الجزیره – این روزها پنجاهمین سالگرد اعدام طالب عبدالرحمان یکی از قهرمانان انقلاب الجزایر بدست نیروهای استعمارگر فرانسوی است .طالب از نخستین کسانی است که دعوت جبهه آزادیبخش ملی الجزایر در سال ۱۹۵۶ برای پیوستن به انقلاب را لبیک گفت، درس و دانشگاه را رها کرد و به جمع انقلابیون درآمد.طالب نه تنها درس خود را بلکه بورس تحصیلی در خارج از کشور را نیز به عشق مبارزه برای آزادی و استقلال وطن رها کرد و به منطقه قبایلی ازفون ( ۱۰۰کیلومتری شرق پایتخت ) که امروز ولایت تیزی وزو خوانده میشود، رفت .دانش او در رشته شیمی در جامعهای که اکثریت آنان به دلیل ظلم و اجحاف استعمار بیسواد مانده بودند به او کمک کرد تا بتواند یکی از نیازهای اصلی انقلابیون یعنی ساختن بمبهای دستی را برآورده کند، بمبهایی که در نبرد معروف الجزیره در قصبه منطقه باستانی شهر الجزیره استعمارگران را هدف قرار میداد.وی سوم مارس ۱۹۳۰در همین محله قصبه بدنیا آمد، محلهای با کوچههای باریک و تو در تو که تنها کسانی که در آن سالها میزیستند به زیر و زبر و راههای ورود و خروج آن آشنا بودند، عاملی حیاتی برای کمین مناسب و موفق بر سر راه اشغالگران .قصبه که برغم تخریبهای ناشی از گذشت زمان و کم توجهی همچنان بخشهایی از آن پا برجا است ، درتاریخ انقلاب آزادیبخش الجزایر نقش ویژهای ایفا کرد و به عنوان قلعه پایتخت و مکتب مبارزه شناخته شد. منطقهای که کانون نبرد معروف به نبرد الجزایر بود و سرانجام اشغالگران را به زانو درآورد.طالب عبدالرحمان یکی از موثرترین مبارزان الجزایری در جریان نبرد الجزایر بود. وی هنگامی که احمد زبانه و فراج از فرماندهان این نبرد کشته شدند از منطقه ازفون به قصبه مامور شد.عبان رمضان یکی از رهبران اصلی انقلاب آزادیبخش پس از این که احمد زبانه و فراج بدست سازمان نژاد پرست فرانسوی موسوم به دست سرخ که بعدها سازمان ارتش سری نام گرفت اعدام شدند، قول داد که انتقام آنان را بگیرد و انتقال طالب به قصبه به همین منظور صورت گرفت .نخستین بمبی که در کارگاه طالب عبدالرحمن در منطقه قصبه ساخته شده بود هنگام حمل به سوی خانه یک سروان ارتش استعماری فرانسه توسط حاج عمر قهوچی منفجر و خود وی را کشت.اما این بمبها یکی پس از دیگری به شکلی یکسان، جاسازی شده در زنبیل های مخصوص خرید، علیه مراکز تجمع نیروهای استعماری بکار گرفته شد و ترس و وحشتی در دل آنان ایجاد کرد تا اینکه استعمارگران کارگاه ساخت بمب را کشف و آن را در حالی که یکی از همرزمان عبدالرحمان در آن بود منفجر کردند عبدالرحمان به ناچار به منطقه کوهستانی الشریعه در ولایه البلیده در ۵۰ کیلومتری غرب پایتخت الجزایر رفت و بکار خود ادامه داد تا اینکه در پنجم ژوئن ۱۹۵۷بازداشت شد.محمد رباح تاریخ نگار الجزایری معتقد است که اعدام طالب عبدالرحمن نقش مهمی در طرح مساله الجزایری در جریان جنگ آزادیبخش در صحنه بینالمللی و جلب توجه و حمایت شمار زیادی از نخبگان و موسسههای جامعه مدنی در فرانسه داشت، افراد و گروههایی که خواستار عدم یا تاخیر اجرای حکم اعدام علیه این مبارزه الجزایری بودند.یاسف سعدی رهبر نبرد الجزایر نیز میگوید: طالب عبد الرحمان با ژرمان تیلیون پژوهشگر زن فرانسوی و فعال در مسایل انسانی ملاقاتی در شهر الجزیره داشت و وعده داد که حاضر است حملات انفجاری به فرانسویان در الجزایر را متوقف کند به شرط آنکه دولت استعماری فرانسه نیز از شکنجه و اعدام مبارزان انقلابی الجزایر دست بردارد.این موضع کاملا دفاعی انقلابیون الجزایر در برابر وحشیگری استعمار به زبانی دیگر از سوی العربی بن مهیدی از رهبران اصلی انقلاب آزادیبخش الجزایر و کسی که طراح نبرد الجزایر بود، بیان شد.وی پس از بازداشت در یک کنفرانس خبری در پاسخ به سوالی درباره هدفگیری اماکن عمومی با بمبهای داخل زنبیل گفت : هواپیماهایتان را به ما بدهید ما هم زنبیل هایمان را به شما میدهیم .الجزایر این روزها در حالی خاطره طالب عبدالرحمن را گرامی میدارد که کوچه پس کوچههای قصبه برغم بیتوجهی مسوولان به بازسازی آن همچنان یادآور رشادتها و از خود گذشتگی مبارزان انقلاب الجزایر است ، مبارزهای که سرانجام استعمار را واداشت استقلال الجزایر را به رسمیت بشناسد
منبع: خبرگزاری جمهوری اسلامی
هیچ نظری وجود ندارد