در اين دوره، به علت ضعف امويان و درگيرى هاى آنان، امام (عليه السّلام) و شاگردانش فرصت بيشترى براى نشر مكتب اصيل اسلامى يافتند. اين موقعيت، تا اوائل خلافت منصور و دومين خليفه عباسى نيز ادامه داشت.
عباسيان، خود را « خونخواه » آل ابى طالب مى دانستند. و مردم را به خوشنودى آل محمد (عليه السّلام) دعوت مى كردند؛ بنابر اين نمى توانستند در آغاز با اهل بيت پيامبر (عليه السّلام) مخالفت نمايند.
در سال 140 هجرى، منصور بر مخالفان خود پيروز گشت و خطر نفوذ رهبرى مذهبى شيعيان اهل بيت (عليه السّلام) را بيشتر احساس كرد و به سراغ آنان رفت . ابتدا از « بنى الحسن » آغاز نموده؛ « عبد الله بن حسن » و فرزندانش را دستگير ساخت و به زندان افكند و سپس دستور قتل همه آنان را داد. سپس به محدود ساختن حوزه درس « جعفر بن محمد (عليه السّلام) » در مدينه تهديد و محاصره امام (عليه السّلام) و شيعيانش پرداخت. زيرا از توجه مردم و تشكّل شيعيان به شدّت هراسناك بود، و موقعيّت خود را در خطر مى ديد، و پس از بارها تهديد و فراخوانى سر انجام، امام را در مدينه مسموم كرد.
