پس از بناى مسجد النبى، یاران پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم در اطراف مسجد براى خود خانه هایى ساخته بودند که یکى از درهاى آنها رو به مسجد باز میشد. پیامبر گرامى صلى الله علیه و آله و سلم به فرمان خدا دستور داد که تمام درهایى را که به مسجد باز میشد ببندند، جز در خانه على بن ابى طالب را. این مطلب بر بسیارى از یاران رسول خدا گران آمد، از این رو پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم بر منبر رفت وچنین فرمود:
خداوند بزرگ به من دستور داده است که تمام درهایى را که به مسجد باز میشود ببندم، جز در خانه على را; ومن هرگز از پیش خود به بسته شدن درى ویا باز ماندن آن دستور نمیدهم; من در این مسایل پیرو فرمان خدا هستم. (۱)
آن روز تمام یاران رسول خدا این موضوع را فضیلت بزرگى براى حضرت على -علیه السلام تلقى کردند تا آنجا که خلیفه دوم بعدها میگفت:اى کاش سه فضیلتى که نصیب على شد نصیب من شده بود، وآن سه فضیلت عبارتند از:
۱) پیامبر دختر خود را در عقد على در آورد.
۲) تمام درهایى را که به مسجد باز میشد بست، جز در خانه على را.
۳) در جنگ خیبر پیامبر پرچم را به دست على داد. (۲)
تفاوتى که میان حضرت على -علیه السلام ودیگران وجود داشت این بود که ارتباط او با مسجد هیچ وقت قطع نشده بود، او خانه زاد خدا بود ودر کعبه دیده به جهان گشوده بود، بنابر این مسجد از روز نخست خانه او بود واین موقعیت، دیگر هرگز براى هیچ کس دست نداد. گذشته از این، حضرت على -علیه السلام به طور قطع ودر هرحال رعایت شئون مسجد را میکرد ولى دیگران کمتر میتوانستند شئون مسجد را آن طور که باید رعایت کنند.
پی نوشتها:
۱– مسند احمد، ج۳، ص۳۶۹; مستدرک حاکم، ج۳، ص ۱۲۵; الریاض النضره، ج۳، ص ۱۹۲و….
۲- مسند احمد، ج۲، ص۲۶٫
منبع :آیت الله شیخ جعفر سبحانى؛فروغ ولایت ص۷۱
هیچ نظری وجود ندارد