آشنایی با کشور امارات متحده عربی

وجه تسمیه امارات متحده عربی

واژه‌ی «امارت» به معنی شیخ‌ نشین یا امیرنشین است. نام امارات متحده عربی نیز به معنی «شیخ‌نشین‌های متحد عربی» است. نامگذاری این کشور بنام «امارات» از آنجاست که پس از تشکیل اتحادیه هفت امارت امیرنشین تأسیس شده ‌است، شیخ‌نشین‌های هفت‌گانه‌ا‌ی که دولت امارات متحده عربی را تشکیل می‌دهند به شرح زیر است: ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، رأس‌الخیمه و فجیره.

تأسیس امارات متحده عربی

این کشور در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ میلادی تأسیس شده ‌است. قبل از تأسیس امارات متحده عربی، این منطقه «امارات متصالحه» نام داشته ‌است، همچنین امارات ساحل عمان نیز نامیده شده ‌است.

موقعیت جغرافیایی و مساحت

کشور امارات متحده عربی، با مساحتی حدود ۸۳۶۰۰ کیلومتر مربع، بین عرض جغرافیایی ۲۲ تا ۲۶ درجه و ۳۰ دقیقه، و ۵۱ تا ۵۶ درجه و ۳۰ دقیقه طول شرقی واقع شده است و بخشی از منطقه خلیج فارس به شمار می‌آید که با کشورهای عمان در شمال شرقی، عربستان در جنوب و غرب، و قطر در شمال غربی مرز مشترک دارد. این کشور سرزمینی است کم ارتفاع که قسمت اعظم آن را بیابان‌ها و صحراها پوشانده و تنها در قسمت کناره‌ای دریای عمان، از جمله رشته کوه اخضر مرتفع است. از مهم‌ترین جزایر آن می‌توان از: داس، سر بنی یاس، دلما و مقیشط نام برد. آب و هوای آن عمدتاً گرم و خشک و کم باران است.^([۱])

پوشش گیاهی منطقه، غالباً از گیاهان خاردار است. انبوه‌ترین این گیاهان خاردار و خارزارهای دشت‌های غرب در سلسله جبال حجر واقع است. مهمترین پوشش گیاهی، بدین ناحیه قرار است: خرما، کهوز، اکاسیا، گز، گل ابریشم، تمر، گل کاغذی، یاس، رازقی، خرزهره و سایر گیاهان گرمسیری و بیابانی.^([۲])

تقسیمات کشوری

اشاره شد که امارات از هفت امیرنشین ابوظبی، دوبی، شارجه، ام القوین، عجمان، فجیره و رأس الخیمه متشکل شده است که از میان آن‌ها، امیرنشین‌های ابوظبی و دبی اهمیت بیشتری دارند. شیخ نشین ابوظبی که پایتخت امارات متحده عربی نیز به شمار می‌آید، مهم‌ترین امیرنشین این کشور است که هم به لحاظ ثروت و هم از لحاظ نظامی اهمیت دارد.^([۳])

ابوظبی وسیع‌ترین و از لحاظ نظامی، برترین «هفت شیخ نشین»^([۴]) در حاشیه‌ی جنوبی خلیج فارس است و مهم‌ترین عضو امارات متحده عربی به شمار می‌رود. بر حسب درآمد سرانه، ابوظبی بالاترین درآمد سرانه را در جهان دارد و ثروت ابوظبی به تنهایی، مقام منحصر به فرد آن را در حکومت فدرال توجیه می‌کند.^([۵])

دومین شیخ نشین امارات متحده که به لحاظ تجاری و جمعیتی اهمیت دارد، امیرنشین دبی است که از جنبه‌ی جمعیتی، پر جمعیت‌ترین شهر امارات و از بعد تجاری، شهر بندری و پر رونق امارات متحده و منطقه آزاد تجاری به شمار می‌آید. حاکمان این کشور با توسل به بازرگانی و سیاست تجارت آزاد، به رغم درآمدهای اندک حاصل از فروش نفت، وسعت و مساحت کم، این امیرنشین را به یکی از پر رونق‌ترین مناطق تبدیل نموده‌اند. امارات دارای یک منطقه آزاد تجاری به نام «جبل علی» است. در «جبل علی» سرمایه گذاران سال‌هاست که به داد و ستد کالا می‌پردازند. این بندر آزاد، دروازه‌ی ورود کالاهای ساخته شده شرق آسیا و مرکز صادرات مجدد این گونه کالاها به کشورهای حوزه خلیج فارس است. دبی با جمعیتی بالغ بر ۷۵۰ هزار نفر، به عمده فروشی، و خرده فروشی بیش از نفت متکی است.^([۶])

دیگر شیخ نشین‌ها به لحاظ امکانات شهری و مدنیت بسیار عقب افتاده‌تر از این دو شیخ نشین هستند. مهم‌ترین صنایع این کشور، پالایش نفت و سیمان بوده و در زمینه تولید نفت، ابوظبی از دیگر امیرنشین‌ها موفق تر عمل نموده است.⁽[۷]⁾

وضعیت سیاسی امارات

مؤسس و بنیان گذار حکومت امارات متحده عربی، شیخ زاید بن سلطان آل نهیان بوده که با همکاری شیخ راشد بن سعید آل مکتوم به تأسیس این اتحاد همت گماردند. اولین نخست وزیر در حکومت دولت اتحاد، شیخ مکتوم بن راشد بود. پس از درگذشت مؤسس دولت اتحاد امارات، شیخ خلیفه بن زاید به ریاست حکومت امارات در سال ۲۰۰۴ (میلادی) انتخاب شد و نیز نایب رئیس و نخست وزیر آن شیخ محمد بن راشد حاکم دبی شد.^([۸])

شیخ خلیفه بن زاید آل نهیان، رئیس جمهور امارات متحده عربی و حکمران ابوظبی است. وی کمی بعد از مرگ پدرش، شیخ زاید بن سلطان آل نهیان در نوامبر ۲۰۰۴ توسط شورای ائتلافی امارات به رئیس جمهوری منصوب شد. رئیس جمهور قبلی که ۸۶ ساله بود، وضع جسمانی مناسبی نداشت. وی ولیعهد ابوظبی از سال ۱۹۶۹، طرفدار زندگی مدرن به سبک غربی‌ها است.

شیخ زاید که غالبا به پدر ملت از او یاد می‌شود، در سال ۱۹۶۶ (که حکمران ابوظبی در گذشت)، جانشین برادرش شد و به خاطر توانایی در رهبری و تعهدش برای شکل دادن به اتحادیه، به عنوان اولین رئیس امارات عربی متحده در سال ۱۹۷۱ انتخاب شد. با انتخاب مجددش هر پنج سال یکبار از ۱۹۷۱، شیخ زاید ارزش‌های مدارا کردن در مذهب و مساوات مخصوصا در مورد زنان را کم کم وارد سیاست‌های خودش کرد که باعث تأثیر مثبت عظیم آن در تثبیت کشور امارات عربی متحده شد^([۹])

نظام حکومتی در این شیخ نشین‌ها آمرانه و پدر سالاری است. در واقع حکومت پادشاهی به شمار می‌آید و همانند یک کنفدرال اداره می‌شود. امیرنشین‌های امارات نیز به رغم این که به لحاظ سیاسی، اقتصادی، اداری و… مستقل هستند، توسط اتحادی که در سال ۱۹۷۱ بین آن‌ها بسته شد، یک کنفدراسیون را تشکیل می‌دهند. البته از آنجا این کشور از هفت امیرنشین جداگانه تشکیل شده که در هر یک از آن‌ها، ساختارهای اجتماعی و سیاسی مجزایی حکم فرماست و هم چنین به دلیل وجود بافت اجتماعی متنوع، کنترل سیاسی تمام سرزمین‌ها، برای پایتخت، به یک میزان و هم سطح امکان‌پذیر نیست.^([۱۰])

امارات عربی متحده به نسبت سایر کشورهای حاشیه خلیج فارس فضای اجتماعی بازتری دارد که در آن فرهنگ‌ها و اعتقادات دیگر معمولا تحمل می‌شوند.^([۱۱]) ولی از نظر سیاسی حکومت این کشور از مستبدترین حکومت‌های عالم به شمار می‌رود، به طوری که امارات تنها کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس است که تاکنون هیچ‌گونه انتخابات مردمی، حتی در سطح شوراهای شهر در آن برگزار نشده است. در این کشور، اجازه تأسیس احزاب نیز به مردم داده نمی‌شود.^([۱۲])

حکومت در امارات

الف: نوع حکومت

نوع حکومت در این کشور فدرالی است. هر شیخ‌نشین دولت محلی مستقل خود را دارد و قوانین خود را مستقلاً تصویب می‌کند. در هر ایالت، رهبری به صورت موروثی منتقل شده و سران این ایالت‌ها در کنار هم بزرگترین قدرت دولت فدرال یعنی کنسول عالی رهبری را تشکیل می‌دهند. انتخاب رئیس ، بر عهده اعضای این کنسول است. دولت فدرال را نخست‌وزیر؛ اداره می‌کند. نخست وزیر و هیئت ۴۰ نفره از مشاوران به نام شورای ملی را رئیس جمهور انتخاب می‌کند.^([۱۳]) معاونان نخست وزیر سیف بن زاید آل نهیان و منصور بن زاید آل نهیان هستند که ایندو در سال ۲۰۰۹ انتخاب شده‌اند.^([۱۴])

ب: قوه مقننه

مجلس ملی فدرال امارات با عضویت چهل نماینده انتصابی از سوی حاکمان به مدت چهار سال تشکیل می‌شوند؛ این مجلس بدون داشتن حق قانون گذاری و تصویب قوانین، یا حق رد صلاحیت و تأیید وزیران، فقط به عنوان نهادی مشورتی عمل می‌کند.^([۱۵])

اخیرا شورای ملی فدرال قانونی تصویب کرد که ۲۰ نفر از این ۴۰ نفر به طور آزاد انتخاب شوند. این انتخابات برای اولین بار در دسامبر ۲۰۰۶ برگزار شد، و انتخابات اخیر در سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار شد و تعداد ۱۲۹،۲۷۴ نفر شرایط شرکت در انتخابات را داشتند. کاندید‌ها به طور انفرادی در انتخابات شرکت نمودند نه از طریق احزاب (احزاب سیاسی در امارات متحده عربی به طور رسمی وجود ندارد، چرا که احزاب سیاسی ممنوع است). در این انتخابات ۴۶۹ نامزد از جمله ۸۵ زن برای ۲۰ کرسی در FNC شرکت داشتند.^([۱۶])

ج: قوه قضائیه

استقلال قوه قضاییه در قانون اساسی امارات متحده عربی تضمین شده، و تشکیلات قوه قضائیه شامل دیوان عالی کشور و دادگاه بدوی است. نظام حقوقی امارات متحده عربی بر روی یک سیستم دوگانه بر اساس شرع و دادگاه‌های مدنی استوار است. قضات توسط رئیس جمهور منصوب می‌شوند.^([۱۷])

جغرافیای سیاسی مرزهای بین المللی

از مسایل و مشکلات مهمی که این کشور همواره با آن دست به گریبان بوده، اختلافات مرزی میان شیخ‌نشین‌های هفتگانه از یک طرف، و میان هر یک از آن‌ها با دیگر کشورهای همسایه می‌باشد که حتی موجب درگیری‌های مرزی بین شیخ نشین‌ها و همسایگان شده است.^([۱۸])

البته به اعتقاد برخی صاحب نظران، امارات متحده برای حفظ هویت فدرالی، حل اختلافات داخلی و جلوگیری از تجزیه کشورش، نیازمند گسترش اختلافات مرزی و تهدیدات خارجی است. از مهمترین اختلافات منطقه‌ای، ادعای ارضی این کشور بر جزایر سه گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی است که جزء خاک جمهوری اسلامی ایران هستند. این ادعا، هر از چند گاهی از سوی امارات متحده در مجامع بین المللی و همایش‌های منطقه‌ای مطرح می‌شود و البته جمهوری اسلامی ایران نیز طرح چنین ادعایی را بی‌مورد و بی‌اساس تلقی می‌کند.

همچنین بین سه کشور عمان، امارات متحده و عربستان سعودی، همواره بر سر واحه‌ی «بوریمی»، منازعه و کشمکش وجود داشته است؛ «بوریمی» واحه‌ی پر آب و سرسبز و دارای ذخایر نفتی است و در فاصله یکصد مایلی جنوب شرق امارت ابوظبی واقع شده و شامل چند دهکده مصفا و فلات نسبتاً پر آب و نخل است. اختلافات بر سر حاکمیت، «بوریمی» به سال۱۹۵۲ برمی‌گردد که به تدریج ابعاد بین المللی به خود گرفت.^([۱۹])

گرچه در سال ۱۹۷۴ این اختلافات با توافق نامه‌ای که بین سه کشور منعقد گردیده، به ظاهر فیصله پیدا کرد، اما همواره به عنوان یک منبع بالقوه‌ی تنش و درگیری بین سه کشور باقی ماند. از سوی دیگر عمان و امارات متحده عربی علاوه بر واحه بوریمی که شرح آن گذشت، در منطقه «العین» در امارت شارجه و مناطق مرزی «ربع، روضه و دبا» در امارت رأس الخیمه اختلافات دیرینه دارند.^([۲۰])

جمعیت امارات

جمعیت امارات در سال ۲۰۱۲ حدود ۵٫۳۱۴٫۳۱۷ نفر برآورد شده‌، رشد جمعیت آن ۵/۳ درصد است و با بیش از ۱۶ مهاجر در سال به ازای هر هزار نفر جمعیت، پنجمین کشور مهاجرپذیر دنیاست.

ترکیب جمعیتی امارات

الف: اعراب

عرب‌های ساکن امارات بیشتر بومی و برخی و ایرانی‌ تبارهای عرب شده هستند که از سواحل بنادر و جزایر ایران از جمله جزایر قشم (هرمز، هنگام، لارک و قشم،) بندر لنگه و نقاط دیگر شمال خلیج فارس به آنجا رفته و مقیم شده‌اند و در لایه‌های حاکمیت سیاسی نیز حضور دارند.

ب: ایرانیان

ایرانیان بسیاری از سال‌های پیش به امارات رفته و در بخش‌های مختلف این کشور مشغول کار و فعالیت می‌باشند؛ از جمله لاری‌ها، گراشی‌ها، خنجی‌ها و عوضی‌ها که اقتصاد و بازار شیخ نشین‌ها را در دست دارند و هم اکنون بسیاری از ایرانیان که به علل مختلف از کشور ایران خارج شدند در بخش‌های تجاری و کشاورزی امارات فعالیت داشتند.

ج: هندو‌ها و پاکستانی‌ها

خدمات شهری امارات به عهده نیروهای کارگر هندی و پاکستانی می‌باشد. این نیرو اکثریت طبقه کارگر دبی، شارجه و ابو‌ظبی را تشکیل می‌دهند.⁽[۲۱]⁾

د: اتباع غربی

کارشناسان مختلفی با ملیت‌های گوناگون در امارات مشغول به کار می‌باشند که بیشتر آنها کارشناسان آمریکایی و انگلیسی می‌باشند که در بخش‌های صنایع نفت، شهرداری، کشاورزی و تجارت فعالیت دارند.

زبان رسمی

زبان رسمی مردم دبی عربی است، ولی زبان انگلیسی بیشتر جهت تحصیلات کاربرد دارد. در کنار آن زبان‌های هندی، فارسی و اردو نیز صحبت می‌شود. ۹۶% مردم امارات، مسلمان (۸۰% سنی، ۲۰% شیعه) و ۴% نیز مسیحی و هندو هستند.^([۲۲])

فرهنگ و دین

فرهنگ و دین امارات با ریشه‌هایی که در فرهنگ اسلامی دارد، روابط قوی‌ای با سایر جهان عرب و جهان اسلام برقرار کرده ‌است. دولت امارات عمدتا از طریق بنیاد فرهنگی ابوظبی، در صدد حفظ شکل‌های سنتی هنر و فرهنگ است؛ هر چند، تغییرات چشمگیری در زندگی اجتماعی صورت گرفته ‌است، نگرش به زنان تغییر کرده ‌است و ورزش‌های جدیدی در کنار شتر سواری سنتی کم کم رایج می‌شوند همچون ورزش گلف، مسابقات گلف ابوظبی، گران‌ترین مسابقه اسب دوانی جهان، (جام جهانی دوبی) که هر سال در ماه مارس(اسفند ـ فروردین) برگزار می‌شود.^([۲۳])

در امارات، بر خلاف کشور همسایه‌اش عربستان، که سعی بر جلوگیری از رواج دین‌های دیگر دارد، کلیساهای بسیاری وجود دارد. به دلیل اینکه بسیاری از آسیایی‌ها، امارات را به عنوان وطن دوم خود پذیرفته‌اند، رستوران‌ها و مراکز فرهنگی آسیایی بسیاری در این کشور وجود دارد. همچنین تعداد کمی مرکز و مدرسه اروپایی نیز وجود دارد.^([۲۴])

وضعیت اقتصادی امارات

مردم امارات عربی متحده، متکی به درآمد نفت بوده و عموما از سطح رفاه خوبی برخوردارند؛ تنوع فعالیت‌های اقتصادی موجب شده تأثیرات ناشی از تلاطم در بازار نفت بر این کشور کاهش یابد، این کشور در دو دهه اخیر به مرکزی تجاری و توریستی بدل شده است.

رشد بخش مالی، تجاری و صنعت جهانگردی، به رونق ساخت و ساز در این کشور منجر شده و میلیاردها دلار در ساخت پروژه‌های بسیار مدرن و خیره کننده هزینه می‌شود. اکنون آسمان خراش‌ها و هتل‌های بسیار شیک، سمبل معماری شهرهایی چون ابوظبی و دوبی هستند.^([۲۵])

تولید ناخالص داخلی در این کشور، ۳/۱۶۷ میلیارد دلار است. سه میلیون و شصت پنج هزار نفر، نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند. نرخ بیکاری در این کشور ۴/۲درصد است. ۵/۱۹ درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم ۱۱ درصد بود. سیاست نظارت بر ارز در این کشور وجود ندارد. بانک‌های تجاری بسیاری تحت نظارت بانک مرکزی فعالیت دارند. در این کشور مالیات شخصی دریافت نمی‌شود.

بیداری اسلامی در امارات

از زمان شروع جنبش‌ بیداری اسلامی جدید، مقامات اماراتی به شدت نگران شده‌اند و مخالفان را تحت‌ فشار می‌گذارند. سال گذشته امارات متحده عربی به فشار خود برای خاموش کردن صدای مخالفان ادامه داد. ۱۵ نفر از فعالان سیاسی مسالمت‌جو در حال حاضر بازداشت هستند که به جز دو نفر بقیه از اعضای گروه الاصلاح یا (همکاری برای اصلاح و هدایت جامعه) به شمار می‌روند، گروهی که با تکیه بر مواضع اسلامی بر انجام اصلاحات در این کشور تأکید می‌کند.

گروه‌های حقوق بشری، این بازداشت‌ها را استبدادی قلمداد می‌کنند. سارا ویتسون، مدیر فعال در دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید: این‌گونه اعمال بازتاب‌دهنده این است که دولت به حقوق شهروندانش اعم از آزادی فعالیت سیاسی و آزادی بیان احترام نمی‌گذارد.

مرکز حقوق بشر خلیج فارس (GCHR) اعلام کرد: اغلب خانه‌های بازداشت‌شدگان نظیر احمد التبور النعیمی بازرسی شده است. همان روزی که او دستگیر شد، از ۱۰ صبح تا ۳ بعدازظهر، بازرسان سرویس‌های امنیتی رأس‌الخیمه، ساکنان منزل را تفتیش می‌کردند. النعیمی از جمله ۱۳۳ نفر اماراتی بود که در سال ۲۰۱۱ دادخواستی امضا کرد و برای شیخ خلیفه بن زاید آل‌ نهیان رئیس امارات و شورای عالی هفت امارت‌نشین خلیج فارس فرستاد. در این نامه درخواست شده بود که کشور با رأی مستقیم مردم اداره شود. این گروه همچنین درخواست کرده بود که شورای ملی فدرال (FNC) قدرت را ضمانت کند. این شورا در حال حاضر بیشتر نقش مشورتی و تشریفاتی دارد. آخرین انتخابات اعضای این شورا، پاییز سال ۲۰۱۱ برگزار شد، اما همه اماراتی‌ها اجازه رأی دادن آن را نداشتند، بلکه تنها ۱۳۰ هزار نفر که از سوی هفت امارت‌نشین دست چین شده بودند، توانستند رأی دهند. آنها تنها توانستند ۲۰ عضو این شورا را انتخاب کنند، زیرا ۲۰ عضو دیگر این شورا به صورت مستقیم از سوی دولت تعیین شدند.^([۲۶])

درخواست انتخابات آزاد و دموکراتیک

چندی پیش ۱۶۰ فعال سیاسی اماراتی با امضای عریضه‌ای که به پادشاه امارات نوشته بودند، خواستار انتخابات آزاد و دموکراتیک شدند که همه مردم بتوانند در آن شرکت کنند. هزینه میلیاردی شیوخ عرب برای باقی ماندن در قدرت در حالی صورت می‌گیرد که متحدان اروپایی و غربی آنها کمترین انتقادات را از این کشورها در مورد عدم توسعه سیاسی و در نظر گرفتن حقوق شهروندی به عمل می‌آورند. بیشتر این کشورها به خصوص امارات متحده عربی که متحد آمریکا، انگلیس و فرانسه به عنوان مدعیان حقوق بشر شناخته می‌شوند، همچنان به شیوه قرون وسطایی حکومت می‌کنند.

شیخ‌نشین‌های خلیج فارس که به صورت خانوادگی کشور را اداره می‌کنند عموماً همه قدرت سیاسی، نظامی و حتی اقتصادی را در دست داشته و حکام این کشورها اولین و آخرین حرف را می‌زنند. این رویکرد باعث شده تا از زمان شروع انقلاب‌ها و قیام‌های مردمی در کشورهای عربی آنها نیز دست به اعتراض بزنند که این اعتراض‌ها به سخت‌ترین شیوه ممکن سرکوب می‌شود. عمان، مجمع‌الجزایر بحرین، امارات و حتی کویت که به نوعی مجلس و انتخاباتی هم دارند شاهد اعتراضات عمومی بودند.

امارات متحده عربی هر چند خود را به عنوان نماد توسعه در میان اعضای شورای همکاری خلیج‌فارس معرفی می‌کند، اما این توسعه تنها شامل دو شهر ابوظبی و دبی بوده و سایر شیخ‌نشین‌های این کشور از کمترین توسعه سیاسی و اقتصادی برخوردار هستند، تا جایی که برخی از آنها از فقیرترین کشورهای منطقه به شمار می‌روند.^([۲۷])

سرکوب معترضان اماراتی توسط “بلک‌ واتر”

برخی از منابع آگاه اماراتی اعلام کردند که اداره و کنترل زندان «الوثبه»‌ در «ابوظبی»، پایتخت کشور امارات به همراه شماری از تأسیسات و مراکز حکومتی این کشور به شرکت نظامی آمریکایی «بلک واتر» سپرده می‌شود.

روزنامه آمریکایی «نیویورک تایمز»‌ در می ۲۰۱۱ افشا کرد که شیخ «محمد بن زاید»،‌ ولی‌عهد ابوظبی از مؤسس و بنیانگذار شرکت آمریکایی نظامی «بلک واتر» درخواست کرده بود که یگانی متشکل از ۸۰۰ نیروی امنیتی بیگانه را به امارات اعزام کند. این روزنامه در ادامه افزوده بود که بر اسناد و مدارکی دست یافته که نشان می‌دهد، شرکت «لارک برینس»‌ این یگان را با هزینه‌ای بالغ بر ۵۲۹ میلیون دلار تشکیل خواهد داد. این نیروها برای مقابله با اعتراض‌های داخلی و انجام ماموریت‌های ویژه و محافظت از خطوط انتقال نفت و برج‌ها از حملات مورد استفاده قرار خواهند گرفت.

نیویورک‌تایمز نوشته است: تصمیم به تشکیل چنین یگانی حتی پیش از آغاز انقلاب‌های عربی در منطقه اتخاذ شده بود و از حیث طرح برینس با حمایت‌هایی نیز در آمریکا مواجه شده است، اما آمریکا هنوز موضع رسمی خود را در این خصوص اعلام نکرده است.

این روزنامه آمریکایی به نقل از یک مقام مسئول آمریکایی که از این برنامه مطلع و آگاه بود،‌ نوشت: کشورهای عرب حوزه خلیج فارس و امارات به طور خاص، دارای مهارت‌ها و تجارب ارزشمند نظامی نیست و منطقی و معقول این است که از خارج مرزهایش در این ارتباط کمک بگیرد.

همچنین نیویورک‌تایمز نوشت که سخنگوی وزارت خارجه آمریکا در گفت‌وگو با این روزنامه اظهار کرده است که شرکت «بلک واتر» در سال ۲۰۱۰ ملبغ ۴۲ میلیون دلار را به عنوان غرامت به خاطر آموزش نظامی نیروهای بیگانه در اردن بدون کسب مجوز پرداخت کرده است.

کارمندانی که پیشتر در این طرح خدمت می‌کردند و مقامات آمریکایی که نیویورک تایمز به آنها در گزارش خود استناد جسته است، می‌گویند که نظامیان مورد نیاز برای این طرح از کلمبیا و آفریقای جنوبی و دیگر کشورها به یک پایگاه نظامی آموزشی در امارات از ابتدای تابستان ۲۰۱۰ منتقل شده‌اند. این روزنامه می‌گوید که آموزش این افراد را نظامیان بازنشسته ارتش آمریکا و نیروهای عملیات‌های ویژه کشوهای غربی چون آلمان و انگلیس و فرانسه برعهده دارند. نیویورک‌تایمز می‌نویسد: ولیعهد ابوظبی اصرار دارد که از توان و نیروی مسلمانان کمک نگیرد، چون در جنگ علیه مسلمانان نمی‌توان به آنها اعتماد کرد.

منابع آگاه آمریکایی به نیویورک تایمز گفته‌اند که ولیعهد ابوظبی شخصا این پرونده و قرارداد را پیگیری می‌کند و مسؤولان اماراتی پیشنهاد داده‌اند که نیرو را گسترش داده و آن را از یگان تبدیل به گردان کنند که هزاران نظامی را در بر می‌گیرد.^([۲۸])

[۱]) فرامرز پاوری، گیتاشناسی جغرافیایی طبیعی، سیاسی و اقتصادی و تاریخی محجوب، ص ۳۷٫

[۲]) دونالد‌هاولی، دریای پارس و سرزمین‌های متصالح، ترجمه حسن زنگنه، ص ۳۲۴٫

[۳]) مهدی مظفری، امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، ص ۸۶٫

[۴]) نه شیخ نشین: بحرین و قطر را نیز جزء آن‌ها حساب کرده است.

[۵]) مهدی مظفری، همان.

[۶]) «اقتصاد دبی از کاهش شمار گردشگران روس» نشریه‌ی بررسی‌های بازرگانی، شماره۱۴۲، ص۱٫

[۷]) www.hziegler.com/articles/political-system-of-the-uae 7/7/1391.

[۸]) همان.

[۹]) مولوی رحیمی، اوضاع سیاسی امارات.

[۱۰]) دونالد‌هاولی، همان، ص ۳۲۵٫

[۱۱]) مولوی رحیمی، اوضاع سیاسی امارات. البته در مورد مسلمانان شیعه در سال‌های اخیر این تحمل و مدارا به فراموشی سپرده شده است.

[۱۲]) جهان اسلام، «امارات متحده ی عربی»، روزنامه اطلاعات گلبانگ مسجد، شماه ۱۹، ص ۱۲٫