نجوا با خورشید

ای خورشید بی‏کرانه ازلییگانه محبوب! دیر زمانی است چشم‏های ما بی‏تاب و منتظر به افق‏های دور دست چشم دوخته‏اند تا تو از کرانه امید طلوع کنی، قفس تکرار روزهای هجران را بشکنی و اجازه دهی در آسمان وصالت پرنده شویم .ای پاک و زلال! ببین برای دیدنت چقدر مشتاق و بی‏قراریم . تو به کوچکی و حقارت ما منگر . ای دریای عظیم، بیا و به قلبمان عزیمت کن . ای خورشید بی‏کرانه ازلی، دستان پر معنا و چشمان پر نیازمان را ببین و بر سجاده‏ای که نمازش عشق است، طلوع کن .مولاجان، بگذار در بزم حضور به تماشایت‏بنشینیم و چشمان بی‏نور ما به سرمه خاک پایت روشن شود . ای عزیز زهرا، بیا که از کودکی بر پنجره فولادی عشق گره زده‏ایم تا تو از ره بیایی و عقده و گره دلمان را به دیدارت بگشایی .در غم هجر رخ ماه تو در سوز و گدازیمتا به کی زین غم جانکاه بسوزیم و بسازیمشب هجران تو آخر نشود رخ ننماییدر همه دهر تو درنازی و ما گرد نیازیم