(حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا وَ وَضَعَتْهُ كُرْهًا وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْرًا ) (احقاف/15)اخبار متواتره‌ای وجود دارد که جبرئیل از جانب خداوند متعال، خبر شهادت حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) را قبل از تولد ایشان به رسول خدا(صلی الله علیه و آله) داده است و رسول خدا(صلی الله علیه و آله) نیز به امیرالمؤمنین و فاطمه زهرا(علیها السلام) اطلاع دادند. یکی از نقل‌ها را عالم جلیل القدر ابن قولویه قمی& که در زمان غیبت صغری می‌زیسته است در کتاب معتبر کامل الزیارات که از جانب برخی علما توثیق عام شده است این چنین بیان می‌کند: امام صادق(علیه السلام) فرمودند: «جبرئیل بر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) نازل شد و عرض کرد: یا محمد(صلی الله علیه و آله) ! خداوند سلام می‌رساند و بشارت می‌دهد شما را به فرزندی که از حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) متولد می‌شود و امت، پس از شما او را می‌کشند. حضرت فرمودند: ای جبرئیل به پروردگار سلام برسان و عرض کن احتیاجی به چنین فرزندی ندارم.امام صادق(علیه السلام) فرمودند: جبرئیل به آسمان بالا رفت و سپس به زمین فرود آمد و محضر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) مشرف شد و همان گفتار را تکرار کرد و رسول خدا(صلی الله علیه و آله) نیز برای بار دوم قبول نکردند و جبرئیل باز به آسمان بالا رفت و برای بار سوم محضر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) مشرف شد و عرض کرد: پروردگارت سلام می‌رساند و بشارت می‌دهد که امامت و ولایت و وصایت را در نسل این مولود قرار می‌دهد.در این هنگام رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمودند: راضی و خشنود شدم؛ سپس رسول خدا(صلی الله علیه و آله) این خبر را به فاطمه زهرا(علیها السلام) ابلاغ نمودند و حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) نیز در ابتدا قبول ننمودند تا اینکه رسول خدا(صلی الله علیه و آله) خبر دادند: خداوند امامت و ولایت و وصایت را در نسل این فرزند قرار داده است؛ و حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) نیز راضی شدند.» در این هنگام امام صادق(علیه السلام) آیۀ شریفه 15 سورۀ احقاف را تلاوت فرمودند: «پس در حالی که از مقتول واقع شدند آن فرزند کراهت داشت به او بار دار گردید و سپس در حالی که از اخبار جبرئیل به مقتول واقع شدن آن مولد کراهت داشت بار حمل را بر زمین نهاد و مجموع دوران حمل و شیرخوارگی آن طفل سی ماه بود …»سپس امام صادق(علیه السلام) اضافه فرمودند: «امام حسین(علیه السلام) از حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) و یا خانم دیگری شیر نخوردند بلکه رسول خدا(صلی الله علیه و آله) انگشت ابهامشان را در دهان امام حسین(علیه السلام) می‌گذاشتند و سید الشهداء(علیه السلام) غذای دو و سه روزشان را از انگشت حضرت می‌مکیدند. پس گوشت و خون امام حسین(علیه السلام) از گوشت و خون رسول خدا(صلی الله علیه و آله) روئید» (کامل الزیارات،باب16،ح4)برخی از نکات حدیث از این قرار است:1) خداوند متعال حضرات اهل بیت(علیهم السلام) را به والدین تعبیر نموده است بلکه بر اساس فرمایش امام رضا(علیه السلام) در مرو، اهل بیت(علیهم السلام) از پدر و مادرِ انسان مهربانتر و دلسوزتر هستند. 2) همانگونه که اهل بیت(علیهم السلام) همواره راضی به رضای الاهی هستند و خداوند با صراحت می‌فرماید: (وَ ما تَشاؤُنَ إِلاّ أَنْ يَشاءَ اللهُ) (انسان/30)؛ اگر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و اهل بیت(علیهم السلام) نیز از موضوعی راضی نباشند، خداوند متعال هرگز مقدّر نمی‌فرماید. و خداوند نیز راضی به رضای اهل بیت(علیهم السلام) است. و امیرالمؤمنین(علیه السلام) در این باره می‌فرمایند: «نحن إذا شئنا شاء الله و إذا کرهنا کره الله» (بحار، ج 26، ص 7) ما اهل بیت، اگر چیزی را اراده کنیم خداوند هم آن را اراده می‌کند. و اگر نپسندیم، خداوند هم نمی‌پسندد.3) کراهت حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) در اینجا بعد از تقدیر الاهی به معنای عدم سُرور است؛ زیرا کراهت در مقابل سرور است نه سخط و عدم رضایت؛ بلکه سخط است که در مقابل رضایت می‌باشد و عدم سرور از قتل اولاد امری طبیعی است.4) رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) از شهادت سید الشهداء(علیه السلام) در آینده مطلع بودند و بر اساس روایات متواتره امام حسین(علیه السلام) نیز مطلع شده بودند لذا امام حسین(علیه السلام) برای قیام و شهادت و احیای اسلام از مدینه به سمت مکه و سپس به سمت کوفه و در انتها به کربلا رفتند نه برای حکومت یا امر دیگری.5) رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و حضرت زهرا(علیها السلام) برا حفظ امامت و ولایت و وصایت به جهت هدایت بشر این ایثار و فداکاری را قبول نمودند و این موضوع اهمیت والا و ویژۀ امامت را می‌رساند و به عبارتی امام حسین(علیه السلام) برای حفظ امامت، شهادت و اسارت خود و اصحاب و اهل بیتش را به جان خرید. 6) گوشت و پوست و خون امام حسین(علیه السلام) از رسول خداست و امام حسین(علیه السلام) نیز دین و اسم و رسم رسول خدا(صلی الله علیه و آله) را احیاء و جاویدان نمود و لذا رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمودند: «حسين منّی و انا من حسين».«السلام علی من جعل ا لله الشفاء فی تربته، السلام علی من الاجابة تحت قبته، السلام علی من الائمة من ذريته»(زیارت ناحیه مقدسه امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف))
مجله ماهنامه امام شناسی شماره27
