میوه های بهشتی به در امام حسن (علیهالسلام)

اشاره:

قرآن از میان غذاهای بهشتی بیشتر روی میوه ها تاکید کرده است و از این رو در سفارش زیادی به خوردن میوه شده است. زیرا میوه ها به قدری متنوع هستند که به همه ذائقه ها خوش می آیند و مهمترین غذاهای بهشتی میوه ها هستند و حتی بهترین و سالم ترین غذای انسان در این دنیا نیز میوه است و اهمیت زیادی در تغذیه دارند. نقش میوه ها در طراوت و شادابی و نشاط انسان نه تنها از نظر علمی بلکه از نظر تجربه عمومی مردم نیز آشکار است. جملات مختضر از حاضر شدن میوه بهشتی برای امام حسن مجتبی(علیه‌السلام) سخن می گوید.

حضرت سجّاد زین العابدین به نقل از پدر بزرگوارش ابا عبداللّه الحسین (سلام اللّه علیهما) حکایت نماید:

روزى برادرم حسن مجتبى (صلوات اللّه علیه) مریض شد؛ و چون ناراحتیش برطرف گردید، نزد جدّمان رسول خدا (صلی‌الله علیه و آله)  که در مسجد نشسته بود، رفت و خود را روى سینه آن بزرگوار انداخت و حضرت رسول او را در آغوش گرفت و فرمود: جدّت، فدایت باد، چه چیز میل دارى؟

برادرم گفت: من خربزه مى خواهم .

جبرئیل (علیه‌السلام) که در محضر پیامبر بود پرواز کرد؛ و چون لحظاتى کوتاه سپرى شد بازگشت، در حالى که یک گوشه از پیراهن خود را جمع کرده بود، وقتى نزد حضرت رسول (صلی‌الله علیه و آله) رسید، دامان خود را گشود و در آن دو خربزه و دو عدد انار و دو عدد گلابى و دو عدد سیب وجود داشت .

پیامبر خدا با دیدن آن میوه ها تبسّمى نمود و اظهار داشت:

الحمدللّه، که خداوند شما را همانند خوبان بنى اسرائیل قرار داد و برایتان نعمت هاى الهى و میوه هاى بهشتى فرستاده مى شود.

آن گاه جبرئیل (علیه‌السلام) میوه ها را تحویل امام حسن مجتبى (علیه‌السلام) داد و فرمود: این میوه ها را به منزل بِبَر؛ و با جدّت، پدرت، مادرت و برادرت تناول نمائید.

حضرت مجتبى (سلام اللّه علیه) میوه ها را به منزل آورد؛ و هر روز مقدارى از آن ها را تناول مى کردیم ولى تمام نمى شد تا آن که رسول خدا رحلت نمود؛ و پس از این که خربزه را میل کردیم پایان یافت .

و چون حضرت فاطمه زهراء (علیها السلام) رحلت نمود، انار نیز به پایان رسید؛ و همین که امیرالمؤ منین على (علیه‌السلام) رحلت نمود، گلابى هم تمام گردید.

سپس امام حسین (علیه‌السلام) افزود:

و هنگامى که برادرم روزهاى آخر عمرش را سپرى مى نمود، من بر بالین بستر برادرم امام حسن مجتبى (علیه‌السلام) نشسته بودم که یکى از آن دو سیب تمام شد؛ و در نهایت یکى دیگر از سیب ها – که آخرین میوه بهشتى بود – براى من باقى ماند.[۱]

پی نوشت:

[۱] . مدینه المعاجز: ج ۳، ص ۲۶۲، ح ۸۸۲، الثّاقب فى المناقب: ص ۵۳، ح ۲۲.مؤ لّف: عبداللّه صالحى.