تقویم شیعه بیست و نهم شوال
۱- رحلت فقیه بزرگ شیعه آیت الله “آقا محمدباقر وحید بهبهانی” (۱۲۰۵ هجری قمری)
۲- درگذشت آیت الله «محمدتقی آملی» (۱۳۹۱هجری قمری)
۳- ارتحال بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران «امام خمینی» (۱۴۰۹ هجری قمری)
—
۱- رحلت فقیه بزرگ شیعه آیت الله “آقا محمدباقر وحید بهبهانی” (۱۲۰۵ هجری قمری)
محمد باقر فرزند محمد اکمل بهبهانی معروف به “وحید بهبهانی” در سال ۱۱۱۶ یا ۱۱۱۸ ه.ق در اصفهان به دنیا آمد.
وی دوران کودکی و نوجوانی را در اصفهان گذراند و علوم عقلی را نخست نزد پدرش آموخت و بعد از مرگ پدر و هجوم و تسلط محمود افغان بر اصفهان؛ از اصفهان خارج و راهی عراق شد.
در نجف از اساتیدی چون سید محمد طباطبایی بروجردی (پدر همسرش(، و سید صدرالدین قمی همدانی (شارح وافیه الاصول) بهره برد.
محمدباقر بهبهانی پس از تکمیل تحصیل در عراق، راهی بهبهان شد و حدود سی سال در آنجا سکونت داشت.
مهم ترین عامل هجرت او به بهبهان، موقعیت آرام این منطقه بوده است که پس از آشفتگی اوضاع اصفهان پناهگاه اهل علم گردیده بود، عامل دیگر، مقابله با مسلک اخباری بوده که در آن زمان توسط عالم و مدافع بزرگ این مرام، شیخ عبدالله سماهیجی بحرینی در بهبهان رونق یافته و پس از او شاگردش سید عبدالله بلادی آن را دنبال میکرد.
وحید بهبهانی پس از مقابله علمی پیگیر با روش اخباری در بهبهان به اتفاق جمعی از بستگان و عشایر محلی به کربلا رفت و در آنجا ساکن شد
وی کربلا را مرکز قرار داد و شاگردان بسیار مُبَرِّزی تربیت کرد.
حضرات آیات عظام: سیدمهدی بحرالعلوم، شیخ جعفر کاشف الغطاء، میرزا ابوالقاسم قمی (صاحب کتاب قوانین)، حاج ملامهدی نراقی، سیدعلی صاحب ریاض، میرزا مهدی شهرستانی، سیدمحمدباقر شفتی اصفهانی (معروف به حجتالاسلام) و میرزا مهدی شهید مشهدی، از آن جمله اند.
او تقوی را در حد کمال داشت و شاگردانش برای او احترام بسیارعمیقی قایل بودند و او را “استادُ الکُلّ” خواندند.
نتایج کارهای آیت اللَّه بهبهانی را می توان بر دو محور برشمرد: اول بررسی کامل روایاتِ اخبار و احادیث و حاکم شدن باب اجتهاد و انسداد باب اخباری گری و ظاهرگرایى. دوم در مسیر تکامل قرار گرفتن فقه اجتهادی.
وحید بهبهانی از سال ۱۱۷۳ ه.ق تا پایان عمر، مرجعیت و زعامت شیعیان را به عهده داشت و خدمات زیادی در این دوران به انجام رساند.
حُسنِ تدبیر، مقام علمی و استعداد فوق العاده و ذوق خاص ایشان در آن عصر، زبانزد خاص و عام بود، به گونه ای که از نوادر جهان اسلام به شمار آمده، خدمات و تلاش های علمی آن فقیه بزرگوار نقطه ی عطف مهمی در تحول بحث های اصولی و اجتهادی محسوب می شد.
الاجتهاد و الاخبار، اصول الاسلام و الایمان، التحفه الحسینیه، ابطال القیاس، شرح مفاتیح الکلام و… از جمله تالیفات این مرجع بزرگ شیعه می باشند.
سرانجام این عالم ربانی در کربلا به لقاء اللَّه پیوست و در حرم امام حسین(علیه السلام) به خاک سپرده شد.
—
۲- درگذشت آیت الله «محمدتقی آملی» (۱۳۹۱هجری قمری)
محمد تقی آملی فرزند شیخ محمد آملی، در ۱۲ ذیالقعده سال ۱۳۰۴ ه.ق در تهران متولد شد.
قسمتی از دروس معقول و منقول را نزد پدرش آقاشیخ محمد آملی که خود از فیلسوفان به شمار می رفت، تحصیل کرد. پس از آن نزد عالمان دیگری مانند شیخ عبدالنبی نوری و میرزا حسن کرمانشاهی درس خواند. در سال ۱۳۴۰ه.ق به نجف اشرف رفت و تا سال ۱۳۵۳ه.ق از محضر استادانی چون: میرزای نائینی، و آقا ضیاء عراقی و سید ابوالحسن اصفهانی بهره یافت. در اخلاق نزد میرزا علی آقا قاضی تحصیل کرد.
آملی به تهران بازگشت و به تصنیف و تدریس مشغول شد. وی فقیهی گوشه نشین بود. از پذیرفتن مسئولیت ریاست گریزان بود و تا پایان زندگی نیز از نوشتن رساله فتوایی خودداری کرد. جمعی از فقهای فاضل از محضرش بهره میبردند و بسیار گرامیاش میداشتند.
حسن حسنزاده آملی ،عبدالله جوادی آملی ،سید حسن سعادت مصطفوی یحیی عابدی، مصطفی مسجد جامعی ،محیالدین انواری و مهدی محقق شاگردان او به شمار می آیند.
حاشیه بر منظومه ملاهادی سبزواری، حاشیه بر شرح اشارات ابن سینا ،حاشیه بر مکاسب شیخ انصاری و شرح عروه الوثقی(کتاب الصّلوه) از تألیفات ایشان است.
محمدتقی آملی در ۲۹ شوال سال ۱۳۹۱ه.ق در تهران درگذشت و در حرم امام رضا(علیه السلام)، در مقبره میرزا حسین فقیه سبزواری به خاک سپرده شد.
—
۳- ارتحال بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران «امام خمینی» (۱۴۰۹ هجری قمری)
سید روح الله الموسوی الخمینی در ۲۰ جمادیالثانی ۱۳۲۰ ه.ق در خمین به دنیا آمد.
هنوز پنج ماه از تولدش نگذشته بود که پدرش، سیدمصطفی، از علمای آن دیار به دست خوانین منطقه به شهادت رسید.
وی تحت تکفُّل مادر، عمه و برادر بزرگ خود، پس از تحصیل مقدمات در خمین راهی اراک گردید و از محضر حاج شیخ عبدالکریم حائری استفاده برد.
با مهاجرت استاد به قم،او نیز به قم رفت و به تکمیل تحصیلات خود پرداخت.
پس از ارتحال آیت اللَّه بروجردی، زندگی سیاسی اش، وارد مرحله جدیدی شد و حوادث آینده، ایشان را به دشمن شماره یک رژیم پهلوی تبدیل کرد.
سخنرانی های پرشور و افشاگری های کوبنده ایشان، رژیم را رسوا می نمود تا این که در اعتراض به تصویب لایحه کاپیتولاسیون، سخنرانی شدیداللحنی علیه رژیم ایراد فرمود و چند روز بعد از آن به ترکیه و سپس به عراق تبعید شد.
این تبعید بیش از ۱۴ سال به طول انجامید.
ایشان که از خارج از کشور حوادث ایران را تعقیب می نمودند و انقلاب را هدایت میکردند، بر اثر پایداری مردم، سرانجام در ۱۲ بهمن سال ۵۷ ه.ش وارد ایران شده و پس از چند روز، به رهبری ایشان، نظام شاهنشاهی ساقط شد.
حوادث سال های پس از انقلاب اسلامی تا رحلت معظم له، فصل پرشوری در تاریخ حماسی جمهوری اسلامی ایران را تشکیل می دهد.
سرانجام رهبر کبیر انقلاب اسلامی و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، پس از سال ها مبارزه و ستیز دائم با کفر و استکبار جهانی در ۲۹ شوال سال ۱۴۰۹ ه.ق چشم از جهان فرو بست.
هیچ نظری وجود ندارد