روز جمعه اول رجب سال ۵۷هـ ق؛ پنجمین خورشید تابناک امامت و ولایت حضرت امام باقر(ع) از افق مدینه طلوع کرد. (مصباح کفعمی، ج ۲، ص ۵۹۹؛ بحارالانوار، ج ۴۶، ص ۲۱۲) نام مبارک آن حضرت محمد، کنیه ایشان، ابوجعفر و القابشان: باقرالعلوم، الشاکرلله، هادی، امین و شبیه است. لقب اخیر به علت شباهت آن حضرت به پیامبر گرامی اسلام(ص) بود. (مناقب آل ابی طالب(ع) ج ۴، ص ۲۲۷)
پدر بزرگوار ایشان حضرت زین العابدین علی بن الحسین(ع) و مادر آن حضرت ام عبدالله دختر امام حسن مجتبی(ع) بود که امام صادق(ع) درباره ایشان میفرمایند: «او از زنهای با ایمان و پرهیزکار و نیکوکار بود» در نقلی دیگر میفرمایند: «در میان فرزندان امام حسن(ع) مثل او نبود» (اصول کافی، ج ۱، ص ۴۶۹)
امام باقر(ع) در روز عاشوراء طفلی چهار ساله بودند و در کربلا حضور داشتند و مصایب سنگینی را که بر اهل بیت(ع) وارد میشد، درک میکردند و همان درد و اندوه و رنجی که دیگر کودکان و زنان کشیدند، ایشان نیز متحمل شدند.
در روایتی از پیامبر گرامی اسلام(ص) چنین آمده است: «از صلب علی ابن الحسین فرزندی متولد میشود که نامش نام من است و در خلقت و شمایل شبیه من است او علم را میشکافد چنان که زارع زمین را میشکافد»
(کفایه الاثر: ص ۱۲،بحارالانوار، ج ۳۶، ص ۳۱۲)
ابن حجر یکی از علمای اهل تسنن، در مورد شخصیت آن حضرت چنین میگوید: «او را از این جهت باقر گویند که هم چنان که زمین را را میشکافند که گنجها و معادن و منابع و جواهر ارزشمند را کشف و استخراج کنند، او نیز علم را شکافت و دقایق و حقایق احکام را آشکار ساخت. از این رو او را باقر علم و جامع و ناشر علم و اعتلا دهنده آن گفتند و این نکتهای واضح که جز بر کوردلان مخفی نماند» (اعیان الشیعه: ج ۱، ص ۶۵۰)
هیچ نظری وجود ندارد