چنانچه اکابر علمای خودتان از قبیل امام احمد بن حنبل در مسند([۱]) خود به چند طریق و امام ثعلبی در تفسیر([۲]) و شیخ الاسلام حموینی در فرائد([۳]) نقل نمودهاند که رسول اکرم فرمود:
«من آذی علیّاً فقد آذانی ایها الناس من أری علیّا بعث یوم القیامه یهودیا او نصرانیا.»
(کسی که اذیت کند علی را مرا اذیت کرده. ای گروه مردمان کسی که علی را اذیت کند مبعوث شود روز قیامت یهودی یا نصرانی).
ابن حجر مکی([۴])در صفحه ۷۶ ضمن فصل دوم از باب ۹ حدیث ۱۶ از سعد بن ابی وقاص و محمد بن یوسف گنجی شافعی در باب ۶۸ کفایه الطالب([۵]) مسندا از رسول اکرم نقل نمودهاند که فرمود: «من آذی علیّاً فقد آذانی»([۶]) (هر کس اذیت کند علی را مرا اذیت نموده).
حدیث دیگر یادم آمد اجازه دهید بخوانم چون گفتن و شنیدن حدیث رسول الله عبادت است. این حدیث را بخاری در صحیح و امام احمد در مسند و میر سید علی همدانی شافعی در موده القربی و حافظ ابو نعیم اصفهانی در کتاب ما نزل من القرآن فی علیّ و خطیب خوارزمی در مناقب و ابن مغازلی شافعی در مناقب([۷]) و حاکم ابو القاسم حسکانی([۸]) از حاکم ابو عبد الله حافظ از احمد بن محمد بن ابی داود حافظ از علی بن احمد عجلی از عباد بن یعقوب از ارطاط بن حبیب از ابو خالد واسطی از زید بن علی بن الحسین از پدرش حسین بن علی از پدرش علی بن ابی طالب نقل نمودهاند و هر یک از این روات مذکوره، موی خود را به دست گرفته و گفتند: رسول اکرم این قسم موی مبارک خود را به دست گرفت و فرمود:
«یا علی من آذی شعره منک فقد آذانی و من آذانی فقد آذی الله و من آذی الله فعلیه لعنه الله.»
(ای علی هر کس به موئی از تو ایذاء برساند به من ایذاء رسانیده و هر کس به من ایذاء رساند به خدا اذیت رسانده و هر کس خدا را اذیت کند بر او باد لعنت خداوند.)
و سید ابی بکر بن شهاب الدین علوی در صفحه۶۰ کتاب رشفه الصادی من بحر فضائل بنی النبی الهادی([۹]) (چاپ مطبعه العامیه مصر در سال ۱۳۰۳) من باب ۴ از کبیر طبرانی و صحیح ابن حبان و حاکم، با قول صحت حدیث از مولانا امیر المؤمنین روایت نموده که رسول اکرم فرمود:
«من اذانی فی عترتی فعلیه لعنه الله»
(هر کسی مرا اذیت نماید در عترت من پس بر او باد لعنت خداوند متعال)
امید است عرایض صادقانهام مؤثر افتد و آقایان محترم بیش از این راضی نشوند که روح مقدس آن حضرت، آزرده شود که جواب دادن در محکمه عدل الهی بسیار مشکل است.
( در تمام مدت این جلسه خودم با چشم گریان حرف میزدم و اشک در چشم غالب حضار جمع بود بعضی به صورتهاشان جاری گردید حتی جناب حافظ هم گاهی اشک از چشمش جاری میشد.)
آقایان قدری فکر کنید، دقیق شوید خودتان را درمعرض عمل قرار دهید ببینید که در میان جمعیت امت (آن هم امتی که دو ماه قبل زیر پای آن بزرگوار نشسته و او تنها بالای دست پیغمبر و همگی با او بیعت نموده و سر تسلیم در مقابل او به امر خدا و پیغمبر فرود آوردند) آن ساعتی که شهادت علی را رد نمودند و حکم قطعی شد که ملک متصرفی و نان اولادهای فاطمه صدیقه مظلومه را ضبط نمایند، بر آن دو امانت پیغمبر چه گذشت از آن اهانت بزرگ تا از در مجلس دشمن شاد بیرون رفتند.
این غیظ و غضب بر فاطمه مظلومه چنان مؤثر و مستولی شد که در عین شباب و جوانی از شدت غصه و درد از دنیا رفت!
حافظ: بدیهی است در اوایل امر، بیبی دلتنگ و غضبناک شد ولی عاقبت، امر اصلاح شد چون دید خلیفه حکم به حق نموده از آنها راضی شد و با کمال رضایت از دنیا رفت!
[۱]. مسند احمد بن حنبل، ۳/۴۸۳، مسند عمرو بن شاس الاسلمی.
[۲]. الکشف و البیان، ثعلبی، ۸/۶۳، ذیل آیه ۵۸ سوره احزاب.
[۳]. فرائد السمطین، حموینی، ۱/۲۹۸، ح ۲۳۶، سمط اول، باب ۵۵٫
[۴]. صواعق المحرقه، ابن حجر مکی، ۱۲۳، باب ۹، فصل ۲، حدیث ۱۶٫
[۵]. کفایه الطالب، گنجى شافعی، ص۲۷۶، باب ۶۸٫
[۶]. المستدرک، حاکم، نیشابوری، ۳/۱۲۲، فضائل علىّ بن ابى طالب ؛ مجمع الزوائد، هیثمی، ۹/۱۲) باب مناقب علىّ بن ابى طالب، باب منه جامع فیمن یحبه و من یبغضه رضى الله عنه. «محقق»
[۷]. مناقب خوارزمی، ص۳۲۸، ح ۳۴۴، فصل ۱۹٫
[۸]. شواهد التنزیل، حاکم حسکانی، ۲/۱۴۷، ح ۷۷۶، ذیل آیه ۵۷و ۵۸، سوره احزاب.
و نیز سیوطى در جامع الصغیر، ۲/۵۴۷، ح ۸۲۶۷، حرف المیم، زرندى حنفى در نظم درر السمطین، ص۱۰۵، ذکر محبه الله و رسوله لعلى و محبته لهما، ابن عساکر در تاریخ مدینه دمشق، ۵/۳۰۸، رقم ۶۷۸۸، شرح حال محمد بن على بن الحسین اسدى کوفى معروف به ابن الخابط، متقى هندى در کنز العمال، ۱۲/۹۵، ح ۳۴۱۵۴، کتاب المناقب، باب ۵ فصل ۱، فندوزى حنفى در ینابیع الموده، ۲/۱۰۱، ۴۷۴، ح ۲۶۸و ۳۲۲، باب ۵۶ و ۵۹ حدیث را چنین نقل کرده است:
أخرج ابن عساکر عن على مرفوعاً: من آذى شعره منى فقد آذانى و من آذانى فقد آذى الله تعالی.
[۹]. رشفه الصادی، علوى حضرمی، ص۱۰۷، باب ۴، ما ورد فى أذیه و سب اهل البیت.
و نیز متقى هندى و کنز العمال، ۱۲/۱۰۳، ح۳۴۱۹۷، کتاب المناقب، باب ۵ فصل ۱ چنین نقل میکند:
من آذانى فى اهلى فقد آذى الله.
منبع: برگرفته از کتاب شبهای پیشاور جلد ۲؛ اختصاصی مجمع جهانی شیعه شناسی
هیچ نظری وجود ندارد