است.
معتقديم مشروعيت عمل و اعتقاد در فرهنگ اصيل اسلام و جهان شمولی آن، به واسطه رهنمودهای قرآن كريم است. پس ضرورت دارد تمامی امت اسلام و بلكه همه جهانيان شناخت كامل، جامع الاطراف، واقع بينانه و دقيق و عميقی از قرآن داشته باشند، چرا كه بهره گيری از اين كلام الاهی محدود به مكان، زمان و زبان خاصی نيست.
مولای متقيان، علی(ع) اول شنوای پس از نزول وحی و نخست نويسای قرآن بوده است. حضرتش فرمودند: سؤال كنيد از من از كتاب خدا، نيست آيه ای مگر آنكه من داناترم چگونه نازل گرديده، در دامنه كوه يا در زمين نرم. (شيخ سليمان بلخی حنفی/ينابيع المودة/باب١٤/ص٧٤؛ سيوطی/جلال الدين/تاريخ الخلفا/ص١٢٤) به خدا قسم نازل نگرديد آيه ای مگر اينكه به تحقيق من میدانم درباره چه كسی نازل گرديد و بر چه چيز نازل گرديد. خدای من افاضه فرمود به من قلبی و عقلی كامل و زبانی گويا و ناطق. (گنجی شافعی/كفاية الطالب/باب٥٢؛ ابونعيم اصفهانی/حلية الاولياء/ج١/ص٦٧؛ محب الدين/رياض النضره/ج٢/ص١٩٨؛ سيوطی/تفسير اتقان/ج٢/ص٣١٩)
او قرآن ناطق است و چه كسی بهتر از قرآن ناطق، كه كلام او دلنشين و زبان بيانش متصل به منبع و خزانه علم خداوندی است، میتواند سخنگو و زبان گويای قرآن صامت باشد؟
در شكرستان كلمات امير بيان علی(ع) چاشنی شهد كلام به كام جان میريزيم و از رشحات مواعظ بالغه اش در مورد قرآن بهره میگيريم. چه زيبا، فصيح و بليغ فرمودند:
بدانيد كه دانش آينده، سخن گذشته، درمان دردتان، راز نظم و نظام يافتن روابطتان، همه و همه به تمامی در قرآن فراهم آمده است. (نهج البلاغه/خطبه١٥٨) پرتو جانبخش قرآن، شفای بزرگترين دردهای انسان (كفر، نفاق و گمراهی) و دارويی است كه هيچ دردی بر جای نمی نهد. قرآن كتابی است برای بيان مرزهای خير و شر، تنها هدايتگری است كه همراش را هرگز به گمراهی نمی كشاند.
قرآن اقيانوسی است كه ژرفايش را دسترسی نباشد، قرآن معدن ايمان و گوهر ناب آن، چشمه سار دانش است. درياهای آن، باغستان داد و آبگيرهای آن، بنياد اسلام است.
راستی كه ظاهر اين كتاب چه شگفت آور و زيبا و باطن آن چه ژرف و ناپيدا است.
راز فراز و فرود مسلمين در چگونگی رابطه با قرآن است. بازگشت به كتاب خدا و تمسک به آن، رمز اوج و عظمت مسلمين است. پس وای از آن زمان كه بيگانگان در عمل به قرآن بر ما سبقت گيرند.
ای مردم؛ هر آنكه نصيحت خداوندی را پذيرا شود موفق است. با عشق به قرآن روی آوريد، كه بندگان خدا برای تقرب به ذات اقدس پروردگار، قرآن را نيكوترين وسيله يافتهاند. بدانيد كه قرآن تنها شفاعتگری است كه شفاعتش به كمال پذيرفته شده و تنها گويندهای است كه سخنش بیكموكاست تصديق میشود. (برگرفته از خطبه١٨ نهج البلاغه وخطبه همام)
دست مايه قرار دادن آيات قرآن در ارتباط دنيا و آخرت و استفاده صحيح و به موقع از دستورات اين كتاب الاهی رمز موفقيت پيامبر اسلام(ص) و امامان معصوم(ع) بوده است. بهترين و اصلیترین خميرمايه معلومات و معارف در رابطه دنيا و آخرت كه باعث اطمينان خاطر، آسايش روح و روان، اعتماد و اعتقاد و تأمين كننده سعادت و رستگاری جاودان دنيا و آخرت میتواند باشد همين آيات قرآن كريم است.
قرآن كاملترين نسخه حياتبخش است، رشحات مواعظ بالغه اش درمان و دوای درد زدای جامعه بشری به ويژه در دوران معاصر است. قرآن میتواند درمان كننده بحران هويت، عدول از ضوابط اخلاقی، عدم نظارت توسعه يافته و فراگير، تضادها، كشمكش های ناشی از محروميت، عدم عدالت و امنيت اجتماعی، تزلزل شخصيت در افراد، عادات ناپسند و ناهنجار، تجددگرایی نامعقول، ظاهرسازی های عوام فريبانه، دغلبازیهای حسابگرانه، مراودات سياسی و گروهی غيرقانونمند، اضطراب حاصل از ضد ارزشها، تهاجم و شبيخون فرهنگی بيگانگان، فقر و جنون و جنايت، حاكم شدن زَر و زُور و تزوير، سستی مذهب و… بوده و میتواند هزاران عامل مخرب را اصلاح و ما را قادر سازد تا با استعانت از نور هدايت ائمه معصوم(ع) و بهره گيری صحيح از كلام الاهی نقش فزايندهای در تأمين سعادت دنيا و آخرت تمامی انسانها بخصوص امت اسلام داشته باشيم.
كلام خداوند متعال احسن الحديث (انبیاء/48)، حكمت و موعظه حسنه (فرقان/1)، نور هدايت (مائده/44) جدا كننده حق از باطل (آل عمران/5)، صريح و قاطع، جامع و كامل، مفيد و جاودان، سرچشمه آنها مكارم، گنجينه انوار حقايق، سوزنده خرمن ظلم و فساد و فروزنده چراغ عدل و داد است.
با گنج انعام بیشمار قرآن، نجات سفينه جان از گرداب تعلقات جهان مقدور و مسير خواهد شد. به حق نشتر سخن مشکفتن قرآن، شور و شعله انبوه معانی در بيان آن، آبگير سرشک گلبرگ نازک دلهای مؤمنان و عارفان است.
اولين و بزرگترين ميراث ماندگار، عظیمترین گنج معنوی و اصلیترين حلقه وحدت امت اسلام وجود بی همتای قرآن است. ضروری است كانون توجه ما به اين اقيانوس بیكران علوم و معارف، جامع الاطراف، واقعبينانه و آگاه به عظمت وجودی آن بوده و با تلاش گسترده و فراگير دانشمندان و صاحبنظران به ویژه خطبا و سخنرانان به صورت انديشمندانه، معرفت شناسانه، با پشتوانه قوی علمی و تخصصی، در ابعاد مختلف و موضوعات مستقل، مورد پژوهش، تحقيق و بیان قرار گرفته تا بتواند به صورت ماندگار در اذهان و افكار عقلگرايان عالم باقی بماند.
منبع : شيعه شناسي ربيع الثاني 1433 سال 1390
هیچ نظری وجود ندارد