الدعاء التاسع عشر

(وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ، عَلَيْهِ السَّلَامُ عِنْدَ الِاسْتِسْقَاءِ بَعْدَ الْجَدْبِ)

اللَّهُمَّ اسْقِنَا الْغَيْثَ، وَ انْشُرْ عَلَيْنَا رَحْمَتَكَ بِغَيْثِكَ الْمُغْدِقِ مِنَ السَّحَابِ الْمُنْسَاقِ لِنَبَاتِ أَرْضِكَ الْمُونِقِ فِي جَمِيعِ الْآفَاقِ.

وَ امْنُنْ عَلَى عِبَادِكَ بِإِينَاعِ الثَّمَرَةِ، وَ أَحْيِ بِلَادَكَ بِبُلُوغِ الزَّهَرَةِ، وَ أَشْهِدْ مَلَائِكَتَكَ الْكِرَامَ السَّفَرَةَ بِسَقْيٍ مِنْكَ نَافِعٍ، دَائِمٍ غُزْرُهُ، وَاسِعٍ دِرَرُهُ، وَابِلٍ سَرِيعٍ عَاجِلٍ.

تُحْيِي بِهِ مَا قَدْ مَاتَ، وَ تَرُدُّ بِهِ مَا قَدْ فَاتَ وَ تُخْرِجُ بِهِ مَا هُوَ آتٍ، وَ تُوَسِّعُ بِهِ فِي الْأَقْوَاتِ، سَحَاباً مُتَرَاكِماً هَنِيئاً مَرِيئاً طَبَقاً مُجَلْجَلًا، غَيْرَ مُلِثٍّ وَدْقُهُ، وَ لَا خُلَّبٍ بَرْقُهُ.

اللَّهُمَّ اسْقِنَا غَيْثاً مُغِيثاً مَرِيعاً مُمْرِعاً عَرِيضاً وَاسِعاً غَزِيراً، تَرُدُّ بِهِ النَّهِيضَ، وَ تَجْبُرُ بِهِ الْمَهِيضَ اللَّهُمَّ اسْقِنَا سَقْياً تُسِيلُ مِنْهُ الظِّرَابَ، وَ تَمْلَأُ مِنْهُ الْجِبَابَ، وَ تُفَجِّرُ بِهِ الْأَنْهَارَ، وَ تُنْبِتُ بِهِ الْأَشْجَارَ، وَ تُرْخِصُ بِهِ الْأَسْعَارَ فِي جَمِيعِ الْأَمْصَارِ، وَ تَنْعَشُ بِهِ الْبَهَائِمَ وَ الْخَلْقَ، وَ تُكْمِلُ لَنَا بِهِ طَيِّبَاتِ الرِّزْقِ، و تُنْبِتُ لَنَا بِهِ الزَّرْعَ وَ تُدِرُّ بِهِ الضَّرْعَ وَ تَزِيدُنَا بِهِ قُوَّةً إِلَى قُوَّتِنَا.

اللَّهُمَّ لَا تَجْعَلْ ظِلَّهُ عَلَيْنَا سَمُوماً، وَ لَا تَجْعَلْ بَرْدَهُ عَلَيْنَا حُسُوماً، وَ لَا تَجْعَلْ صَوْبَهُ عَلَيْنَا رُجُوماً، وَ لَا تَجْعَلْ مَاءَهُ عَلَيْنَا أُجَاجاً.

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ ارْزُقْنَا مِنْ بَرَكَاتِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ، إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَي ءٍ قَدِيرٌ.

نيايش نوزدهم

دعاى آن حضرت است به هنگام طلب باران در خشكسالى.

اى خداوند،باران بفرست و سيرابمان ساز و همراه با بارانى فزاينده و ريزنده،از ابرى در آفاق رونده و گياهان زيبا روياننده،رحمت خود بر ما ارزانى دار.

اى خداوند،ميوه ها را برسان و بر بندگانت احسان فرماى،گلها راشكفته گردان و زمين خود زنده نماى.

فرشتگان خود،آن فرستادگان بزرگوار را بفرماى تا از سوى تو،بارانى سودمند و پيوسته و فراوان وگسترده و تند بار بياورند و همه جا را سيراب سازند،تا زمين مرده را زنده نمايى و هر چه را از دست رفته است بازگردانى و آنچه روييدنى است برويانى و در روزى مردم گشايش دهى،با چنان ابرى انبوه،گرانبار،خوش و بى زيان و از كران تا كران،كه از آن آواز تندر آيد و بارانش ملايم و پر دوام بود و برقش فريبناك نبود.

اى خداوند،ما را از بارانى كه به فرياد رسنده،قحط زداينده،گياه روياننده،فراگيرنده و فراوان بارنده سيراب نماى،تا گياهان ايستاده راطراوت تازه دهى و گياهان بر زمين خفته را بر پاى دارى.

اى خداوند،بارانى برسان آن سان كه آبها از تپه ها روان دارى وچاهها از آبها پر سازى و رودها به خروش آرى و نباتات برويانى و درهمه شهرها ارزانى پديد آرى و چارپايان و مردمان به تن و توش آرى وبراى ما خوردنيهاى خوش و گوارا كامل گردانى و كشته هاى مابرويانى و پستانهاى ستوران پر شير سازى و بر نيروى ما نيرويى ديگرافزايى.

اى خداوند،سايه ابر بر ما باد سموم مگردان و خنكى اش را شوم منماى.

چنان مباد كه به جاى باران بر سر ما سنگ ببارد و به جاى آب شيرين و گوارا آب تلخ و شور.

بار خدايا،بر محمد و خاندانش درود بفرست و ما را از بركات زمين وآسمانها روزى ده.

انك على كل شى ء قدير.