چنانکه اکابر علماء شما مانند بخارى و مسلم در صحیحین([۱]) خود و امام احمد حنبل در مسند([۲]) و ابن عبد البر در صفحه ٣٢ جلد سیم استیعاب([۳]) و امام ابو عبد الرحمن نسائى در خصائص العلوى([۴]) و سبط ابن جوزى در صفحه ۶٣ تذکره([۵]) و شیخ سلیمان بلخى حنفى در باب ١٢ینابیع الموده([۶]) از ترمذى و مسلم و محمّد بن طلحه شافعى در فصل اول مطالب السؤول([۷]) و ابن ابى الحدید در صفحه ٢۵٨ جلد سیم شرح نهج البلاغه([۸]) و ترمذى در صفحه ٢١۴جلد دوم جامع([۹]) و حموینى در فرائد([۱۰]) و میرسید علىّ همدانى در موده القربى([۱۱]) حتّى ابن حجر متعصّب در صواعق([۱۲]) و دیگران از فحول اعلام شما با مختصر کم و زیادى در الفاظ از انس بن مالک و دیگران نقل نمودهاند:
«بعث النبىّ فى یوم الاثنین و آمن علىّ یوم الثلاث»
(پیغمبر روز دوشنبه مبعوث به رسالت شد و علیّ در روز سه شنبه ایمان آورد.)
و نیز آوردهاند که:
«بعث النبىّ فى یوم الاثنین و صلّى علىّ معه یوم الثلاث انّه اوّل من آمن برسول الله من الذکور.»
(پیغمبر در روز دوشنبه مبعوث شد و روز سه شنبه علىّ با او نماز گزارد.)
و نیز طبرى در صفحه ٢۴١ جلد دوم تاریخ([۱۳]) و ابن ابى الحدید در صفحه ٢۵۶ جلد سیم شرح نهج و ترمذى در صفحه ٢١۵ جلد دوم جامع([۱۴]) و امام احمد در صفحه ٣۶٨ جلد چهارم مسند([۱۵]) و ابن اثیر در صفحه ٢٢ جلد دوم کامل([۱۶]) و حاکم نیشابورى در صفحه ٣٣۶ جلد چهارم مستدرک([۱۷]) و محمّد بن یوسف گنجى شافعى در باب ٢۵ کفایه الطالب([۱۸]) به اسناد خود از ابن عباس روایت نمودهاند که «اول من صلّى علىّ» یعنى اول کسى که (در اسلام) نماز گذارد على بود. و از زید بن ارقم وارد است که: «اوّل من اسلم مع رسول الله علىّ بن ابى طالب» و از این قبیل اخبار در کتب معتبرۀ شما بسى بسیار است که براى نمونه کافى مىباشد.
تربیت علی توسط پیغمبر از طفولیت
مخصوصا لازم است توجه نمائید به آنچه را که فقیه دانشمند خودتان نور الدین بن صباغ مالکى در صفحه ۱۶ فصول المهمّه([۱۹]) فصل تربیته النبى و محمّد بن طلحه شافعى در صفحه۱۱ فصل اول مطالب السؤول([۲۰]) و دیگران نقل نمودهاند سالى که در مکۀ معظّمه قحطى شد روزى رسول اکرم (که هنوز بر حسب ظاهر مبعوث به رسالت نشده بود) به عبّاس عمّ اکرم خود فرمود برادرت ابو طالب کثیر العیال است و روزگار هم سخت و دشوار است برویم هر کدام ما تقاضا کنیم یک نفر از اولادهاى او را قبول کنیم به کفالت تا بار عمّ عزیزم سبک شود عباس قبول کرد به اتّفاق به ملاقات جناب ابو طالب رفتند و علّت آمدن خود را بیان نمودند جناب ابو طالب موافقت فرمود عباس جعفر طیار را به عهده گرفت و رسول اکرم على را عهده دار شد آنگاه مالکى به این عبارت گوید:
«فلم یزل علىّ مع رسول الله حتّى بعث الله عزّ و جلّ محمّدا نبیّا فاتبعه علىّ و آمن به و صدّقه و کان عمره اذ ذاک فى السنه الثالثه عشر من عمره لم یبلغ الحلم و انّه اوّل من اسلم و آمن برسول الله من الذکور بعد خدیجه»
(پیوسته علىّ با پیغمبر بود تا خدا آن حضرت را مبعوث به رسالت نمود، پس علىّ ایمان آورد و متابعت نمود پیغمیر را و تصدیق کرد او را در حالتی که از عمرش سیزده سال گذشته و به حد بلوغ نرسیده بود و او اول کسی بود که اسلام و ایمان آورد به آن حضرت از مردان بعد از خدیجه)
[۱]. گرچه این حدیث را در صحیحین نیافتیم، لکن حاکم نیشابورى در المستدرک على الصحیحین، ۳/۱۲۱، ج ۴۵۸۷ کتاب معرفه الصحابه، باب مناقب امیر المؤمنین، ذکر اسلام امیر المؤمنین این حدیث را نقل کرده است:
عن انس قال: نبیء النبى یوم الاثنین و اسلم على یوم الثلثاء.
همچنین در همین جلد، ص۱۴۷، ح ۴۶۶۲، کتاب معرفه الصحابه، باب مناقب امیر المؤمنین، ذکر اسلام امیر المؤمنین این حدیث را نقل کرده است:
عن سلمان قال: قال رسول الله اولکم واردا على الحوض اولکم اسلاما علىّ بن ابى طالب.
نیز در همین جلد ص۵۲۸ ح ۵۹۶۳، کتاب معرفه الصحابه ذکر مناقب ابى موسى عبد الله بن قیس الاشعرى این حدیث را نقل کرده است:
عن ابن عباس قال: قال ابو موسى الاشعری: ان علیا اول من اسلم مع رسول الله.
در صفحه ۵۷۱، ح ۶۱۲۱، کتاب معرفه الصحابه ذکر مناقب ابى اسحاق سعد بن ابى وقاص، این حدیث را نقل کرده است:
عن قیس بن ابى حازم، قال: کنت بالمدینه فبینا انا اطوف فى السوق اذ بلغت احجار الزیت فرأیت قوما مجتمعین على فارس قد رکب دابه و هو یشتم علىّ بن ابى طالب و الناس وقوف حوالیه، اذ اقبل سعد بن ابى وقاص فوقف علیهم فقال: ما هذا؟ فقالوا: رجل یشتم علىّ بن ابى طالب، فتقدم سعد فافرجوا له حتى وقف علیه فقال: یا هذا على ما تشتم علىّ بن ابى طالب؟ الم یکن اول من اسلم؟ الم یکن اول من صلى مع رسول الله؟…
[۲]. مسند احمد بن حنبل، ۴/۳۶۸، مسند زید بن ارقم. احمد بن حنبل این حدیث را نقل کرده است:
عن زید بن ارقم قال: اول من اسلم مع رسول الله على
[۳]. استیعاب، ابن عبد البر، ۳/۱۰۹۵، رقم ۱۸۵۵، شرح حال علىّ بن ابى طالب.
ابن عبد البر حدیث را اینگونه نقل کرده است:
عن انس بن مالک، قال: استنبئ النبى یوم الاثنین و صلى على یوم الثلثاء.
[۴]. خصائص امیر المؤمنین، احمد بن شعیب نسائی، ص۴۴، باب صلاه امیر المؤمنین.
نسائى حدیث را همانگونه که از مسند نقل کردیم آورده است.
[۵]. تذکره الخواص، سبط ابن جوزی، ص۲۶، باب۲٫
ابن جوزى این حدیث را نقل کرده است:
روى سعید بن جبیر عن ابن عباس: اول من صلى مع رسول الله على و فیه نزلت هذه الآیه {والسابقون السابقون…} [واقعه/۱۰]
[۶]. ینابیع الموده، قندروزی، ۲/۱۴۷، ح ۴۰۸، باب ۵۶٫
قندروزى احادیث گوناگونى را در این باب نقل میکند که به یک حدیث اشاره میکنیم:
عن انس: بعث النبى یوم الإثنین و اسلم على یوم الثلاثاء.
[۷]. مطالب السؤول، محمد بن طلحه شافعی، ص۶۴، باب ۱، فصل ۱٫
ابن طلحه حدیث را این گونه نقل کرده است:
فلم یزل على مع رسول الله حتى بعثه الله نبیا فاتبعه و آمن به و صدقه و بعث رسول الله یوم الاثنین و صلى على یوم الثلاثاء.
[۸]. شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحدید، ۱۳/۲۲۹، خطبه۲۳۸ (قاصعه)، القول فى اسلام ابى بکر و علی.
ابن ابى الحدید نیز احادیثى نقل کرده است که نخستین مسلمان و نخستین نماز گزار بعد از پیامبر امیر المؤمنین بوده است که به متن بعضى از آن احادیث اشاره شد و برخى دیگر نیز خواهد آمد.
[۹]. الجامع الصحیح، ترمذی، ص۹۸۱، ح۳۷۳۷، کتاب المناقب، باب مناقب علىّ بن ابى طالب.
ترمزى حدیث را این گونه نقل کرده است:
عن انس بن مالک قال: بعث النبى یوم الاثنین و صلى على یوم الثلاثاء.
گرچه ترمذى بعد از نقل این خبر به سند آن اعتراض دارد، لکن با وجود اینکه به این مضمون احادیث متعدد با طرق گوناگون در کتب معتبر اهل تسنن وجود دارد، خدشهاى به صحت این حدیث وارد نخواهد شد.
[۱۰]. فرائد السمطین، حموینی، ۱/۲۴۴، ح۱۸۹، سمط۱، باب ۴۷٫
حموینى حدیث را این گونه نقل کرده است:
عن انس بن مالک قال: استنبئ النبى یوم الاثنین و اسلم على یوم الثلاثاء
[۱۱]. مودّه القربی، میر سید على همدانی، موده ۷، با استفاده از ینابیع الموده، قندروزی، ۲/۲۹۸، ح ۸۵۴، باب ۵۶) همدانى این حدیث را نقل کرده است:
عن سلمان قال قال رسول الله: اولکم ورودا على الحوض و اولکم اسلام علىّ بن ابى طالب.
[۱۲]. صواعق المحرقه، ابن حجر مکی، ص۱۲۰، باب ۹، فصل۱٫
ابن حجر مینویسد:
قال ابن عباس و انس و زید بن ارقم و سلمان الفارسى و جماعه انه اول من اسلم و نقل بعضهم الاجماع علیه.
[۱۳]. تاریخ طبری، ۲/۵۵-۵۶، ذکر الخبر عما کان من امر نبى الله عند ابتداء الله ذکره ایاه.
طبرى احادیثى با طرق و الفاظ گواگون نقل کرده است که به دو حدیث اشاره میکنیم:
عن زید ابن ارقم قال: اول من اسلم مع رسول الله علىّ بن ابى طالب.
عن جابیر قال: بعث النبى یوم الاثنین و صلى علىٌّ یوم الثلاثاء.
[۱۴]. الجامع الصحیح، ترمذی، ص۹۸۲، ح ۳۷۴۳-۳۷۴۴، کتاب المناقب، باب مناقب علیّ.
ترمذى این حدیث را نقل کرده است:
عن ابن عباس قال: اول من صلى علیٌّ.
[۱۵]. مسند احمد بن حنبل، ۱/۳۷۳، مسند ابن عباس.
احمد بن حنبل علاوه بر آنچه بیشتر از او یاد کردیم این حدیث را نیز نقل کرده است:
عن ابن عباس قال: اول من صلى مع النبى بعد خدیجه علیّ.
[۱۶]. الکامل، ابن اثیر، ۲/۵۷، ذکر الاختلاف فى اول من اسلم.
ابن اثیر نیز احادیث گوناگونى نقل کرده است که متن آن را از کتب دیگر نقل کردهایم.
[۱۷]. پیشتر به مدرک آن اشاره شد.
[۱۸]. کفایه الطالب، گنجى شافعی، ص۱۲۵، باب ۲۵٫
گنجى نیز حدیث را به الفاظى که قبلا نقل کردیم آورده است. سپس در مقام بیان اختلافات در این مسئله بر آمده مینویسد:
قلت: و قد اختلف العلماء فى اول من صلى من هذه الأمه بعد النبى و المختار من الروایات عندى قول عباس [اول من صلى علیٌّ] و یدل علیه قول عبد الرحمن بن جعل الجمحى یقول فیه حین بویع على:
على وصى المصطفى و ابن عمه و اول من صلى لذى العرض و اتقی
و قال الفضل بن العباس فى قصیده له:
| اذا نحن بایعنا علیّا فحسبنا | ابو حسن مما نخاف من الفتن | |
| و اول من صلى من الناس واحدا | سوى خیره النسوان و الله ذو المنن |
سپس گنجى شافعى اشکالى را نسبت به روایت ابن عباس در این موضوع بیان کرده و به زیبایى پاسخ میدهد که به متن آن اشاره میکنیم:
فان قیل: ان عبد الله بن عباس کان عام حجه الوداع مناهزاً للاحتلام و روى عنه انه کان حین توفّى رسول الله ابن خمس و عشر سنه و روى اقل من ذلک، فمولده بعد البعثه باکثر من ثمان سنین، فانى له ان علیا اول من صلى و هو اذ ذاک لم یخلق بعد؟
قلت: یظهر ان اباه العباس اخبره بذلک لانه اخبر عفیفاً الکندى حین شاهد النبی و علیاً و خدیجه یصلّون فى اول الاسلام حین لم یصلّ غیرهم. و من اخبر الغرباء بذلک فأجدر ان یخبر بنیه به.
و نیز ثعلبى در الکشف و البیان، ۵/۸۴، ذیل آیه ۱۰۰ سوره توبه این حدیث را نقل کرده است:
و روى اسماعیل بن ایاس بن عفیف عن ابیه عن جده عفیف قال: کنت امرءاً تاجرا فقدمت مکه ایام حج فنزلت على العباس بن عبد المطلب و کان العباس لى صدیقاً و کان یختلف الى الیمن یشترى القطن فیبیعه ایام الموسم. فبینما انا و العباس بمنى اذ جاء رجل شاب حین حلقت الشمس فى السماء فرمى ببصره الى السماء ثم استقبل الکعبه فلبث مستقبلها، حتى جاء غلام فقام عن یمینه فلم یلبث ان جاء غلام فقام عن یمینه فلم یلبث ان جائت امرأه فقامت خلفهما فرکع الشاب و رکع الغلام و المرأه فخرّ الشاب ساجداً فسجد معه فرفع، فرفع الغلام و المرأه فقلت: یا عباس امر عظیم! فقال: امر عظیم. فقلت: ویحک ما هذا؟ فقال: ذا ابن اخى محمد بن عبد الله بن عبد المطلب یزعم انه الله تعالى بعثه رسولا و ان کنوز کسرى و قیصر ستفتح علیه، و هذا الغلام ابن اخى علىّ بن ابى طالب، و هذا المرأه خدیجه بنت خویلد زوجه محمد قد تابعاه على دینه، ما على ظهر الارض کلها على هذا الدین غیر هؤلاء
همچنین: نسائى در سنن الکبری، ۵/۱۰۵-۱۰۷، ح ۸۳۹۱-۸۳۹۵، کتاب الخصائص، ذکر صلاته قبل الناس و انه اول من صلى من هذه الأمه؛
احمد بن حنبل در فضائل الصحابه، ۲/۵۸۹-۵۹۱، ح ۹۹۷-۱۰۰۴، فضائل علىّ بن ابى طالب؛
ابن ابى شیبه در المصنف، ۸/۴۴۹، ح ۱، کتاب المغازی، اسلام علىّ بن ابى طالب؛
ابن حجر عسقلانى در سبل الهدی و الرشاد ۴/۴۶۴، رقم ۵۷۰۴، شرح حال علىّ بن ابى طالب الهاشمی، ابن حجر در شرح حال امیر المؤمنین مینویسد: اول الناس اسلاماً فى قول کثیر من اهل العلم؛
بلاذرى در انساب الاشراف، ۲/۳۴۷، شرح حال علىّ بن ابى طالب.
ابن واضح در تاریخ یعقوبی، ۲/۲۳، المبعث؛
عبد الرزاق صنعانى در المصنف، ۵/۳۲۵، ح۹۷۱۹، کتاب المغازی، ذکر اول من اسلم و ۱۱/۲۲۷، ح ۲۰۳۹۱-۲۰۳۹۲، کتاب الجامع، باب اصحاب نبى.
ابن سعد در طبقات الکبرى، ۳/۱۵، طبقات البدریین من المهاجرین، الطبقه الاولى، شرح حال علىّ بن ابى طالب، ذکر اسلام على و صلاته؛
شوکانى در نیل الاوطار، ۷/۲۱۳، ح ۳۲۱۸، ابواب احکام الرده و الاسلام، باب تبع الطفل لابویه فى الکفر و لمن اسلم منهما فى الاسلام؛
احمد بن شعیب نسائى در فضائل الصحابه، ص۱۳، فضائل علیّ؛
بیهقى در السنن الکبری، ۶/۲۰۷، کتاب اللقطه، باب من قال یحکم بصحه اسلامه.
طبرانى در معجم الکبیر، ۱۹/۲۹۱، احادیث عبید العجلی؛
زرندى در نظم درر السمطین، ص۸۱-۸۴، سمط ۱، قسم ۲، ذکر اسلامه؛
متقى هندى در کنز العمال، ۱۳/۱۲۸ و ۱۴۴، ح ۳۶۴۷ و ۳۶۴۵۱، کتاب الفضائل، بعد از باب ۱۰، فضائل علیّ.
تهذیب الکمال، مزی، ۵/۳۵۴، رقم ۱۰۷۶، شرح حال حبه بن حوین او قدامه الکوفی؛
خطیب بغدادى در تاریخ بغداد، ۴/۲۳۳، رقم ۱۹۴۷، شرح حال احمد بن عبد الله ابو الفض بن الفافی؛
تهذیب التهذیب، ابن حجر عسقلانی، ۷/۲۸۶، رقم ۴۹۲۵، شرح حال علىّ بن ابى طالب.
خوارزمى در مناقب، ص۵۶-۵۸، ح ۲۲-۲۷، فصل ۴؛
سبط ابن جوزی، تذکره الخواص، ص۱۰۳، باب ۴، تمام حدیث الخوارج؛
ابى داوود طیالسى در المسند، ص۹۳، مسند زید بن ارقم؛
دیلمى در الفردوس، ۱/۲۷، ح ۳۹، حدیث الاوائل، طبرى در تاریخ خود، ۲/۵، ذکر الخبر عما کان من امر النبی، ذکر بعض من قال ذلک ممن حضرنا ذکره؛
ابن عساکر در تاریخ دمشق، ۴۲/۲۸-۳۰، رقم ۴۹۳۳، شرح حال علىّ بن ابى طالب؛
ابن کثیر در البدایه و النهایه، ۳/۳۶، فصل فى اول من اسلم من متقدمى الاسلام و الصحابه و غیرهم؛
محب الدین طبرى در ریاض النضره، ۳/۱۰۹، باب ۴، فصل۴، ذکر نه اول من اسلم و در ذخائر العقبی، ص۵۸، قسم ۱ باب فضائل علی، ذکر انه اول من اسلم.
مبارک فوری، در تحفه الاحوذی، ۱۰/۱۶۰، شرح حدیث ۳۹۷۶، ابواب المناقب، باب مناقب علی، در شرح این حدیث: (بعث النبی یوم الاثنین و صلى على یوم الثلاثاء) مینویسد:
فیه دلیل على ان اول من اسلم من الذکور هو علیّ؛
منابع یاد شده با الفاظ و طرق گوناگون احادیثى نقل کردند که بیانگر آن است که امیر المؤمنین بعد از پیامبر اکرم نخستین مسلمان و نخستین نمازگزار بوده است.
[۱۹]. الفصول المهمه ابن صباغ مالکی، ۱/۱۸۱-۱۸۶، فصل ۱، فصل فى تربیه النبی له.
ابن صباغ مینوسید:
و ذلک انه لما نشأ علىّ بن ابى طالب و بلغ سن التمییز اصاب اهل مکه جدب شدید و قحط اجحف بذوى المروّه و اضر بذى العیال الى الغایه، فقال رسول الله لعمه العباس– و کان من ایسر بنى هاشم-: یا عم ان اخاک ابا طالب کثیر العیال و قد اصاب الناس ما تری، فانطلق بنا الى بیته لنخفف من عیاله فتأخذ انت رجلا واحدا و آخذ انا رجلا، فنکفلهما عنه.
قال العباس: افعل. فانطلقا حتى اتیا ابا طالب فقالا: انا نرید ان نخفف عنک من عیالک حتى ینکشف عن الناس ما هم فیه، فقال لهما ابو طالب: اذا ترکتما لى عقیلا و طالباً فاصنعا ما شئتما، فأخذ رسول الله علیا و ضمه الیه و اخذ العباس جعفرا فضمه الیه، فلم یزل على مع رسول الله حتى بعث الله عزوجل محمدا نبیا فاتبعه علیٌّ و آمن به و صدّقه و کان عمره اذ ذاک فى السنه الثالثه عشر من عمره و لم یبلغ الحلم و قیل غیر ذلک و اکثر الاقوال و اشهرها انه لم یبلغ الحلم و انه اول من اسلم و آمن برسول الله من الذکور بعد خدیجه.
[۲۰]. مطالب السؤول، محمد بن طلحه شافعی، ص۶۳-۶۴ باب ۱، فصل ۱٫
ابن طلحه مینویسد:
فلما نشأ و کبر اصاب اهل مکّه جدب شدید و قط مؤلم اجحف بذوى الثروه و اضرّ الى الغایه بذوى العیال، فقال رسول الله لعمه العباس و کان من ایسر بنى هاشم: «یا عم ان اخاک ابا طالب کثیر العیال و قد اصاب الناس ماتری، فانطلق بنا الیه فلنخفف من عیاله، آخذ من بنیه رجلا و تأخذ انت رجلاً فنکفهما عنه.» قال العباس: نعم فانطلقا حتى اتیا ابا طالب فقالا: انا نرید ان نخفف عنک من عیالک حتى ینکشف عن الناس ما هم فیه، فقال لهما ابوطالب: اذا ترکتما لى عقیلا و طالباً فصنعا ما شئتما، فاخذ رسول الله علیا فضمه الیه و اخذ العباس جعفراً فضمّه الیه، فلم یزل على مع رسول الله حتى بعثه الله تعالى نبیا فاتبعه و آمن به و صدقه و بعث رسول الله یوم الاثنین و صلى على یوم الثلاثاء
همچنین حاکم نیشابورى در المستدرک على الصحیحین، ۳/۶۶۶، ح ۶۴۶۳، کتاب معرفه الصحابه ذکر عقیل بن ابى طالب، حدیث را این گونه نقل کرده است:
عن مجاهد بن جبیر ابى الحجاج قال: کان من نعم الله على علىّ بن ابى طالب ما صنع الله له و اراده به من الخیر ان قریشاً اصابتهم ازمه شدیده و کان ابوطالب فى عیال کثیر فقال رسول الله لعمه العباس، و کان من ایسر بنى هاشم: یا ابا الفضل ان اخاک ابا طالب کثیر العیال و قد اصاب الناس ما ترى من هذه الازمه فانطلق بنا الیه نخفف عنه من عیاله آخذ من بنیه رجلا و تأخذ انت رجلا فنکفلهما عنه، فقال العباس: نعم فانطلقا حتى اتیا ابا طالب فقالا: انا نرید ان نخفف عنک من عیالک حتى تنکشف عن الناس ما هم فیه. فقال لهما ابوطالب: اذا ترکتما لى عقیلاً فاصنعا ما شئتما. فاخذ رسول الله علیا فضمّه الیه و اخذ العباس جعفراً فضمه الیه. فلم یزل على مع رسول الله مع رسول الله حتى بعثه الله نبیاً فاتبعه و صدَّقه، و اخذ العباس جعفرا و لم یزل جعفر مع العباس حتى اسلم و استغنى عنه.
و نیز طبرى در تاریخ خود، ۲-۵۷-۵۸، ذکر الخبر عما کان من امر نبى الله، علاوه بر آنچه از مستدرک نقل کردیم این حدیث را نیز آورده است:
عن اسحاق قال: کان اول ذکر آمن برسول الله و صلى معه و صدقه بما جاءه من عند الله علىّ بن ابى طالب و هو یومئذ ابن عشر سنین و کان مما انعم الله به على علىّ بن ابى طالب انه کان فى حجر رسول الله قبل الاسلام.
همچنین ثعلبى در الکشف و البیان، ۵/۸۴، ذیل آیه ۱۰۰ سوره توبه؛ قندوزى در ینابیع الموده، ۲/۱۴۵؛ خ ۴۰۰، باب ۵۶، ابن ابى الحدید در شرح نهج البلاغه، ۱۳/۱۹۹، خطبه ۲۳۸، (قاصعه)، ذکر ما کان من صلاه على مع رسول الله فى صغره؛ صالحى شامى در سبل الهدی و الرشاد، ۲/۳۰۰، جماع ابواب بعض الأمور الکائنه بعد بعثته باب ۲، با الفاظى مشابه به همین حدیث اشاره کردهاند.
منبع: برگرفته از کتاب شبهای پیشاور جلد۲؛ اختصاصی مجمع جهانی شیعه شناسی
هیچ نظری وجود ندارد