روز دوم رجب سال 212هـ ق. ولادت با سعادت دهمین اختر تابناک امامت و ولایت حضرت امام هادی(ع) است. تولد وی روستایی به نام «صُریا» در نزدیکی شهر مدینه روی داد (وقایع الایام، ص 311) پدر گرامیشان حضرت جواد الائمه(ع) و مادر بزرگوارشان بانوی گرانقدر، «سمانه» بودند.
کنیه امام دهم ابوالحسن بود که به آن حضرت ابوالحسن ثالث نیز گفته شده است. القاب آن حضرت عبارتند از: نقی، هادی، عالم، امین، طیب، مومن و ناصح که مشهورتر از همه، همان نقی و هادی است.
و همچنین در سوم رجب سال 245هـ ق. شهادت امام علی النقی(ع) در 41 سالگی روی داد (مسار الشیعه: ص 34؛ بحارالانوار، ج 50، ص 117) دوران زندگی امام هادی(ع) مصادف بود با خلافت شش تن از خلفای عباسی به نامهای معتصم، واثق، متوکل، منتصر، مستعین، معتز.
امام هادی(ع) سیزده سال در مدینه اقامت فرمودند و بقیه ایام عمر شریفشان را به اجبار متوکل در سامرا بودند؛ زیرا حاکم مدینه به متوکل نوشت که: «اگر تو را به مکه و مدینه حاجت است، علی بن محمد را از این دیار بیرون ببر که همگان را مطیع خود ساخته است»؛ از این رو آن خبیث امام را به سامرا برد و از او شدیداً مراقب کرد. امام هادی(ع) بیست سال و نه ماه در این شهر اقامت گزیدند. هنگامی که معتز بر مسند خلافت تکیه زد متوجه موقعیت ویژه و محبوبیت خاص ایشان در بین مردم شد؛ از این روز دهمین امام پیشوای شیعیان را مسموم کرد و به شهادت رساند. امام حسن عسکری(ع) بر پیکر مطهر پدر بزرگوارشان نماز خواندند و پس از آن که تشییع نمایانی از جنازه امام شد، بدن پاک آن حضرت را در خانه ایشان در سامرا به خاک سپردند. (منتهای الآمال، باب دوازدهم، فصل پنجم، ص 1167)
هیچ نظری وجود ندارد