در این دوره، به علت ضعف امویان و درگیرى هاى آنان، امام (علیه السّلام) و شاگردانش فرصت بیشترى براى نشر مکتب اصیل اسلامى یافتند. این موقعیت، تا اوائل خلافت منصور و دومین خلیفه عباسى نیز ادامه داشت.
عباسیان، خود را « خونخواه » آل ابى طالب مى دانستند. و مردم را به خوشنودى آل محمد (علیه السّلام) دعوت مى کردند؛ بنابر این نمى توانستند در آغاز با اهل بیت پیامبر (علیه السّلام) مخالفت نمایند.
در سال ۱۴۰ هجرى، منصور بر مخالفان خود پیروز گشت و خطر نفوذ رهبرى مذهبى شیعیان اهل بیت (علیه السّلام) را بیشتر احساس کرد و به سراغ آنان رفت . ابتدا از « بنى الحسن » آغاز نموده؛ « عبد الله بن حسن » و فرزندانش را دستگیر ساخت و به زندان افکند و سپس دستور قتل همه آنان را داد. سپس به محدود ساختن حوزه درس « جعفر بن محمد (علیه السّلام) » در مدینه تهدید و محاصره امام (علیه السّلام) و شیعیانش پرداخت. زیرا از توجه مردم و تشکّل شیعیان به شدّت هراسناک بود، و موقعیّت خود را در خطر مى دید، و پس از بارها تهدید و فراخوانى سر انجام، امام را در مدینه مسموم کرد.
هیچ نظری وجود ندارد