تقویم شیعه بیست و دوم شوال
۱- رحلت عالم بزرگ شیعه آیت الله “سید نعمت الله جزایری” (۱۱۱۲ هجری قمری)
۲- درگذشت آیت الله “سید علی مولانا” (۱۳۹۲ هجری قمری)
—
۱- رحلت عالم بزرگ شیعه آیت الله “سید نعمت الله جزایری” (۱۱۱۲ هجری قمری)
سید نعمت الله جزایری فرزند سیدعبدالله که از نوادگان امام موسی کاظم(علیه السلام) به شمار می آید، در حدود سال ۱۰۵۰ ه.ق در (صباغیه) یکی از مناطق اطراف بصره به دنیا آمد.
پس از تحصیل مقدمات در زادگاه خود، عازم شیراز شد و با جِدیت به ادامه ی تحصیل و تدریس همّت گماشت.
در ادامه ی راه به اصفهان رفت و از محضر درس : محقق سبزواری، شیخ حرعاملی، ملامحسن فیض کاشانی و علامه محمد باقر مجلسی و… بهره بُرد و به سوی قله های کمال پیش رفت.
وی چنان مورد توجه علامه ی مجلسی قرار گرفت که به مدت چهار سال استاد را در انجام رسالت بزرگش که تألیف کتاب شریف “بحارالانوار” بود، یاری کرد و بعدها خود یکی از مُدرسان بزرگ اصفهان گردید.
نقل است که بر اثر شدت مطالعه دچار چشم درد شد و داروی پزشکان فایده نبخشید. او به همراه برادر راهی عتبات عالیات گردید و خاک مقدس آن سامان را سرمه ی چشمان خویش نمود و شفا یافت.
سید جزایری در اواخر عمر به دعوت حاکم خوزستان راهی شوشتر گردید و در آن دیار، مساجد و مدارس دینی فراوانی پی افکند و به تربیت مشتاقان علوم اهل بیت (علیهم السلام) پرداخت.
کتب: “الانوار النعمانیه فی معرفه النشأه الانسانیه ، انیس الوحید فی شرح التوحید ، ریاض الابرار فی مناقب الائمه الاطهار ، کشف الاسرار فی شرح الاستبصار ، زَهْر الربیع فی الطرائف و الملح و المقال البدیع ، هدیه المؤمنین و تحفه الراغبین” از جمله آثار و تألیفات سید نعمت الله به شمار می آیند.
این عالم ربانی برای زیارت به مشهد رفت و در راه بازگشت به شوشتر، در خرم آباد بیمار شد و در پلدختر در ۲۲ شوال سال ۱۱۱۲ ه.ق درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد. آرامگاه او در آنجا معروف است .
—
۲- درگذشت آیت الله “سید علی مولانا” (۱۳۹۲ هجری قمری)
سید علی مولانا، فرزند عالم جلیل القدر سید محمد مولانا در شب شانزدهم ربیع الاول ۱۳۲۰ ه.ق در نجف اشرف به دنیا آمد.
سید علی پس از مراجعت پدرش به تبریز و گذراندن ایام کودکی در این شهر، نزد پدر گرامی اش فراگیری علوم اسلامی را آغاز کرد.
علوم عربی، ادبیات و فقه و اصول را تا سطح در تبریز پشت سرگذاشت و از محضر اساتید آن روز حوزه تبریز استفاده کرد. اما از آن جا که این حوزه طبع بلند و همت عالی او را اقناع نمی کرد، با ارشاد و راهنمایی پدر تصمیم گرفت که به حوزه علمیه نجف اشرف هجرت کند. وی در سال ۱۳۴۰ ه.ق راهی عراق شد و در جوار آستان امام امیرالمومنین (علیه السلام) مشغول کسب فیض گشت.
سید علی مولانا در حوزه نجف اشرف رشد یافت. اساتیدی که وی از آن ها استفاده کرده است، عبارتند از آیات عظام: “شیخ احمد کاشف الغطاء ، شیخ محمدحسین کاشف الغطاء ، شیخ محمدحسین غروی اصفهانی(کمپانی) ، آقا ضیاءالدین عراقی ، حاج میرزا علی ایروانی.”
سید علی مولانا پس از سال ها استفاده از محضر این بزرگان و پشت سرگذاشتن مراتب عالی تحصیل، به درجه اجتهاد نائل آمد و از استادش شیخ محمدحسین کاشف الغطاء و همچنین از سید ابوالحسن اصفهانی اجازه اجتهاد و روایت دریافت کرد.
مولانا در سال ۱۳۴۶ ه.ق به تبریز بازگشت و همه وقت و عمر خود را صرف تدریس، تبلیغ و تألیف کرد.
ایشان در حوزه علمیه تبریز سطوح عالی فقه و اصول را تدریس می کرد و جمعی از فضلای این شهر هم چون: سید ابوالحسن مولانا، سید ابوالقاسم مولانا، میرزا محسن کوچه باغی، سید مهدی مرعشی، سید محمدتقی آل هاشم، از محضرش بهره می بردند.
وی به تبلیغ، ارشاد و اقامه جماعت اهتمامی بلیغ داشت و چون دارای روحیه ای مردمی و تواضع و حُسن سلوک بود، مؤمنین نیز به گردش جمع آمدند و از افاضاتش بهره بردند.
آیت الله سید علی مولانا بعد از عمری تلاش در ترویج مکتب و شریعت و عمری خدمت، پس از یک دوره بیماری در روز چهارشنبه ۲۲ شوال ۱۳۹۲ ق. در تهران بدرود حیات گفت و به دیار باقی شتافت.
جنازه ایشان به قم منتقل شد و پس از تشییع باشکوه در جوار بارگاه ملکوتی حضرت معصومه (سلام الله علیها) در قبرستان ابوحسین به خاک سپرده شد.
هیچ نظری وجود ندارد