یکى از نوادگان حضرت کاظم (ع) به نام محمد بن اسماعیل گوید: گروهى از بنى عباس و چند نفر دیگر از منحرفین به نزد صالح بن وصیف، رئیس شرطه سامراء آمده و گفتند: ابو محمد عسکرى را که زندان کرده اى بر او سخت گیر و نگذار که در استراحت باشد.
صالح گفت:
مى خواهید چه بکنم، دو نفر که در نظرم از همه شریرتر بودند، بر او مأمور کرده بودم، چنان اهل عبادت و نماز شده اند که خارج از حد است. آنگاه گفت: آن دو را آوردند، گفت: واى بر شما! جریان شما درباره این مرد چیست؟! گفتند: چه بگوییم در خصوص مردى که در روز، روزه است و همه شب را مشغول به عبادت حق!! با کسى سخن نمى گوید، به غیر عبادت مشغول نمى شود.
چون به او نگاه مى کنیم بندبند شانه هایمان به لزوه مى افتد و چنان مجذوب مى شویم که قدرت از دست ما مى رود، چون بنى عباس این را شنیدند ذلیلانه بر گشتند.[۱]
پی نوشت ها:
[۱] . کافى، ج ۱ ص ۵۰۹؛ ارشاد، ص ۳۲۳٫
هیچ نظری وجود ندارد