انسان ِ پس از عيد

هنگامي كه ماه رمضان و روز عيد به روزمرگي و عادت تبديل مي‌‏گردند، طبيعي است كه از مظاهر زندگي عادي تجاوز نمي‌كنند و در ظرفِ زماني محدود خود متوقف مي‌‏شوند. اما ماه رمضاني كه از اركان اسلام است و عيد فطري كه از اعياد اسلامي است، خصوصياتي كاملاً متفاوت دارند. رفتارهاي سطحي و رسوم و عادت‌ها را درمي نوردند و از محدوده زماني خارج مي‌‏شوند. ‏با اين اوصاف متوجه مي‌‏شويم كه هدف اين عبادات، پس از عيد است. ماه رمضان زمانِ آماده ‏سازي و روز عيد آغاز عمل است. در حقيقت، ماه رمضان برهه‌اي است كه مابَعدِ خود را توليد مي‌كند و در روز عيد، انساني جديد زندگي تازه خويش را آغاز مي‌كند. ابعادِ وجودي اين انسان با انسانِ پيشين متفاوت است. او با درك و فهمِ گسترده ‏تري كه به سببِ يك ماه آموزش و ممارست، عمق و امتدادِ بيشترى يافته است؛ زندگي مي‌‏كند.‏‏ او از احساسي رقيق‏تر، كه از روزه كسب كرده، برخوردار شده است. روزه ‏اى كه او را با درد و رنجِ رنج‏ديدگان آشنا كرده است. او با نيرويي كه آن را در تمرينِ الهي خود به دست آورده است، حركت مي‌كند. بنابراين، پايداري و ثباتِ او افزون‏تر شده و صبر و اعتدالش رشد كرده است.‏‏ اين انسان بزرگ، با تحول عميقي كه در وجود خويش احساس مي‌‏كند، در صبح روز عيد، هنگامي كه زكات مي‌‏پردازد و نام پروردگار خويش را ياد مي‌كند و نماز مي‌‏گزارد؛ در اين هنگام، جشن مي‌گيرد تا خدا را شكر گزارَد و شادمان باشد. آنگاه زندگي جديد خويش را آغاز مي‌‏كند. اين زندگي با حيات عادي او، آن زمان كه در محدوده مسائل شخصي خود به سر مي‌بُرد و روحِ خويش را در پيله منيتِ خود محبوس كرده بود، متفاوت است. بدين گونه، احساسات و فعاليت‌هاي خويش را مهار مي‌‏كند.‏‏ او در ظاهر فردي از امّت است، ولي در حقيقت، خودْ يك امت است. او موجودي نامتجانس و قطعه‌اي غريب و ناهماهنگ در پيكر جامعه بود. چيزي بود غير از آنچه الآن شده است. اينك جزيي است حقيقي از امّت خويش كه ابعاد وجود خود را با وجودِ همنوعانش پيوند مي‌‏زند و افق فهم و احساس خويش را به فهم و احساس ديگران نزديك مي‌سازد. در نتيجه، پيوندِ امّت مستحكم‏تر و كنش و واكنش ميان آن بيشتر و بازدهي آن افزون‏تر خواهد بود.اينك، پس از عيد، دردهاي نيازمندان، رنج‏ديدگان و محرومان را حس مي‌كند و براي كاهش باري كه بر پشت آنها سنگينى مي‌‏كند، چاره مي‌‏انديشد و در اين راه مي‌‏كوشد. او اينك از مشاهدة بي‌سواد، بيمار، و منحرف، دردمند مي‌‏شود.اين انسانِ جديدِ ما احتكار را نمي‌‏پسندد، پس خود احتكار نمي‌‏كند و اجازه نمي‌‏دهد در ميان امتش احتكار كنند. احتكاري كه مورد قبول او نيست، به احتكارِ كالا و نيازمندي‌هاي مادي مردم محدود نمي‌‏شود، بلكه او با احتكارِ علم، احتكارِ مقام، احتكارِ سازندگي و حتي احتكارِ دين و بهشت هم به شدت مخالفت مي‌‏ورزد. او انسان‌ها، همه انسان‌ها را دوست دارد. و انحراف، كج‏روي، الحاد، و بي‌‌‏مبالاتي انسان را نمي‌‏پسندد و براي درمان آن تلاش مي‌‏كند؛ آنچنان كه فرزندانِ بيمارِ خود را درمان مي‌كند.اين است مسير و خط مشي مسلمان پس از عيد فطر: تلاشِ دائمي براي درمانِ مشكلاتِ اجتماعي، تلاش براي احقاق حقوق طبقات محروم، كوشش مستمر براي ارتقاي سطح زندگي اقشار محروم و توسعة همه مناطق مظلوم. تلاشي دائمي، پس از شناختِ ابعاد و دامنه مشكلاتِ جامعه و پس از شناسايي كساني كه از اين مشكلات رنج مي‌‏برند و پس از آمادگي روحي صابرانه و خلل‌‏ناپذير. تلاشي كه از فعاليت اجتماعي وسيله‌اي براي خدمت به انسان مي‌سازد، و وسيله‌اي براي عبادت خداوند. خدا را مي‌‏توان با خدمت به بندگانش نيز عبادت كرد.انسانِ جديدِ ما كه به موفقيتِ خود باور دارد، مردم را دوست مي‌دارد؛ حتي منحرفان را، و براي درمان آنها تلاش مي‌‏كند. محرومان را دوست دارد و براي درمان درد آنها تلاش مي‌‏كند. با قلبي دردمند اما اميدوار، به ديدار نسل گم‏كرده ‏راه مي‌‏شتابد؛ با برخوردي مثبت، نه با اتهام زدن به ديگران.‏‏ با اين ثروت، و با اين سلاح؛ يعني با انسانِ پس از عيد، وطنِ خود را مي‌سازيم و بساطِ ظلم و تبعيض را از جامعه خود بر مي‌‏چينيم و به انسان خدمت مي‌كنيم و اين‏چنين عبادت مي‌‏كنيم پروردگار بخشنده و مهربانمان را.‏منبع:http://www.ettelaat.com/