گفتار یزید در هویّت قاتلان امام حسین×
یزید‌بن معاویه هنگامی که نوک پیکان اتهام را به سوی خود می‌دید، هرگز نگفت که شیعیان، امام حسین× را به شهادت رساندند، بلکه آن را به عهده‌ی عبیدالله‌بن زیاد والی و فرماندار کوفه می‌اندازد.
تعابیر قاتلان امام حسین× بویی از شیعه بودن ندارد
- يا حسين، يا کذاب ابن‌الکذاب. (نستجیر بالله)
ای حسین ای دروغگو فرزند دروغگو.([1])
- يا حسين ابشر بالنار. (نستجیر بالله)
ای حسین تو را بشارت باد به آتش دوزخ.([2])
- انها لاتقبل منکم. (نستجیر بالله)
این نمازی که شما می‌خوانید مورد قبول خداوند واقع نمی‌شود.([3])
بنابراین می‌توان گفت که شیعیان در زمان امیرمؤمنان× دو گروه بودند:
- شیعه به معنی خاص: یعنی به دوست داشتن اهل‌بیت و جانشینی امیرالمؤمنین، علی×، بعد از رسول خدا| و همچنین امامت ائمه دیگر^ اعتقاد داشتند و آنها در لشکر عمر سعد که با امام حسین× جنگیدند حضور نداشتند؛ زیرا یا در کنار حضرت شهید شده و یا در زندان و یا تحت حصار بوده و یا بعد از شهادت حضرت به کربلا رسیده‌اند.
- شیعه به معنی عام: یعنی به اهل‌بیت^ علاقه‌مند بودند، اما به دشمنی با دشمنان ایشان اعتقاد نداشتند و به خلافت شیخین معتقد بودند. ایشان همان گروهی هستند که امامت الهی اهل‌بیت را^ و سایر شروط تشیّع را قبول نداشتند، این فرقه در قرن اول([4]) رایج بوده است.
[1]) ابن اثیر، علی، الکامل، ج4، ص67.
[2]) همان، ص66؛ ابن‌کثیر، اسماعیل، البدایه والنهایه، ج8، ص1838.
[3]) ابن‌کثیر، اسماعیل، البدایه والنهایه، ج8، ص158.
[4]) وهابیّت، امروزه دچار تناقض‌گویی شده‌اند، از طرفی می‌گویند که شیعه در دوران صفویه بوجود آمده است و از طرفی انتقاد می‌کنند که شیعیان دعوت‌کنندگان و قاتلین امام حسین× هستند.
