ثواب قراءه القرآن

وقال (صلى الله علیه وآله) إن هذا القرآن حبل الله وهو النور البین والشفاء النافع إلى أن قال فاقرؤوه فان الله یأجرکم على تلاوته بکل حرف عشر حسنات أما إنی لا أقول ألم عشر ولکن ألف عشر ولا عشر ومیم عشر (۳).
وقال (صلى الله علیه وآله) یا سلمان علیک بقراءه القرآن فإن قراءته کفاره للذنوب وستر من النار وأمان من العذاب ویکتب لمن یقرأه بکل آیه ثواب مائه شهید ویعطى بکل سوره ثواب نبی ینزل على صاحبه الرحمه (۴).
وقال (صلى الله علیه وآله) علیک بتلاوه القرآن وذکر الله کثیراً فانه ذکر لک فی السماء ونور لک فی الأرض(۵).
وقال (صلى الله علیه وآله) إنّ والدی القارئ لیتوجان بتاج الکرامه یضیء نوره من مسیره عشره آلاف سنه ویکسیان حله لا یقوم لأقل سلک منها مائه ألف ضعف ما فی الدنیا بما یشتمل علیه من خیراتها ثم یعطى هذا القارئ الملک بیمینه والخلد بشماله فی کتاب یقرأ من کتابه بیمینه قد جعلت من أفاضل ملوک الجنان ومن رفقاء محمد (صلى الله علیه وآله) سید الأنبیاء وعلی (علیه السلام) خیر الأوصیاء والأئمه بعدهما ساده الأتقیـــاء ویقرأ من کتابه بشماله قد أمنت الزوال والانتقال عن هـــذه الملک وأعذت مــن الـــموت والأسقام کفیت الأمراض والأعلال وجنبت حسد الحاسدین وکید الکائدین ثم یقال له اقرأ وأرق ومنزلک عند آخر آیه تقرؤها فإذا نظر والدیه إلى حلیتیهما وتاجیهما قالا ربنا أنى یکون لنا هذا الشرف ولم تبلغه أعمالنا فیقال لهما أکرم الله عزوجل هذا لکما بتعلیمکما ولدکما القرآن (۶).
وقال (صلى الله علیه وآله) إن القلوب تصدأ کما یصدأ الحدید قیل یا رسول الله وما جلاؤها قال قراءه القرآن وذکر الموت (۷).
وقال (صلى الله علیه وآله) من قرأ القرآن ابتغاء وجه الله وتفقهاً فی الدین کان له من الثواب مثل جمیع ما یعطى الملائکه والأنبیاء والمرسلین (۸).
وقال أمیر المؤمنین (علیه السلام) فی وصیته لابنه محمد بن الحنفیه واعلم أن مروه المرء المسلم مروتان مروه فی حضر ومروه فی سفر وأما مروه للحضر فقراءه القرآن… (9) الحدیث. وقال الحسن بن علی (علیه السلام) من قرأ القرآن کانت له دعوه مجابه أما معجله أو مؤجله (۱۰). وقال علی بن الحسین (علیه السلام) علیک بالقرآن فإن الله خلق الجنه بیده لبنه من ذهب ولبنه من فضه وجعل ملاطها المسک وترابها الزعفران وحصبائها اللؤلؤ وجعل درجاتها على قدر آیات القرآن فمن قرأ القرآن قال له اقرأ وأرق ومن دخل منهم الجنه لم یکن فی الجنه أعلى درجه منه ما خلا النبیون والصدیقیون (۱۱). وعن أبی جعفر (علیه السلام) قال لکل شیء ربیع وربیع القرآن شهر رمضان (۱۲).
وعن أبی عبد الله (علیه السلام) قال من قرأ القرآن وهو شاب مؤمن اختلط القرآن بلحمه ودمه وجعله الله مع السفره الکرام البرره وکان القرآن حجیجا عنه یوم القیامه یقول یا رب إن کل عامل قد أصاب أجر عمله إلا عاملی فبلغ به کریم عطایاک فیکسوه الله العزیز الجبار حلتین من حلل الجنه ویوضع على رأسه تاج الکرامه ثم یقال له هل أرضیناک فیه فیقول القرآن یا رب قد أرغب له فیما أفضل من هذا قال فیعطى الأمن بیمینه والخلد بیساره ثم یدخل الجنه فیقال له اقرأ آیه فاصعد درجه ثم یقال له هل بلغنا به و أرضیناک فیقول نعم قال ومن قرأ کثیرا وتعاهده بمشقه من شده حفظه أعطاه الله عزوجل أجر هذا مرتین (۱۳). وعنه (علیه السلام) أفضل العباده قراءه القرآن (۱۴).
وعنه (علیه السلام) من قرأ القرآن حتى یستظهره و یحفظه أدخله الله الجنه وشفعه فی عشره من أهل بیته کلهم قد وجبت لهم النار (۱۵).
وعن أبی عبد الله (علیه السلام) عن أبیه عن آبائه (علیهم السلام) قال من قرأ القرآن یأکل به الناس جاء یوم القیامه ووجهه عظم لا لحم فیه (۱۶).
وعن أبی عبد الله فی وصیه النبی (صلى الله علیه وآله) لعلی قال وعلیک بتلاوه القرآن على کل حال (۱۷).
وعنه (علیه السلام) قال إن البیت إذا کان فیه المسلم یتلو القرآن یتراءاه لأهل السماء کما یتراءى لأهل الدنیا الکوکب الدری فی السماء (۱۸).
وعنه (علیه السلام) قال: قال أمیر المؤمنین (علیه السلام) البیت الذی یقرأ فیه القرآن ویذکر الله عزوجل فیه تکثر برکته وتحضره الملائکه وتحجره الشیاطین ویضیء لأهل السماء کما تضیء الکواکب لأهل الأرض وإن البیت الذی لا یقرأ فیه القرآن ولا یذکر الله عزوجل فیه تقل برکته وتهجره الملائکه وتحضره الشیاطین (۱۹). وعنه (علیه السلام) قال من قرأ القرآن فی المصحف متع ببصره وخفف عن والدیه وان کانا کافرین (۲۰). وعنه (علیه السلام) من قرأ القرآن فهو غنی ولا فقر بعده وإلاّ ما به غنى (۲۱). وعنه (علیه السلام) إن البیوت التی یصلى فیها باللیل بتلاوه القرآن تضیء لأهل السماء کما تضیء نجوم السماء لأهل الأرض(۲۲).
وعنه (علیه السلام) من قرأ القرآن ولم یخضع لله ولم یرق قلبه ولا یکتس حزناً و وجلاً فی سره فقد استهان بعظم شان الله تعالى وخسر خسراناً مبیناً فقارئ القرآن یحتاج إلى ثلاثه أشیاء قلب خاشع وبدن فارغ وموضع خال (۲۳).
وعنه (علیه السلام) والله ما من عبد من شیعتنا یتلو القرآن فی صلاته قائماً إلاّ وله بکل حرف مائه حسنه ولا قرأ فی صلاته جالساً إلاّ وله بکل حرف خمسون حسنه ولا فی غیر صلاه إلاّ وله بکل حرف عشر حسنات (۲۴). وعنه (علیه السلام) القراء ثلاثه قارئ لیستدر به الملوک ویستطیل به على الناس فذاک من أهل النار وقارئ قرأ القرآن فحفظ حروفه وضیع حدوده فذاک من أهل النار وقارئ قرأ فاستتر به تحت برنسه فهو یعمل بمحکمه ویؤمن بمتشابهه ویقیم فرائضه ویحل حلاله ویحرم حرامه فهذا ممن ینقذه الله من مضلات الفتن وهو من أهل الجنه ویشفع فیمن یشاء (۲۵).
وعنه (علیه السلام) ما یمنع التاجر منکم المشغول فی سوقه إذا رجع إلى منزله أن لا ینام حتى یقرأ سوره من القرآن فیکتب له مکان کل آیه یقرأها عشر حسنات ویمحى عنه عشر سیئات (۲۶). وعنه (علیه السلام) فیدعا ابن آدم المؤمن للحساب فیتقدم القرآن أمامه فی أحسن صوره فیقول یا رب أنا القرآن وهذا عبدک المؤمن قد کان یتعب نفسه بتلاوتی ویطیل لیله بترتیلی وتفیض عیناه إذا تهجد فأرضه کما أرضانی قال فیقول العزیز الجبار أبسط یمینک فیملؤها من رضوان الله العزیز الجبار ویملأ بشماله من رحمه الله ثم یقال هذه الجنه مباحه لک فأقرأ واصعد فإذا قرأ آیه صعد درجه (۲۷). وعنه (علیه السلام) القـــرآن عهد الله إلـــى خلقه فقد ینبغی للمرء المسلم أن ینظر فی عهده وأن یقرأ منه فی کل یوم خمسین آیه(۲۸).
وفی عده الداعی عن الرضا (علیه السلام) یرفعه إلى النبی (صلى الله علیه وآله) قال اجعلوا لبیوتکم نصیبا من القرآن فان البیت إذا قرأ فیه القرآن تیسر على أهله وکثر خیره وکان سکانه فی زیاده وإذا لم یقرأ فیه القرآن ضیق على أهله وقل خیره وکان سکانه فی نقصان (۲۹). وعنه (علیه السلام) قال ینبغی للرجل إذا أصبح أن یقرأ بعد التعقیب خمسین آیه (۳۰). وعن الحسن بن علی العسکری (علیه السلام) عن آبائه (علیهم السلام) قال إن فاتحه الکتاب أشرف ما فی کنوز العرش إلى أن قال ألا فمن قرأها معتقدا لموالاه محمد وآله أعطاه الله بکل حرف منها حسنه کل واحده منها أفضل له من الدنیا وما فیها من أصناف أموالها و خیراتها ومن استمع إلى قارئ یقرؤها کان له قدر ما للقارئ فلیستکثر أحدکم من هذا … (31) الحدیث.
قرّاء القرآن
عن أبی جعفر (علیه السلام) قال قراء القرآن ثلاثه رجل قرأ القرآن فأتخذه بضاعه واستدر به الملوک واستطال به على الناس ورجل قرأ القرآن فحفظ حروفه وضیع حدوده و أقامه اقامه القدح فلا کثر الله هؤلاء من حمله القرآن ورجل قرأ القرآن فوضع دواء القرآن على داء قلبه فأسهر به لیله وأظمأ به نهاره وقام به فی مساجده وتجافى به عن فراشه فبأولئک یدفع الله العزیز الجبار البلاء وبأولئک یدیل الله عزوجل من الأعداء وبأولئک ینزل الله الغیث من السماء فوالله لهؤلاء فی قراء القرآن اعز من الکبریت الأحمر (۳۲).
وعن الصادق (علیه السلام) عن آبائه قال: قال رسول الله (صلى الله علیه وآله) صنفان من أمتی إذا صلحا صلحت أمتی وإذا فسدا فسدت الأمراء و القراء (۳۳).
کیفیه قراءه القرآن
قال رسول الله (صلى الله علیه وآله) إن حسن الصوت زینه القرآن (۳۴). وقال (صلى الله علیه وآله) أمرنی جبرائیل أن أقرأ القرآن قائماً (۳۵). وقال (صلى الله علیه وآله) إن القرآن نزل بالحزن فإذا قرأتموه فأبکوا فإن لم تبکوا فتباکوا (۳۶).
وقال (صلى الله علیه وآله) زینوا القرآن بأصواتکم فإن الصوت الحسن یزید القرآن حسناً (۳۷). وفی الخصال بـــإسناده عن علی (علیه السلام) فی حـــدیث الأربعمائه قال لا یقرأ العبد القرآن إذا کان على غیر طهور حتى یتطهر(۳۸). وعن أبی عبد الله (علیه السلام) قال إن القرآن نزل بالحزن فاقرؤوه بالحزن (۳۹). وعنه قال قال رسول الله (صلى الله علیه وآله) اقرؤوا القرآن بلحون العرب وأصواتهم وإیاکم ولحون أهل الفسق وأهل الکبائر وسیجیء قوم من بعدی یرجعون بالقرآن ترجیع الغناء والرهبانیه والنوح لا یجاوز حناجرهم مفتونه قلوبهم وقلوب الذین یعجبهم شأنهم (۴۰). وعنه (علیه السلام) قال قال النبی (صلى الله علیه وآله) لکل شیء حلیه وحلیه القرآن الصوت الحسن (۴۱). وعنه (علیه السلام) قال تعلموا العربیه فإنها کلام الله الذی کلم به خلقه ونطق به للماضین (۴۲). وروی أن موسى بن جعفر (علیه السلام) کان حسن الصوت وحسن القراءه وقال یوماً إن علی بن الحسین کان یقرأ القرآن فربما مر به المار فصعق من حسن صوته (۴۳). وعن الرضا (علیه السلام) قال: قال رسول الله (صلى الله علیه وآله) حسنوا القرآن بأصواتکم فان الصوت الحسن یزید القرآن حسناً (۴۴).
ـــــــــــــــــــ
۱ ـ الکافی ج۲ ص۶۱۰ ح۱٫
۲ ـ بحار الأنوار ج ۷ ص ۱۴۹ باب ۸٫
۳ ـ جامع الأخبار ص۴۰ الفصل الحادی والعشرون فی القرآن وراجع مستدرک الوسائل ج۲۴ ص۲۵۸ ب۱۰ ح۴۶۳۸ وفیه قال رسول الله (صلى الله علیه وآله) إن هذا القرآن هو حبل الله وهو النور المبین والشفاء النافع فاقرؤوه فإن الله عزوجل یأجرکم على تلاوته بکل حرفعشر حسنات أما إنی لا أقول ألم حرف واحد ولکن ألف ولام ومیم ثلاثون حسنه.
۴ ـ مستدرک الوسائل ج۴ ص۲۵۷ باب۱۰ ح۴۶۳۷ وبحار الأنوار ج۸۹ ص۱۷ باب۱ ح۱۸٫
۵ ـ بحار الأنوار ج۷۴ ص۷۴ باب۴ ح۱٫
۶ ـ بحار الأنوار ج۷ ص ۲۰۸ باب ۸ ح۹۶٫
۷ ـ مستدرک الوسائل ج۲ ص۱۰۴ باب۱۷ ح ۱۵۴۸٫
۸ ـ بحار الأنوار ج۷۶ ص۳۷۲ باب۶۷ ح۳۰٫
۹ ـ بحار الأنوار ج۱ ص۲۰۰ باب۴ ح۵٫
۱۰ ـ مستدرک الوسائل ج۴ ص۲۶۰ باب۱۰ ح۴۶۴۲٫
۱۱ ـ بحار الأنوار ج ۸ ص۱۳۳ باب۲۳ ح ۳۹٫
۱۲ ـ وسائل الشیعه ج۴ ص۸۵۳ ب۱۸ ح۲ والکافی ج۲ ص۶۳۰ ح۱۰٫
۱۳ ـ ثواب الأعمال ص۱۰۰ فصل ثواب من قرأ القرآن وهو شاب مؤمن وبحار الأنوار ج ۷ ص۳۰۵ ب ۱۵ ح ۷۸٫
۱۴ ـ وسائل الشیعه ج۴ ص۸۲۵ ب۱ ح۱۰ وتفسیر مجمع البیان ج۱ ص۱۵٫
۱۵ ـ وسائل الشیعه ج۴ ص۸۲۶ ب۱ ح۱۴ وتفسیر مجمع البیان ج۱ ص۱۶٫
۱۶ ـ ثواب الأعمال ص ۲۷۹ فصل عقاب المستأکل بالقرآن.
۱۷ ـ وسائل الشیعه ج۴ ص ۸۳۹ ب۱۱ ح۱ وبحار الأنوار ج۷۴ ص۷۰ ب۳ ح ۸٫
۱۸ ـ عده الداعی ص۲۸۷ الباب السادس فی تلاوه القرآن والکافی ج۲ ص۶۱۰ ح۲٫
۱۹ ـ عده الداعی ص۲۴۸ الباب الخامس فیما الحق بالدعاء وهو الذکر والکافی ج۲ ص۴۹۸ ح۱و۳٫
۲۰ ـ وسائل الشیعه ج۴ ص۸۵۳ ب۱۹ ح۱ والکافی ج۲ ص۶۱۳ ح۱ وثواب الأعمال ص۱۰۲ فصل ثواب من قرأ القرآن نظراً.
۲۱ ـ الکافی ج۲ ص۶۰۵ ح ۸٫
۲۲ ـ من لا یحضره الفقیه ج۱ ص۴۷۳ ح۱۲۶۷٫
۲۳ ـ مستدرک الوسائل ج۴ ص۲۴۰ باب۲ ح۴۵۹۷٫
۲۴ ـ بحار الأنوار ج ۶۵ ص۸۱ باب ۱۵ ح۱۴۲٫
۲۵ ـ بحار الأنوار ج ۸۹ ص۱۷۹ باب ۱۹ ص۱۰٫
۲۶ ـ بحار الأنوار ج ۸۹ ص۲۰۲ باب۲۳ ص۲۱٫
۲۷ ـ بحار الأنوار ج۷ ص۲۶۷ باب۱۱ ح۳۴٫
۲۸ ـ الکافی ج۲ ص۶۰۹ ح۱٫
۲۹ ـ عده الداعی ص۲۷۸ الباب السادس فی تلاوه القرآن ووسائل الشیعه ج۴ ص۸۵۰ ب۱۶ ح۵٫
۳۰ ـ التهذیب ج۲ ص۱۳۸ ب۲۳ ح۳۰۵ ووسائل الشیعه ج۴ ص۸۴۹ ب۱۵ ح۳٫
۳۱ ـ عیون أخبار الرضا ج۱ ص۳۰۲ ح۶۰ وشبهه فی تفسیر الإمام الحسن العسکری ص۲۹ فصل فاتحه الکتاب.
۳۲ ـ الکافی ج۲ص۶۲۷ ح۱ والخصال ص ۴۲ ح۱۶۴فصل قراء القرآن ثلاثه وبحار الأنوار ج۸۹ ص۱۷۸ ب۱۹ ح۴٫
۳۳ ـ الامالی للشیخ الصدوق ص۳۶۶ ح۱۰ المجلس الثامن والخمسون وشبهه فی مستدرک الوسائل ج۴ ص۲۵۳ ب۷ ح۴۶۲۷٫
۳۴ ـ مستدرک الوسائل ج۴ ص۲۷۳ باب۲۰ ح ۴۶۷۹٫
۳۵ ـ مستدرک الوسائل ج۴ ص۴۲۷ باب۷ ح ۵۰۷۵٫
۳۶ ـ مستدرک الوسائل ج۴ ص۲۷۰ باب۱۹ ح۴۶۷۳٫
۳۷ ـ مستدرک الوسائل ج۴ ص۲۷۳ باب۲۰ ح ۴۶۷۸٫
۳۸ ـ الخصال ص ۶۲۷ ووسائل الشیعه ج۴ ص۸۴۷ ب۱۳ح۲٫
۳۹ ـ وسائل الشیعه ج۴ ص۸۵۷ ب۲۲ ح۱ والکافی ج۲ص۶۱۴ ح۲٫
۴۰ـ وسائل الشیعه ج۴ ص ۸۵۸ ب۲۴ ح۱ وشبهه فی الکافی ج۲ ص۶۱۴ح۳٫
۴۱ ـ وسائل الشیعه ج۴ ص ۸۵۹ ب۲۴ ح۳ والکافی ج۲ ص۶۱۵ ح۹٫
۴۲ ـ وسائل الشیعه ج۳ ص ۳۹۸ ب۵۰ ح۱ وشبهه فی بحار الأنوار ج۷۳ ص۱۲۷ ب۱۸ ح۱۰٫
۴۳ ـ مستدرک الوسائل ج۴ ص۲۷۴ باب۲۰ ح ۴۶۸۵٫
۴۴ ـ عیون أخبار الرضا ج۲ ص۶۹ ح۳۲۲ ووسائل الشیعه ج۴ ص۸۵۹ ب۲۴ ح۶٫