3.هم گرايي حنابله و اماميه با وجود فضاي آلوده و مسموم بين حنابله و اماميه و در نتيجه درگيري و چالش هاي زياد رخ داده ميان آنان، به نظر مي رسد گاهي براي تأمين امنيت و برقراري صلح و دوستي، تلاش هايي نيز صورت گرفته است. حنابله و شيعيان گاه با هم از در آشتي در مي آمدند؛ مثلاً حضور فعال شيخ مفيد، سيد رضي، سيد مرتضي، شيخ طوسي ...
5ــ2.تندروي رقيبان گزينه ها و مسايل ذکر شده، عواملي بود که در درون حنابله وجود داشت و در موفقيت آنان اثر بخش گشته بود، اما اين گزينه و عامل، برخاسته از عملکرد رقيبان آنان است. رقيبان حنابله، شيعيان و به ويژه اماميه و معتزله بودند، گرچه در ميان اهل حديث نيز رقابتي وجود داشت، اما رقابت اماميه و معتزله با حنبليان بسيارشديد و برجسته بود؛ از اين رو بايد دانست ...
2.عوامل موفقيت حنابله پس از حدود يک قرن رقابت و همزيستي فرقه ها در بغداد و بروز تنش هاي بحران زا ميان حنابله و اماميه در بغداد، جريان امور به نفع حنبليان به پايان رسيد و شيعيان پس از سقوط آل بويه، قدرت خود را از دست دادند و حنابله توانستند خلافت را با خود همراه نموده، سلطان آل بويه را تضعيف کرده، به تدريج اوضاع بغداد را در دست ...
4ــ1.جهاد جهاد از دستورات مؤکد دين اسلام بوده، مسلمانان از زمان پيامبر(ص) تاکنون روي آن تأکيد داشته و دارند؛ به گونه اي که يپروان علي(ع) در زمان خلفا با وجود نادرست دانستن خلافت آنان و در نتيجه درست نبودن فعاليت آنان، اما براي تقويت جبهه ي مسلمانان به همکاري با آنان پرداختند. طبيعي است که هر فرقه اي بر اساس انديشه هاي مذهبي و سياسي خود، رفتاري مخصوص اين موضوع ...
مقدّمه از مسايل قابل طرح در حوزه ي تاريخ انديشه ي ديني، تعامل در مفهوم هم گرايي و واگرايي و ارتباط فرقه ها با يکديگر است. در دوران اسلامي، قرن چهارم و پنجم اوج تعامل فرقه هاست. صحنه ي اين تعامل بيشتر بغداد است که در آن دوران، انديشمندان و متفکران فرقه هاي کلامي و فقهي در اين شهر حضور داشتند.گروه ها و فرقه هاي مختلفي به ويژه در بغداد ...
2ــ1.تقيه تقيه يکي از مسايل مهم سياسي ــ مذهبي بوده که در ميان فرقه هاي مختلف نگاه مختلفي نسبت به آن وجود داشته است و حتي برخي خاور شناسان بر اين باورند که تقيه در زمان رسول خدا(ص) نيز بوده و ايشان نسبت به خلافت ابوبکر تقيهکرده است (Kohlberg,1975,p.1) در اين زمينه بررسي ديدگاه اماميه و حنابله براي پي بردن به باورهاي مشترک آنان و اينکه کدام از ديگري متأثر ...
3. آل بويه و حيات علمي با آنکه عصر حکمراني آل بويه، دوران شکوفايي علمي، پيشرفت فرهنگي، عصر روشنگري، انسان گرايي، خردورزي و حتي عصر طلايي توصيف شده است (کرمر، 1375، صص 21، 35، 40 و 82)، اما عده اي، ناجوانمردانه مي کوشند سهم آنان را در ايجاد نشاط علمي ناچيز شمرده، عظمت حيات علمي اين دوران را نتيجه ي روند طبيعي خلافت عباسي به حساب آوردند (عباس معتوق، 1977، ...
2. آل بويه و خلافت عباسي دومين تلاش برخي از نويسندگان متعصب غيرشيعي که آثارشان با بغض، عداوت و يکسونگري نسبت به حکومت شيعي مذهب آل بويه همراه است، متهم ساختن آنان در تضعيف و تزلزل موقعيت و پايگاه مادي و معنوي خليفگان عباسي، براندازي دستگاه خلافت و منحرف کننده ي تاريخ اسلامي است (محمد عبدالرحمن، 2007م، ص73-74/ عبدالسميع، 2004م، ص67-68).مهم ترين و اساسي ترين شيوه ي سنجش صحت و ...
مقدمه دولت آل بويه يکي از دولت هاي شيعي است که هرچند در آغاز زيدي بودند، ولي در ادامه به اماميه ي اثني عشري توجه کردند. توجه ايرانيان و به ويژه مردم نواحي ديلم و طبرستان به اولاد علي، خواه زيدي، اسماعيلي يا اثني عشري، نشان از اعتقاد آنان به حقانيت خاندان پيامبر و تقدم آنها بر ديگران دارد. توجه و احترام به عزاداري سيدالشهداء، ترميم قبور ائمه و شرکت ...
مقدمه ديلميان كه از ديرباز به علت شجاعت و آگاهي از مهارتهاي جنگي، در شاخه نظامي ايران سرآمد بودند، در قرن سوم و چهارم هجري بر مسند قدرت حكومتي ايران و اسلام تكيه زدند. كارآمدي در بخش نظامي، آنان را در تسلط بر قلمرو وسيعي از جهان اسلام ياري كرد. به قدرت رسيدن آلبويه كه اعتقادات شيعي داشتند، تحولي بزرگ در وضع ديلميان و شيعيان ايران ايجاد كرد. تسلط آنان ...
