شیعیان، که پیروان اهل بیت علیهم السلام هستند و دوازده امام معصوم علیهم السلام را پیشوا و ائمه خود می دانند، در تفسیر آیات، همان روش اهل بیت علیهم السلام را دنبال کرده اند. شیعیان همچون اهل سنت، اعم از معتزله و اشاعره، برای احادیث معصومین علیهم السلام در تفسیر ارزش قائل اند؛ اما برای کلام صحابه، تابعیان و تبع آنان، در تفسیر، حجیتی خاص، قائل نیستند و گفتار تفسیری آنان را مانند سایر مسلمانان می دانند.از نظر شیعه، اگر صحابه و تابعیان در سلسله سند روایت تفسیری واقع شده باشند و به عنوان راوی، مطالب تفسیری نقل کنند، اعتبار نقل قول آنان مبتنی بر وثاقت آنان خواهد بود. البته گفتار تفسیری آنان، در مواردی که ناقل و راوی کلام معصوم علیهم السلام نیز نباشند، می تواند از تفاسیر قریب به واقع باشد، زیرا تابعیان و صحابه از تقدم زمانی نسبت به معصومین برخوردارند و چه بسا، تفسیر واقعی آیات را از معصومین شنیده و دریافته باشند، لیکن آن را به معصوم نسبت نداده اند، خصوصاً، صحابه و تابعیانی که معصومان شخصیت علمی و تقوایی آنان را تأیید کرده اند. علامه طباطبایی می فرماید: « شیعه به نصّ قرآن مجید، قول پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله را در تفسیر آیات قرآن حجت می داند و برای اقوال صحابه و تابعیان، مانند سایر مسلمانان هیچ گونه حجیتی قائل نیست، مگر آنکه از راه روایت از پیغمبراکرم صلی الله علیه و آله نقل شده باشد و شیعه به نص خبر متواتر ثقلین، قول عترت و اهل بیت علیهم السلام را تالی قول پیغمبراکرم صلی الله علیه و آله و آن را حجت می دانند. » (1)بدین جهت مفسران شیعه، امامان معصوم علیهم السلام را بزرگ ترین مفسران قرآن می دانند و از سنت پیامبر صلی الله علیه و آله در تبیین آیات پیروی کرده و همواره سخن و فعل و تقریر آنان را در تفسیر آیات، مقدم بر دیگران دانسته و آنان را در فهم و تفسیر، پیشتاز دانسته اند.
پینوشتها:
۱٫ طباطبایی، قرآن در اسلام، ص ۵۷٫منبع: مؤدب، سیدرضا؛ (۱۳۹۲)، روشهای تفسیر قرآن، تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها(سمت)، چاپ اول.منبع مقاله :مؤدب، سیدرضا؛ (۱۳۹۲)، روشهای تفسیر قرآن، تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها(سمت)، چاپ اول
هیچ نظری وجود ندارد